ti guarda dal Grande Inquisitor

Carmen in Kinepolis

Na Tosca, is Carmen de tweede Zeffirelli-productie dit seizoen die in de Met vervangen wordt door een nieuwe. De theaterregisseur Richard Eyre verplaatste de handeling naar 1936 in het Spanje van Franco... alhoewel dat op visueel vlak niet zo heel veel verschil maakt.

Het pseudo-eenheidsdecor bestaat uit een set cirkelvormige bakstenen muren op een draaiplatform, die zowel het plein en de gevangenis in Sevilla, de herberg van Lilas Pastia als de arena kunnen voorstellen. Tijdens de ouverture en het intermezzo blijft het doek gesloten... op een driehoekige scheur na, waarin we twee dansers - de verpersoonlijkingen van Carmen en Don José - zien. Verder zijn er geen grote verrassingen. Eyre zorgt voor een degelijke personenregie die vooral Carmen en Don José centraal plaatst.

Foto

Deze productie was oorspronkelijk opgezet voor Angela Gheorghiu en Roberto Alagna. Maar aangezien het koppel al een tijd in een echtscheiding verwikkeld is, die ook gedeeltelijk via de pers uitgevochten wordt, leek het opportuun om niet samen op te treden. Vooral de laatste scène zou misschien wat té realistisch kunnen worden. Gheorghiu stapte bijgevolg uit de productie... wat zelfs zonder die liefdesperikelen volgens mij een goede zaak was, aangezien ik geen Carmen in haar zie of hoor.

Ze werd vervangen door Elina Garanca. Na haar eerste Carmen in Riga twee jaar geleden, gevolgd door die in London, veroverde ze nu ook New York als Carmen. Ik heb haar nog maar één keer eerder live gehoord, toevallig ook in de Met, als Rosina en ze maakte toen een verpletterende indruk... die ze als Carmen volledig bevestigt. Ze heeft een unieke en herkenbare mezzostem vol romigheid en sensualiteit. Haar "Seguidilla" bijvoorbeeld was gewoon perfect op het vlak van timing, frasering en tekstvertolking.

Daarenboven beschikt ze over een ongelooflijke uitstraling. Ze heeft datgene wat alleen echt grote zangers hebben: de mogelijkheid om zonder iets speciaals te doen toch de aandacht naar zich te trekken. Het meest opvallend was de scène met Escamillo. Garanca zat ergens aan de zijkant, maar toch kon ik mijn ogen niet van haar afhouden, ondanks het feit dat daar een bariton stond te blinken terwijl hij een van de meest bekende aria's uit het operarepertoire zong.

Naast Garanca komen alle andere zangers wat bleek over... zelfs Roberto Alagna, die toch een stevige reputatie heeft als Don José en het ook nu helemaal niet slecht doet. Hij verbrodt wel het einde van de Bloemenaria. Hij leek plots schrik te hebben van die hoge sibemol en schakelde over op een soort flauwe kopstem om het slot toch piano te kunnen zingen. Als hij die registerverandering goed zou uitgevoerd hebben, had ik het nog kunnen aanvaarden, maar nu was het vis noch vlees.

Barbara Frittoli kon me niet echt overtuigen als Micaela. Haar expressie bleef overwegend monotoon en haar Frans sprankelde ook nauwelijks. Teddy Tahu Rhodes was op het laatste moment ingesprongen voor de zieke Mariusz Kwiecien en zong een beheerste Escamillo zonder grote flamboyante gestes.

Renée Fleming was weer de gastvrouw en verzorgde de interviews tussendoor en probeert iedereen te overtuigen hoe fantastisch de Met wel is. Ze gebruikte deze keer wel geen zichtbare spiekbriefjes meer waardoor ze iets spontaner overkwam.

Publicatie: zondag 17 januari 2010 @ 0:05
Rubriek: Opera

Recent RSS feed

Capriccio Première Portraits

Het Oostenrijkse platenlabel Capriccio is met "Première Portraits" een nieuwe reeks gestart. Hun doel is om jonge artiesten de kans te geven om een eerste CD op te nemen. Momenteel zijn er al zeven opnames uitgebracht, vier daarvan met Duitse liederen. Op één opname na, is Charles Spencer telkens de pianist.

CD's, 10-5-2018 14:43
0 opmerkingen

Mei 2018

Mei is een vrij rustige maand, onder andere omdat het Muntorkest de Elisabethwedstrijd moet begeleiden. Met de zomer in aantocht wordt de Landcommanderij weer omgebouwd tot een operazaal met dit jaar Il trovatore op het programma. Opera Vlaanderen brengt een nieuwe productie van La clemenza di Tito in een productie van Michael Hampe. In Luik spelen ze het vrij zelden uitgevoerde La donna del lago.

Toekomstmuziek, 1-5-2018 11:23
0 opmerkingen

Lohengrin in de Munt (2/2)

De nieuwe Lohengrin-productie heeft voor de vier protagonisten twee bezettingen. Gisteren hoorde ik de eerste bezetting. Die is beduidend beter dan de tweede bezetting, al zijn er toch nog een paar zwakke punten.

Opera, 27-4-2018 11:39
3 opmerkingen

Opera Vlaanderen 2018-2019

Aviel Cahn heeft zijn laatste seizoen bij Opera Vlaanderen aangekondigd. Het is een seizoen waar verschillende namen uit het Cahn-tijdperk terugkeren. De Konwitschny-productie van La Juive is de enige herneming.

Toekomstmuziek, 24-4-2018 18:35
5 opmerkingen

Opéra Royal de Wallonie 2018-2019

Stefano Mazzonis di Pralafera en Speranza Scappucci hebben vandaag het volgende seizoen van de Opéra Royal de Wallonie voorgesteld. Het wordt weer een seizoen met het grote Italiaanse repertoire van Bellini en Rossini over Donizetti en Verdi tot Puccini en met een aantal opvallende zangers zoals Violeta Urmana, Ildebrando d'Arcangelo, Olga Peretyatko of Lawrence Brownlee. En bij de concerten krijgen we zomaar even Joyce DiDonato, Leo Nucci en Sonya Yoncheva...

Toekomstmuziek, 23-4-2018 23:32
7 opmerkingen

Siegfried in Düsseldorf

Der Ring am Rhein is met Siegfried bij zijn derde aflevering aanbeland. De productie van Dietrich W. Hilsdorf ligt volledig in de lijn van de vorige twee delen.

Opera, 23-4-2018 16:31
3 opmerkingen

Lohengrin in de Munt (1/2)

Na bijna 30 jaar programmeert de Munt weer een Lohengrin. Olivier Py is, na Dialogues des Carmélites, voor de tweede keer dit seizoen te gast als regisseur. Alain Altinoglu stond in de orkestbak.

Opera, 21-4-2018 8:41
2 opmerkingen