ti guarda dal Grande Inquisitor

Die Walküre in Düsseldorf [terug]

Opmerkingen ...

6

van Stefan Caprasse <stefan.caprasse@...> op vrijdag 16 maart 2018 om 20:19

Om nog even op de Bayreuth-ringen terug te komen:
Chereau ken ik ook enkel van de video (heb ook op DVD).
Vokaal zwak (vooral Manfred Jung heft niets van Siegfried al paste hij scenisch wel goed in het eerder onheroische beeld van Chereau) maar scenisch onovertroffen.

Al vind ik de Kupfer bijna even impressionant (die heb ik wel 2X ter plaatse gezien en heb ook op DVD). En Siegfried Jerusalem was tenminste een goede Siegfried...

Tussendoor was er Peter Hall, erg traditioneel (het zwembad van de Rheintöchter!) maar ik vond het beter dan men erover gezegd heeft en er was Hildegard Behrens!

Rosalie was visueel (plaatjes...) wel te genieten maar verder minder interessant.

Flimm heb ik -helaas- nooit gezien.

Dorn vond ik ook weer beter dan zijn reputatie.

En Kastorf, tja... De Rheingold vond ik een complete ramp. Walküre vond ik te doen (van regie was het ook het 'traditioneelste') . Siegfried vond ik dan weer een ramp (het mooie décor met de communistische figuren in de rotsen uitgesloten). En Götterdämmeerung vond ik dan weer te doen... Ik moet wel zeggen dat ik enkel het eerste jaar gezien heb en sinds kan de regie aangepast zijn - al zou het mij verbazen dat mijn mening er op zou veranderd zijn...

Héhé, doet eens goed van oude herinneringen op te halen!

Van de zomer dus (oa) die Walküre nog eens zien. Vooral benieuwd hoe Domingo dit gaat dirigeren...

5

van Dolf Lossie <adolf.lossie@...> op vrijdag 16 maart 2018 om 1:55

Vorige zomer ben ik de losse Bayreuth-Walküre een tweede maal gaan bekijken ditmaal olv Janowski (eerste keer 2013 met Petrenko) en ik was een tweede keer onder de indruk. De personenregie was nu heel natuurlijk en geloofwaardig geworden met goede zangers, hoewel John Lundgren toch een speciaal timbre en een rare overgang tussen borst en kopstem had. Nu met Ventris (wel geen Botha!), Nylund, Zeppenfeld, Foster Baumgartner was het wel een feest.

Het olie-verhaal blijft wat vreemd, maar in zijn geheel genomen paste de desolaatheid wonderwel bij de onderliggende vereenzaamde sfeer in de tweede en derde akte van Walküre. De eerste akte vind ik eigenlijk perfect. In dit werk heb ik Castorf echt wel gewaardeerd in tegenstelling tot de bijna volledige miskleun van Siegfried en bij de reeksen ongelukken in beide andere delen.

Ik zat nu op rij 2 met perfect zicht op dat geniaal decor met zelfs de houtgeur van de constructie die tot daar kwam. Op die rij is de intimiteit met de scene ongelofelijk, maar voor een optimale orkestklank zit ik toch liever een stuk meer naar achter en hoger dan de schelp.

De Chéreau-Ring was qua enscenering inderdaad onvoorstelbaar, en zeker bij Walküre onovertroffen.(Ik ken ze enkel van video maar heb daar wel nog in 1978 de sterke Götterdämmerung in volle controverse beleefd. Vocaal waren de Barenboim/Kupfer-Ring (1991) en eigenlijk ook de Levine/Rosalie (1997) en Fischer/Flimm-Ring (2001) gemiddeld beter.

Daarentegen waren er in de Thielemann/Dorst-Ring (2008) met o.a. Endrik-Wottrik (Siegmund) ook al serieuze stemproblemen vergelijkbaar met die van Lance Ryan later.
Dat gold eveneens voor Peter Hofmann als Siegmund in 1989 maar nog niet zo erg. Hij is kort daarna als operazanger gestopt.

4

van Stefan Caprasse <stefan.caprasse@...> op donderdag 15 maart 2018 om 14:49

In de Chereau-ring is dat 1ste bedrijf van die Walküre één van de onvergetelijke hoogtepunten met Peter Hoffman en Jeanine Altmeyer als bovendien fysisch en scenisch perfecte tweelingen (formidable slot van het bedrijf!). Puur vocaal kan men natuurlijk over Hoffman als Siegmund zijn bedenkingen hebben...
In de recente Kastorf-ring (orrore!) is dat eerste bedrijf één van de heu... nog te pruimen momenten, (en ga ik van de zomer nog eens ter plaatse zien - olv Domingo!).

