ti guarda dal Grande Inquisitor

Madama Butterfly in Antwerpen

Vijftien jaar geleden presenteerde Robert Carsen zijn visie op Madama Butterfly in de Vlaamse Opera. Ze hadden toen gekozen om de oerversie op te voeren... de versie die in 1904 gigantisch flopte in de Scala (wellicht ten gevolge van een anti-Puccini-claque), waarna Puccini zijn opera herwerkte tot een versie die minder hard en minder rascistisch is.

Foto

Visueel is Carsens productie nog altijd even mooi, met het podium in de vorm van de Japanse eilanden op een geharkte kiezelzee. In het eerste bedrijf is Pinkertons schip prominent in beeld en dringt zo aggressief binnen Cio-Cio-sans wereld. Typisch Carsen zijn dan weer haar verkleedpartij van Amerikaans gekleurde kimono naar een westerse jurk, of het inwisselen van de traditionele poppetjes met de zielen van haar voorvaders door de figuurtjes die op hun huwelijkstaart stonden.

Ondanks alles, was ik deze keer geen moment ontroerd... en dat lag grotendeels aan de zangers.

Karine Babajanyan is een gevierde Cio-Cio-san, maar ze sleurt me heen en weer tussen twee standpunten. Op een vreemde manier doet ze me denken aan Patrizia Ciofi. Ze beschikt over een verbluffend areaal van expressiemogelijkheden, maar die kunnen niet verbergen dat haar stem niet over de nodige kwaliteiten beschikt.

Haar vocale expressiviteit komt goed tot uiting in de korte scène waarin ze de Amerikaanse en Japanse opvattingen over een echtscheiding uitlegt of nog in haar slotaria "Tu, tu piccolo Iddio". Maar aan de andere kant is er een aria als "Un bel dì vedremo" waarin vooral vocale schoonheid op het voorplan zou moeten komen. Haar hoogte is wel redelijk in orde. De rest van haar stem maakt ze in zo'n mate donkerder dat het kunstmatig overkomt. Daarenboven draagt haar midden en laag register veel slechter.

Projectie is ook het probleem van de tenor. Mikhail Agafonov lijkt zijn stem te sparen voor een paar cruciale momenten als hij met veel kracht probeert indruk te maken. Meestal komt hij over als een luie tenor die niet de moeite doet om iets te maken van Pinkerton. Nu, het moet gezegd zijn dat in deze oerversie van Madama Butterfly Pinkerton het moet stellen zonder zijn aria "Addio, fiorito asil"... anderzijds stond ik ook niet meteen te springen om zijn brulversie van die aria te horen.

Victor Torres kon me ook niet echt overtuigen van zijn Sharpless. Enkel in de briefscène is er even een mooi moment, maar voor de rest blijft hij te veel op de achtergrond. Ik was echter wel aangenaam verrast van Katarina Bradic, die met een mooie ronde stem de rol van Suzuki zong.

Publicatie: woensdag 11 november 2009 @ 10:25
Rubriek: Opera

Recent RSS feed

Roman Trekel in deSingel

We zijn al aan het laatste "echte" liedrecital in deSingel dit seizoen. De bariton Roman Trekel en pianist Jan Philip Schulze brachten Brahms' zelden uitgevoerde cyclus Die schöne Magelone.

Liedrecital, 19-11-2017 10:38
0 opmerkingen

Lucio Silla in de Munt

Toen Peter De Caluwe tien jaar geleden zijn eerste seizoen voorstelde, vermeldde hij dat hij de vier opera's seria van Mozart wilde opvoeren. Clemenza, Idomeneo en Mitridate hebben we al gehad. Met de nieuwe productie van Lucio Silla is het kwartet nu volledig.

Opera, 8-11-2017 16:47
3 opmerkingen

Karine Deshayes in de Munt

Voor het tweede Muntrecital dit seizoen stonden er drie artiesten op het podium. Naast de mezzo Karine Deshayes en de pianist Tristan Pfaff, deed ook de klarinettist Philippe Berrod mee... en dat kan maar één ding betekenen...

Liedrecital, 6-11-2017 22:53
0 opmerkingen

Margherita in Wexford

Zoals eerder deze week reeds vermeld, staat het Wexford Opera Festival bekend voor het opvoeren van onbekende werken. Mijn laatste voorstelling deze week valt volledig in die categorie... het "melodramma semiserio" Margherita van de mij totaal onbekende Italiaanse componist Jacopo Foroni.

Opera, 5-11-2017 11:38
0 opmerkingen

La scala di seta in Wexford

Het laatste ShortWork dat in Wexford opgevoerd werd, is La scala di seta. De relatief korte Rossini-farsa vraagt slechts zes zangers is dus ideaal voor de namiddagvoorstelling in het Whites Hotel, uitgevoerd met de pianobegeleiding van Tina Chang.

Opera, 4-11-2017 8:54
0 opmerkingen

Risurrezione in Wexford

Franco Alfano is vooral bekend als de componist die Puccini's Turandot voltooide. Zangers als Placido Domingo en Roberto Alagna brachten recent wel zijn Cyrano de Bergerac terug onder de aandacht, maar (van) zijn Risurrezione had ik nog nooit gehoord.

Opera, 3-11-2017 10:28
6 opmerkingen

Rigoletto in Wexford

Dé vraag vooraf was hoe ze Rigoletto tot ongeveer een uur kunnen inkorten als één van de ShortWorks bij het Wexford Opera Festival. Dat is dus niet echt gelukt, uiteindelijk duurde de voorstelling meer dan anderhalf uur zonder pauze.

Opera, 2-11-2017 19:38
0 opmerkingen

Dubliners in Wexford

Het Wexford Opera Festival presenteert elke namiddag zogenaamde ShortWorks in de congreszaal van het Whites Hotel. Een voorstelling duurt ongeveer een uur en is bezet met jonge zangers. Vandaag was een creatie te horen... Dubliners van Andrew Synnott.

Opera, 1-11-2017 21:34
1 opmerking

Medea in Wexford

Na zes jaar ben ik nog eens in Wexford voor hun jaarlijks operafestival, dat ondertussen aan zijn 66ste editie toe is. Het Festival staat bekend voor haar programmatie van onbekende opera's, alhoewel de openingsproductie - Cherubini's Medea - toch geen echte rariteit meer is.

Opera, 1-11-2017 10:53
0 opmerkingen

November 2017

Cecilia Bartoli heeft een nieuwe CD uit en daar hoort een toernee bij die haar in november ook weer naar het PSK brengt. In de Vlaamse en Waalse Opera staat Franse Donizetti op het programma: in Gent wordt de productie van Le duc d'Albe hernomen, in Luik spelen ze La favorite. Bij de liedrecitals kijk ik vooral uit naar "Die Schöne Magelone" door Roman Trekel.

Toekomstmuziek, 30-10-2017 18:16
0 opmerkingen