ti guarda dal Grande Inquisitor

KŠt'a KabanovŠ in de Munt

In het interview met regisseur Andrea Breth in MMM13 over haar KŠt'a KabanovŠ verklaart ze dat ze probeert "om een nachtmerrie te scheppen" en dat het "geen naturalistische enscenering" wordt. Van die nachtmerrie heb ik niet veel gemerkt, de dominerende emotie die ik ondervond was eerder onverschilligheid.

Foto
foto © Bernd Uhlig

Het enige wat enigszins verwijst naar die nachtmerrie is het contrast tussen het begin en het einde van de voorstelling. De voorstelling begint in volledige duisternis, zelfs de orkestbak is donker. Tijdens de ouverture wordt het langzaam licht, alhoewel het een overwegend donkere enscenering is... het enige lichtpuntje is het licht van de ijskast waar Katja af en toe inkruipt. De voorstelling eindigt even brutaal. De laatste noot is amper gespeeld of alle lichten floepen aan alsof ze ons wil laten ontwaken uit die nachtmerrie.

Het klopt wel dat het geen naturalistische enscenering is, maar een klassieke Duitse regietheaterproductie. Het eenheidsdecor is surrealistisch dat tegelijkertijd binnen en buiten is. Doorheen een Tsjernobyl-vlakte vol vuiligheid loopt een miezerig beekje. Voor de machtige Wolga is het wat klein, en zeker niet van die aard dat Katja er zelfmoord in kan plegen... dat doet ze door haar polsen over te snijden in een badkuip. Op dat stort staan dan zetels, een tafel met stoelen of liggen afgedankte matrassen. Het contrast met de Carsen-productie in de Vlaamse Opera kon niet groter zijn.

Wat dan in dat decor gebeurt is vaak ofwel vergezocht, ofwel nietszeggend. Een klassieker is de zangers over de grond laten rollen om ik-weet-niet-welke emotie te laten uitdrukken. Het is ťťn van die knipperlichten die bij mij gaan branden om aan te geven dat de regisseur niet meer weet van welk hout pijlen maken. Heel de laatste scŤne van Katja, die leidt tot haar zelfmoord, ligt ze bijvoorbeeld in het zand te kronkelen. Dat is inderdaad niet naturalistisch.

Het beste voorbeeld van hoe een regisseur te ver doordraaft in haar redeneringen is de stormscŤne en dan vooral de discussie tussen Dikoj en Kudrjas of de bliksem een elektrische ontlading dan wel een straf van God is. Als Dikoj zich kwaad maakt, neemt hij plots een elektrisch verwarmingsvuurtje - een metafoor voor de bliksem, veronderstel ik - en probeert daarmee Kudrjas te verpletteren of neer te bliksemen. Ik begrijp de redenering, maar het is inderdaad niet naturalistisch.

En zo zit het vol met dat soort ideeŽn... de Kabanicha die haar zoon wast, een bloedende valies, de goudvis in een plastieken zak, het gezeul met een doodskist, de Kabanicha die onnoembare dingen doet met een aardappel terwijl het object van haar begeerte een paar meter verder zijn roes ligt uit te slapen onder tafel. Ik kan niet zeggen dat deze enscenering me aangegrepen heeft.

De bezetting was wel redelijk goed, alhoewel ik ook op dat vlak weinig emotie voelde. Zelfs de formidabele stem van Evelyn Herlitzius als Katja liet me onberoerd. De manier waarop ze eenvoudig haar mond opendoet en het geluid dat daar dan uitstroomt, is verbluffend. Maar de rol van Katja is meer dan indrukwekkende geluiden voortbrengen, waardoor ik haar hele slotscŤne vrij monotoon vondt. Bij de mannen viel vooral de Boris van Kurt Streit op, alhoewel hij soms wel wat moeite had om over het orkest te geraken.

Publicatie: zaterdag 6 november 2010 @ 7:03
Rubriek: Opera

Recent RSS feed

Tisbe in Buxton

Eťn van de kenmerken van het Buxton Festival is dat ze ook onbekende of zelden gespeelde opera's opvissen. De "pastorale opera" Tisbe van ene Giuseppe Antonio Brescianello past perfect in dat plaatje.

Opera, 18-7-2018 10:52
0 opmerkingen

Lucy Schaufer in Buxton

In het midden van Engeland, ongeveer 35 km ten zuidoosten van Manchester, ligt Buxton. Sinds 1979 organiseren ze er een festival dat een beetje aanvoelt als het Edinburgh Festival met zowel opera's, kamermuziek als liedrecitals, en er is zelfs een Fringe Festival dat als generale repetitie voor Edinburgh beschouwd wordt. Mijn eerste bezoek aan dit festival begon in het Pavilion Arts Centre met een recital van de mezzo Lucy Schaufer en haar pianist Huw Watkins.

Liedrecital, 17-7-2018 19:24
0 opmerkingen

Oberst Chabert in Bonn

Het seizoen van de opera van Bonn was het seizoen van de rariteiten met in het begin Penthesilea van Schoeck en op het einde Oberst Chabert van Hermann Wolfgang von Waltershausen... een opera en componist waar ik nog nooit van gehoord had.

Opera, 14-7-2018 9:22
4 opmerkingen

I due Foscari in Bonn

De opera van Bonn heeft de afgelopen jaren telkens een vroege opera van Verdi geprogrammeerd. De laatste in de reeks is I due Foscari.

Opera, 13-7-2018 9:09
0 opmerkingen

Eine Nacht in Venedig in Essen

Na Die Fledermaus is Eine Nacht in Venedig ongetwijfeld Strauss' bekendste operette. Anderhalf jaar geleden heeft het Brussels OperetteTheater het nog opgevoerd, maar in de praktijk moet je ervoor naar Duitsland... Essen bijvoorbeeld.

Operette, 12-7-2018 8:55
0 opmerkingen

Anke Herrmann in het Thť‚tre des Martyrs

Net zoals vorig jaar heeft de Mozartiade weer een recital geprogrammeerd met sopraan Anke Herrmann en pianist Lucas Blondeel. Het was iets om naar uit te kijken en ze stelden niet teleur.

Liedrecital, 7-7-2018 8:57
0 opmerkingen

Cosi fan tutte in het Thť‚tre des Martyrs

Het festival Midsummer Mozartiade is aan zijn derde editie toe. Na Nozze en Don Giovanni lag het voor de hand dat ze nu de derde Da Ponte-opera, Cosi fan tutte, zouden brengen.

Opera, 6-7-2018 13:27
0 opmerkingen

De speler in Antwerpen

Opera Vlaanderen sluit het seizoen af met Prokofievs De speler, een opera die in de categorie "rariteiten" valt. Voor mij was het in alle geval de eerste keer dat ik deze opera hoorde.

Opera, 29-6-2018 13:34
2 opmerkingen