ti guarda dal Grande Inquisitor

Candide in Antwerpen

"Two tiny syllables, but spiny syllables, one single word - absurd!" zingt Martin in het tweede bedrijf van Candide. "Absurd" vat zowel de verhaallijn van Bernsteins "comic operetta" als de productie van Nigel Lowery samen.

Foto

Sinds de creatie in 1956 heeft Candide een hele reeks versies gekend. Tien jaar geleden speelde de Waalse Opera nog een Franstalige versie (in mijn nota's van toen lees ik dat ik het toen na één bedrijf voor bekeken hield). In de Vlaamse Opera gebruiken ze de meest recente versie uit 1989. Nigel Lowery herschreef de dialogen en de bindteksten, alhoewel die naar mijn gevoel toch dicht bij het origineel blijven.

Die bindteksten worden niet door een verteller voorgedragen, maar door luidsprekers de zaal ingestuurd vanuit een zendmast. Er wordt gesuggereerd dat die verteller een gorilla is, die we net voor de ouverture over het podium zien springen om nadien in een radiotoren zien verdwijnen. Het zet de toon voor een absurde voorstelling.

Die absurditeit vindt wel zijn oorsprong in het werk zelf. Candide is gebaseerd op Voltaires satirisch werk Candide ou l'optimisme waarin hij de draak steekt met het Optimisme van Leibniz. Pangloss - de reïncarnatie van Leibniz - indoctrineert zijn pupillen Candide, Cunegonde en Maximilian dat ze leven in "The best of all possible worlds". Ondanks alle tegenslagen die Candide op zijn wereldreis nadien meemaakt, blijft hij geloven in dat Optimisme.

Dat Nigel Lowery de geknipte man is voor knettergekke ensceneringen hebben we al eerder in de Vlaamse Opera mogen meemaken. In Candide duikt zelfs even het kuiken uit Rinaldo terug op. Verder worden de scènes bevolkt door een gigantische opblaasbare badeend (het fregat Santa Rosalia dat Candide van Suriname naar Venetië moet brengen), dansende WC-potten (als intro op "The Paris Waltz") en zelfs de USS Enterprise uit Star Trek. Daar waar al die onnozelheid in Rinaldo mij stoorde, werkt het in Candide.

Alle scènes gaan vlot in elkaar over dankzij een volledig open eenheidsdecor. De reizen van Westphalia naar Lissabon naar Parijs naar Buenos Aires naar ... worden aangekondigd door een vlag met de naam van de volgende locatie aan een wasdraad voorbij te trekken. Voor de rest zorgen wat losse muren voor wat couleur locale.

De mooiste momenten zijn echter de verschillende beschouwende aria's van Candide, die zonder veel franjes geënsceneerd worden. Michael Spyres zingt die meditaties onwaarschijnlijk mooi. Zijn stem klinkt helder en zuiver, zijn dictie is goed en hij brengt telkens wat welgekomen rust in de voorstelling. Voor "Nothing more than this" kreeg hij een verdiend rondje applaus.

Dat Jane Archibald applaus zou krijgen na "Glitter and Be Gay" was te voorzien, alhoewel ik niet echt onder de indruk was van haar uitvoering. Haar hoge noten klinken goed en ze probeert reliëf te brengen in de verschillende delen van de aria. Maar daarbij verliest ze zich in details waardoor haar stem soms niet voldoende meer draagt.

The Old Lady werd door een werkelijke "oudere dame" gezongen. Karan Armstrong zingt met verschillende registers die zo ver uit elkaar liggen dat ze op haar eentje een volledig vrouwenkoor zou kunnen bezetten. Een andere oud-gediende was Keith Lewis - ooit nog Titus in de Vlaamse Opera - die een degelijke Governor zong. De dubbelrol van Pangloss en Martin werd door een acteur "gezongen". Graham Valentine heeft geen stem die naam waardig. Het piept en kraakt aan alle kanten, wat zijn "Dear Boy" haast onbeluisterbaar maakt, maar wat zijn "Laughing Song" wel karakter gaf.

Publicatie: woensdag 30 december 2009 @ 10:57
Rubriek: Operette

Recent RSS feed

Opéra Royal de Wallonie 2018-2019

Stefano Mazzonis di Pralafera en Speranza Scappucci hebben vandaag het volgende seizoen van de Opéra Royal de Wallonie voorgesteld. Het wordt weer een seizoen met het grote Italiaanse repertoire van Bellini en Rossini over Donizetti en Verdi tot Puccini en met een aantal opvallende zangers zoals Violeta Urmana, Ildebrando d'Arcangelo, Olga Peretyatko of Lawrence Brownlee. En bij de concerten krijgen we zomaar even Joyce DiDonato, Leo Nucci en Sonya Yoncheva...

Toekomstmuziek, 23-4-2018 23:32
0 opmerkingen

Siegfried in Düsseldorf

Der Ring am Rhein is met Siegfried bij zijn derde aflevering aanbeland. De productie van Dietrich W. Hilsdorf ligt volledig in de lijn van de vorige twee delen.

Opera, 23-4-2018 16:31
3 opmerkingen

Lohengrin in de Munt (1/2)

Na bijna 30 jaar programmeert de Munt weer een Lohengrin. Olivier Py is, na Dialogues des Carmélites, voor de tweede keer dit seizoen te gast als regisseur. Alain Altinoglu stond in de orkestbak.

Opera, 21-4-2018 8:41
2 opmerkingen

Verdi-happening in deSingel

De jaarlijkse componistendag van deSingel was dit jaar gewijd aan Verdi met vier concerten... het eerste en het laatste met de Antwerp Symphony Orchestra onder leiding van Philippe Herreweghe.

Concert, 16-4-2018 17:39
0 opmerkingen

Le nozze di Figaro in Luik

De vorige Luikse Le nozze di Figaro speelde amper zes jaar geleden in de circustent. Vermoedelijk paste die productie niet in het operahuis. Hoe dan ook, komen ze nu met een prachtige nieuwe enscenering. Daarenboven hebben ze niemand minder dan Christophe Rousset als dirigent weten te strikken.

Opera, 11-4-2018 16:53
5 opmerkingen

Graham Johnson in deSingel

Vorig jaar behandelde Graham Johnson in zijn lezing-recital de eerste helft van Poulencs leven en liedoeuvre. Gisteren hoorden we de conclusie.

Liedrecital, 1-4-2018 9:45
0 opmerkingen

April 2018

Na Parsifal bij Opera Vlaanderen is het in april de beurt aan de Munt om een Wagner-opera te presenteren. Dat gebeurt met een nieuwe Py-productie van Lohengrin en twee bezettingen. De Waalse Opéra speelt Le nozze di Figaro. En wie tijdens het klara-festival Impressions de Pelléas gemist heeft, krijgt een herkansing in de Bijloke. De jaarlijkse componisten-happening van deSingel is dit jaar gewijd aan Verdi.

Toekomstmuziek, 30-3-2018 18:21
0 opmerkingen