Il Grand' Inquisitor

Christianne Stotijn in de Munt

Met het eerste liedrecital van het seizoen doet de Munt er blijkbaar alles aan om de verwachtingen zo laag mogelijk te houden. In het Munt-magazine verklaart de mezzo Christianne Stotijn dat ze niet over de stem beschikt om de liederen, die op het programma staan, te zingen en dat ze daarom samenwerkt met een fotograaf en videokunstenaar.

Dat is natuurlijk pure onzin. Ofwel kent ze haar eigen stem niet, ofwel heeft de Munt die woorden in haar mond gelegd. Want Stotijn beschikt wel degelijk over voldoende mogelijkheden om haar programma te brengen. Maar omdat ze dus niet in zichzelf gelooft, moet letterlijk alles wijken voor de opdringerige beelden van bloemen en sterrenstelsels. De pianist Joseph Breinl wordt ook ergens aan de rand van het podium weggeduwd en speelt met gesloten piano.

Heel het recital wordt zonder pauze uitgevoerd, te beginnen met Das Buch der hängenden Gärten. Het is een minder bekende liedcyclus die ook veel concentratie vraagt van het publiek. Stotijn zingt met een warm timbre en geeft een romantische invulling waardoor Schoenbergs liedcyclus heel toegankelijk gemaakt wordt.

Het zou echt goed geweest zijn als ze zich enkel op de muziek en haar interpretatie had kunnen richten. Nu kruipt ze over het podium, zingt in de piano en zingt het merendeel van de liederen met haar rug naar een deel van het publiek. Voor de uitzonderlijke keer dat ze toch eens in mijn richting zong, valt haar perfecte uitspraak op. De rest van de tijd gaan de meeste woorden verloren in de coulissen.

Het is weliswaar een liedrecital, maar dus ook de tekst wordt ondergeschikt gemaakt aan de beeldjes. Dat werd al duidelijk met het programmaboekje. Het kost nog altijd even veel als vorig jaar, maar de liedteksten zijn zelfs niet opgenomen. Het bevat enkel de titels van de liederen (maar de overgangsmuziek die Breinl speelt, wordt zelfs niet vermeld), de bio's en wat gerecycleerde teksten uit het Munt-magazine.

De tweede liedcyclus, Brahms' Vier ernste Gesänge, is meer van het zelfde. Stotijn is meer bezig met foto's rond te strooien en in een bijbel te bladeren dan zich met expressie of interpretatie bezig te houden, waardoor Brahms' meest intense liedcyclus totaal niet ontroert.

Mocht er nog iemand een bewijs nodig hebben dat aan het klassieke liedrecital niet gesleuteld hoeft te worden, dan was deze miskleun daar het beste tegenbewijs voor. Extra publiek levert dit "experiment" ook niet op, want de Munt was meer dan half leeg.

Publicatie: zondag 13 september 2009 @ 15:55
Rubriek: Liedrecital