ti guarda dal Grande Inquisitor

Kát'a Kabanová in de Munt

In het interview met regisseur Andrea Breth in MMM13 over haar Kát'a Kabanová verklaart ze dat ze probeert "om een nachtmerrie te scheppen" en dat het "geen naturalistische enscenering" wordt. Van die nachtmerrie heb ik niet veel gemerkt, de dominerende emotie die ik ondervond was eerder onverschilligheid.

Foto
foto © Bernd Uhlig

Het enige wat enigszins verwijst naar die nachtmerrie is het contrast tussen het begin en het einde van de voorstelling. De voorstelling begint in volledige duisternis, zelfs de orkestbak is donker. Tijdens de ouverture wordt het langzaam licht, alhoewel het een overwegend donkere enscenering is... het enige lichtpuntje is het licht van de ijskast waar Katja af en toe inkruipt. De voorstelling eindigt even brutaal. De laatste noot is amper gespeeld of alle lichten floepen aan alsof ze ons wil laten ontwaken uit die nachtmerrie.

Het klopt wel dat het geen naturalistische enscenering is, maar een klassieke Duitse regietheaterproductie. Het eenheidsdecor is surrealistisch dat tegelijkertijd binnen en buiten is. Doorheen een Tsjernobyl-vlakte vol vuiligheid loopt een miezerig beekje. Voor de machtige Wolga is het wat klein, en zeker niet van die aard dat Katja er zelfmoord in kan plegen... dat doet ze door haar polsen over te snijden in een badkuip. Op dat stort staan dan zetels, een tafel met stoelen of liggen afgedankte matrassen. Het contrast met de Carsen-productie in de Vlaamse Opera kon niet groter zijn.

Wat dan in dat decor gebeurt is vaak ofwel vergezocht, ofwel nietszeggend. Een klassieker is de zangers over de grond laten rollen om ik-weet-niet-welke emotie te laten uitdrukken. Het is één van die knipperlichten die bij mij gaan branden om aan te geven dat de regisseur niet meer weet van welk hout pijlen maken. Heel de laatste scčne van Katja, die leidt tot haar zelfmoord, ligt ze bijvoorbeeld in het zand te kronkelen. Dat is inderdaad niet naturalistisch.

Het beste voorbeeld van hoe een regisseur te ver doordraaft in haar redeneringen is de stormscčne en dan vooral de discussie tussen Dikoj en Kudrjas of de bliksem een elektrische ontlading dan wel een straf van God is. Als Dikoj zich kwaad maakt, neemt hij plots een elektrisch verwarmingsvuurtje - een metafoor voor de bliksem, veronderstel ik - en probeert daarmee Kudrjas te verpletteren of neer te bliksemen. Ik begrijp de redenering, maar het is inderdaad niet naturalistisch.

En zo zit het vol met dat soort ideeën... de Kabanicha die haar zoon wast, een bloedende valies, de goudvis in een plastieken zak, het gezeul met een doodskist, de Kabanicha die onnoembare dingen doet met een aardappel terwijl het object van haar begeerte een paar meter verder zijn roes ligt uit te slapen onder tafel. Ik kan niet zeggen dat deze enscenering me aangegrepen heeft.

De bezetting was wel redelijk goed, alhoewel ik ook op dat vlak weinig emotie voelde. Zelfs de formidabele stem van Evelyn Herlitzius als Katja liet me onberoerd. De manier waarop ze eenvoudig haar mond opendoet en het geluid dat daar dan uitstroomt, is verbluffend. Maar de rol van Katja is meer dan indrukwekkende geluiden voortbrengen, waardoor ik haar hele slotscčne vrij monotoon vondt. Bij de mannen viel vooral de Boris van Kurt Streit op, alhoewel hij soms wel wat moeite had om over het orkest te geraken.

Publicatie: zaterdag 6 november 2010 @ 7:03
Rubriek: Opera

Recent RSS feed

Dietrich Henschel in de Munt

Vijf liederen voor en vijf liederen na de pauze was alles wat Dietrich Henschel gisteren zong in de Munt. Alles bij elkaar amper twintig minuten muziek... wat toch wel héél mager is voor een "liedrecital".

Liedrecital, 13-2-2018 17:04
3 opmerkingen

Petite Messe Solennelle in deSingel

Het is dit jaar een Rossini-jaar - hij overleed 150 jaar geleden - en deSingel begint dat jaar met een uitvoering van zijn Petite Messe Solennelle.

Oratorium, 10-2-2018 10:56
0 opmerkingen

Pelléas et Mélisande in Antwerpen

Pelléas et Mélisande behoort tot mijn absolute lievelingsopera's en ik keek dan ook vol verwachting uit naar de nieuwe productie bij Opera Vlaanderen. Het is een visueel mooie productie geworden, maar vocaal bleef ik toch enigszins op mijn honger zitten.

Opera, 3-2-2018 10:40
13 opmerkingen

Carmen in Luik

De Opera van Luik blijft volharden in de boosheid door ook lange opera's zoals Carmen pas om 20 uur te laten beginnen. Het werd bijgevolg weer een bijna-nachtvoorstelling, des te meer omdat de voorstelling met meer dan 20 minuten vertraging begon omdat het orkest moest wachten op de harpiste...

Opera, 31-1-2018 9:13
8 opmerkingen

Februari 2018

In februari staat vooral de nieuwe productie van Pelléas et Mélisande bij Opera Vlaanderen in de schijnwerpers. In Luik brengen ze met Le domino noir een rariteit. Bij de recitals kijk ik vooral uit naar Benjamin Appl die zijn Heimat-CD in het Brussels Conservatorium voorstelt.

Toekomstmuziek, 26-1-2018 18:03
0 opmerkingen

Simon Keenlyside in de Munt

Ze hadden al eerder moeten terugkeren naar de Munt, maar vorig seizoen hebben ze afgezegd. Vandaag waren Simon Keenlyside en Malcolm Martineau wel van de partij voor een gevarieerd liedrecital met liederen van Sibelius, Schubert, Wolf en Poulenc.

Liedrecital, 22-1-2018 23:15
2 opmerkingen

Il prigioniero en Das Gehege in de Munt

Il prigioniero en Das Gehege zijn twee eenakters van elk ongeveer drie kwartier lang die ik nog nooit gehoord had. De Munt brengt ze nu samen in een dramatisch tweeluik, geregisseerd door Andrea Breth en met Franck Ollu in de orkestbak.

Opera, 19-1-2018 17:00
3 opmerkingen