ti guarda dal Grande Inquisitor

Das Rheingold in Utopolis

Guy Cassiers was de afgelopen weken niet weg te branden uit de media. Het gebeurt dan ook niet elke dag dat een Belg gevraagd wordt om een opera te regisseren in de Scala... en dan ook nog meteen Wagners Ring. Gisteren werd de voorstelling van Das Rheingold wereldwijd live uitgezonden in cinemazalen. Ik zocht de zetels van het Mechelse Utopolis op.

In vergelijking met de Met-doorstralingen was deze Scala-voorstelling minder omkaderd: geen inleiding, geen Italiaanse Renée Fleming die voor diepte-interviews zorgt, geen blik achter de schermen... zelfs geen ondertitels, maar een pure registratie van de voorstelling.

Foto

De enscenering van Guy Cassiers maakt weliswaar gebruik van zijn gebruikelijke moderne middelen, maar is in de grond redelijk traditioneel. Hij lijkt (nog) geen statement te willen maken of een revolutionaire interpretatie naar voor te willen brengen. Het meest ingrijpende is nog om de ring te vervangen door een gouden handschoen.

Een van de opvallende elementen is het gebruik van video. Net zoals bij zijn andere ensceneringen combineert hij opgenomen video met live video, die dan podiumbreed op de achterwand geprojecteerd wordt. Het zijn vage beelden, die meestal een rotsmuur suggereren. Soms lijkt het op stromende lava, soms is het duivels vuur tijdens de Nibelheimscène. De reuzen zijn letterlijk reusachtige schaduwsilhouetten die ongeveer drie keer zo groot zijn als de schaduw van Freia. Het is wel niet duidelijk of dit opgenomen beelden zijn of dat er ter plaatse schaduwen gecreëerd worden.

Een tweede belangrijk element is de choreografie Sidi Larbi Cherkaoui. Tijdens de instrumentale scène-overgangen zorgen dansers voor wat animatie, die mij eerder decoratief dan functioneel overkomt. Het wordt pas echt interessant in de Nibelheimscène. Dan transformeren de dansers zich in de Tarnhelm, in de draak, de troon van Alberich of de ketens waarin hij gevangen gehouden wordt.

Het voordeel van deze video-registratie is dat veel van die details duidelijk zichtbaar zijn... denk maar aan het kaarsvet waarvan Loges kostuum gemaakt is en waardoor hij een levende kaars lijkt. Ik vraag me af of dat allemaal zichtbaar is in de zaal van de Scala en of ze niet enkel een hoop vage videobeelden zien met daarvoor een paar zangers en dansers.

Het is zo goed als onmogelijk om in een cinemazaal een goed idee te krijgen van hoe de zangers in het echt klinken of hoe ze zich tegenover elkaar verhouden. Ik vond de klank heel helder klinken. De Erda van Anna Larsson had zelfs in haar laag register nog een heldere glans. Een voordeel van die nabije opname is dat alle zangers perfect verstaanbaar waren, waardoor het gebrek van de ondertitels nauwelijks een probleem was.

De bezetting was op een paar uitzonderingen na, de zwakke Fafner van Timo Riihonen of de schoolse Freia van Anna Samuil, uitstekend. Een expressieve zangeres als Doris Soffel met haar niet-echt-mooie stem moest op het einde wel wat Italiaans boe's incasseren, totaal onterecht volgens mij.

Een van de redenen waarom die eerder genoemde Nibelheimscène zo geslaagd was, is ook grotendeels te danken aan de drie zangers - de Wotan, Alberich en Loge - die deze voorstelling dragen.

Johannes Martin Kränzle is een fantastische Alberich. Recent was hij in Keulen te horen als onder andere Beckmesser en zijn Alberich staat op het zelfde hoge niveau. Enkel het moment al waarop Wotan de ring van hem opeist, is geniaal in zijn geschokte verontwaardiging zonder meteen in woede uit te barsten. Zijn onderkoelde vertolking is tegelijkertijd intens en gevarieerd... en nog mooi gezongen ook. Mooizingen is ook een kenmerk dat op Stephan Rügamer gekleefd kan worden. Hij zingt Loge met de sensibiliteit van een Liedzanger met een zelfde overvloed aan nuances. Zijn Loge is alles behalve een karikatuur.

Met deze productie maakte René Pape zijn roldebuut als Wotan. Zijn nobele klank had het minst te lijden van de soms vreemde akoestiek. Voor een eerste Wotan zet hij een verbluffende prestatie neer. Ook hij blinkt uit in de nuanceringen van zijn rol. Zelfs een simpel zinnetje als "Wie beginnst du, Gütiger, das?" wordt niet gewoon weggezongen. Als hij in de zaal even indrukwekkend klinkt als in de cinema, dan zou hij wel eens kunnen uitgroeien tot de referentie-Wotan van de 21ste eeuw. De echte test komt in Die Walküre... waarmee de Scala haar volgend seizoen op Sant' Ambrogio zal openen.

Publicatie: donderdag 27 mei 2010 @ 18:55
Rubriek: Opera

Recent RSS feed

Dietrich Henschel in de Munt

Vijf liederen voor en vijf liederen na de pauze was alles wat Dietrich Henschel gisteren zong in de Munt. Alles bij elkaar amper twintig minuten muziek... wat toch wel héél mager is voor een "liedrecital".

Liedrecital, 13-2-2018 17:04
3 opmerkingen

Petite Messe Solennelle in deSingel

Het is dit jaar een Rossini-jaar - hij overleed 150 jaar geleden - en deSingel begint dat jaar met een uitvoering van zijn Petite Messe Solennelle.

Oratorium, 10-2-2018 10:56
0 opmerkingen

Pelléas et Mélisande in Antwerpen

Pelléas et Mélisande behoort tot mijn absolute lievelingsopera's en ik keek dan ook vol verwachting uit naar de nieuwe productie bij Opera Vlaanderen. Het is een visueel mooie productie geworden, maar vocaal bleef ik toch enigszins op mijn honger zitten.

Opera, 3-2-2018 10:40
13 opmerkingen

Carmen in Luik

De Opera van Luik blijft volharden in de boosheid door ook lange opera's zoals Carmen pas om 20 uur te laten beginnen. Het werd bijgevolg weer een bijna-nachtvoorstelling, des te meer omdat de voorstelling met meer dan 20 minuten vertraging begon omdat het orkest moest wachten op de harpiste...

Opera, 31-1-2018 9:13
8 opmerkingen

Februari 2018

In februari staat vooral de nieuwe productie van Pelléas et Mélisande bij Opera Vlaanderen in de schijnwerpers. In Luik brengen ze met Le domino noir een rariteit. Bij de recitals kijk ik vooral uit naar Benjamin Appl die zijn Heimat-CD in het Brussels Conservatorium voorstelt.

Toekomstmuziek, 26-1-2018 18:03
0 opmerkingen

Simon Keenlyside in de Munt

Ze hadden al eerder moeten terugkeren naar de Munt, maar vorig seizoen hebben ze afgezegd. Vandaag waren Simon Keenlyside en Malcolm Martineau wel van de partij voor een gevarieerd liedrecital met liederen van Sibelius, Schubert, Wolf en Poulenc.

Liedrecital, 22-1-2018 23:15
2 opmerkingen

Il prigioniero en Das Gehege in de Munt

Il prigioniero en Das Gehege zijn twee eenakters van elk ongeveer drie kwartier lang die ik nog nooit gehoord had. De Munt brengt ze nu samen in een dramatisch tweeluik, geregisseerd door Andrea Breth en met Franck Ollu in de orkestbak.

Opera, 19-1-2018 17:00
3 opmerkingen