ti guarda dal Grande Inquisitor

Macbeth in Keulen

Toen ik in 2000 de Macbeth-productie van Robert Carsen voor de eerste keer zag, lag de instorting van het ijzeren gordijn nog relatief vers in het geheugen. Het was toen ook niet moeilijk om in de Macbeths het Roemeense Ceausescu-koppel te herkennen. Dit seizoen herneemt de Keulse opera die productie en kan in Macbeth een willekeurige dictator - al dan niet uit het voormalig Oostblok - gezien worden.

Foto

De achtergrond van een betonnen muur met kogelgaten geeft aan dat er een oorlog aan de gang is en dat er executies uitgevoerd worden. In de openingsscène komen de heksen - voorgesteld als een bende wilde kuisvrouwen - het bloed van de muur en de vloer schrobben. Ook de "verdwijningen" zijn schering en inslag in dit soort regimes. Carsen beeldt dit treffend uit tijdens "Patria oppressa" als het voltallige koor met foto's van hun familieleden postvatten voor de muur en die nadien tegen de muur kleven.

De verschillende grijstinten, de vloeiende enscenering, het vleugje naakt van de verschijningen, de interactie tussen Macbeth en de Lady, de enscenering van de dood op Banco terwijl hij aan het werk is in zijn kantoor... overal zie je de kenmerken van Carsens stijl. Het is een enscenering die na al die jaren nog altijd het bekijken waard is.

Op vocaal vlak liggen de zaken een stuk penibeler.

De bas-bariton Thomas J. Mayer heeft reeds Wotan op zijn CV staan. Dat maakt dat hij wel de juiste vocale kleur heeft voor Macbeth. Maar zijn stem heeft aanvankelijk niet de projectiemogelijkheden om tot boven in de zaal te geraken. Pas als hij in het laatste bedrijf zijn grote aria "Pietà, rispetto, amore" zingt, lijkt hij eindelijk de respons van de zaal gevonden te hebben.

Hetzelfde geldt voor de Lady Macbeth van Dalia Schaechter. Zij lijkt zich ook te sparen tot haar slaapwandelscène. Zij is nochtans een van de huiszangers in Keulen en zingt meestal alle Wagner-mezzorollen. Ze is uiteraard niet de eerste mezzo die zich aan Lady Macbeth waagt, maar in haar geval is het geen onverdeeld succes. Haar hoog register ligt niet natuurlijk en je ziet haar effectief de hoogste noten voorbereiden om ze er dan - weliswaar juist - uit te persen. Ik had ook vaak de indruk dat ze net iets na het orkest kwam.

Tot het vierde bedrijf had ik het gevoel dat die projectieproblemen misschien aan mijn plaats lag (eerste rij in het midden van het tweede balkon). Maar na "Patria oppressa" verschijnt Enrique Folger voor Macduffs romanza "Ah, la paterna mano" en ineens gaat er een andere wereld open. Zijn stem vult met gemak de hele zaal. Het was ook het eerste moment dat ik echt het gevoel had dat ik in een operavoorstelling zat. Misschien dat Mayer en Schaechter zich hierdoor lieten inspireren voor hun twee hoger genoemde scènes die wel geslaagd waren.

Tenslotte nog een woordje over Stefan Kocán. Ik heb al eerder geschreven dat ik deze jonge bas nog niet rijp vind voor het grote Verdi-repertoire. In Banco's grote aria zit geen lijn, geen gevoel, geen variatie. Volgens mij zou hij moeten overschakelen op een dieet van Figaro's en Leporello's... Maar echte Verdi-bassen zijn waarschijnlijk nog zeldzamer dan Wagner-tenors en de verleiding is dan ook groot om bassen te vroeg in dit repertoire te gooien.

Publicatie: zaterdag 20 februari 2010 @ 10:13
Rubriek: Opera

Recent RSS feed

Tisbe in Buxton

Eén van de kenmerken van het Buxton Festival is dat ze ook onbekende of zelden gespeelde opera's opvissen. De "pastorale opera" Tisbe van ene Giuseppe Antonio Brescianello past perfect in dat plaatje.

Opera, 18-7-2018 10:52
0 opmerkingen

Lucy Schaufer in Buxton

In het midden van Engeland, ongeveer 35 km ten zuidoosten van Manchester, ligt Buxton. Sinds 1979 organiseren ze er een festival dat een beetje aanvoelt als het Edinburgh Festival met zowel opera's, kamermuziek als liedrecitals, en er is zelfs een Fringe Festival dat als generale repetitie voor Edinburgh beschouwd wordt. Mijn eerste bezoek aan dit festival begon in het Pavilion Arts Centre met een recital van de mezzo Lucy Schaufer en haar pianist Huw Watkins.

Liedrecital, 17-7-2018 19:24
0 opmerkingen

Oberst Chabert in Bonn

Het seizoen van de opera van Bonn was het seizoen van de rariteiten met in het begin Penthesilea van Schoeck en op het einde Oberst Chabert van Hermann Wolfgang von Waltershausen... een opera en componist waar ik nog nooit van gehoord had.

Opera, 14-7-2018 9:22
4 opmerkingen

I due Foscari in Bonn

De opera van Bonn heeft de afgelopen jaren telkens een vroege opera van Verdi geprogrammeerd. De laatste in de reeks is I due Foscari.

Opera, 13-7-2018 9:09
0 opmerkingen

Eine Nacht in Venedig in Essen

Na Die Fledermaus is Eine Nacht in Venedig ongetwijfeld Strauss' bekendste operette. Anderhalf jaar geleden heeft het Brussels OperetteTheater het nog opgevoerd, maar in de praktijk moet je ervoor naar Duitsland... Essen bijvoorbeeld.

Operette, 12-7-2018 8:55
0 opmerkingen

Anke Herrmann in het Théâtre des Martyrs

Net zoals vorig jaar heeft de Mozartiade weer een recital geprogrammeerd met sopraan Anke Herrmann en pianist Lucas Blondeel. Het was iets om naar uit te kijken en ze stelden niet teleur.

Liedrecital, 7-7-2018 8:57
0 opmerkingen

Cosi fan tutte in het Théâtre des Martyrs

Het festival Midsummer Mozartiade is aan zijn derde editie toe. Na Nozze en Don Giovanni lag het voor de hand dat ze nu de derde Da Ponte-opera, Cosi fan tutte, zouden brengen.

Opera, 6-7-2018 13:27
0 opmerkingen

De speler in Antwerpen

Opera Vlaanderen sluit het seizoen af met Prokofievs De speler, een opera die in de categorie "rariteiten" valt. Voor mij was het in alle geval de eerste keer dat ik deze opera hoorde.

Opera, 29-6-2018 13:34
2 opmerkingen