Ik ben ook van mening dat dat 1ste bedrijf meer gediend is met een eerder "realistische" regie dan met te zware symboliek. Als die symboliek natuurlijk het realistische spel niet in de weg staat (wat hier blijkbaar dus wel het geval was) kan dat voor mij wel.
Ik had wel (heel) graag deze enscenering gezien om te zeggen wat ik er van vond...

3

van Dolf Lossie <adolf.lossie@...> op donderdag 15 maart 2018 om 11:09

Inhoudelijk was dat inderdaad niet buiten de context en dit symbolisme is in die zin ook niet dom, maar in een fase waar zangers normaal naar een vocaal piekmoment toeleven, waar ze ook effectief al hun krachten voor moeten bundelen, leek met dit zeer onhandig geënsceneerd intermezzo hun aandacht behoorlijk af te leiden. Bovendien sukkelde Sieglinde gewoon om de achterkant van haar lang kleed (en dus te veel textiel) in de te beperkte zitvlakruimte van die broek te wringen. Daarop doelde ik met "dom".
Dat laatste kwartier van de eerste akte is niet enkel een een vocaal en orchestraal groeiende extase, maar verdient ook dat er scenisch congruent iets vreugdevol en boeiends mee open bloeit. Dat heb ik grotendeels gemist.
De essentiëlere vraag is of men een hoogromantisch liefdesduet uit 1855 op een symbolistische wijze gestalte moet gaan geven. In de recente Pelléas in Antwerpen is heel het werk zo opgebouwd en past die benadering schitterend. Wagner zelf evolueerde rond 1880 met de derde akte Parsifal al wel wat in die richting. Katharina Wagner heeft haar sinds 2015 lopende Tristan (1857) weliswaar met redelijk succes consistent symbolistisch uitgewerkt. Maar naar mijn inschatting blijft een subtiel psychologisch geacteerde benadering à la Chéreau (Milaan 2007) toch effectiever en allicht dichter bij de onderliggende intentie van de componist. A fortiori geldt dit ook voor Walküre na zijn toen nog vrij recente ervaringen met singer-actor Schröder-Devriendt.

2

van Margo <margo@...> op woensdag 14 maart 2018 om 12:02

Die verkleedpartij vond ik toch niet zo dom.

Siegmund en Sieglinde hebben op dat moment al ontdekt dat ze broer-en-zus en waarschijnlijk zelfs tweelingen zijn... "Im Bach erblickt' ich mein eigen Bild, und jetzt gewahr' ich es wieder". En het is niet ongebruikelijk dat tweelingen dezelfde kleding dragen en dus ook elkaars kleding uitproberen.

1

van Dolf <adolf.lossie@...> op woensdag 14 maart 2018 om 1:20

Ik zat in dezelfde voorstelling maar had niet helemaal dezelfde indruk. Bij de eerste akte bleef ik toch wat op mijn honger zitten, deels door relatief zwakke Luttinen maar ook het koppel spetterde niet echt. De lange, domme verkleedpartij tijdens de pieken van duet helpen allicht hun concentratie en de muzikale interactie niet. Inderdaad wel mooie stemmen van Strid en Welch.
De tweede akte vond ik daarentegen wel over heel de lijn voldoende boeiend. Het Fricka-Wotan duel en de Wotan-monoloog hebben me niet verveeld, de personenregie (ik zat op de eerste rij) kwam vrij natuurlijk over. Simon Neal is geen rasacteur, maar heeft me in die akte wel overtuigd. De derde akte werd terug meer vlakke routine en bleef weinig inspirerend. De enscenering en het eenheidsdecor brachten nog weinig toegevoegde waarde. Van de 5 Brünnhilde-voorstellingen die ik sinds 2008 met Watson heb beleefd, was deze vocaal de betere en ik vind haar stem fijner dan 6 jaar geleden. Neal kreeg zijn Wotan fatsoenlijk rond met mooie stem maar steeds minder inspiratie en nuance. Het Walkürenoktet klonk hogogeen.
De directie van Kober was over de hele lijn verzorgd en uitgebalanceerd, maar ergens ontbreekt toch nog net dat ietsje meer dat je anders bij deze muziek op de rand van de stoel doet zitten. En dat zowel in akte I als III. Deze versie van de regisseur Hilsdorf onderscheidt zich inderdaad niet wezenlijk van die van Essen. Allen was toen zijn decor mooier, ruimer en beter geschikt.