ti guarda dal Grande Inquisitor

Il Trittico in de Vlaamse Opera van Antwerpen

Door een samenloop van omstandigheden vallen de eerste voorstellingen van de drie Belgische operahuizen voor mij allemaal in dezelfde week. De Vlaamse Opera bijt de spits af.

In Antwerpen herneemt de Vlaamse Opera Il trittico in de regie van Robert Carsen. Het is een hopeloze opdracht om de drie eenakters tot één geheel te smeden, maar dat weerhoudt regisseurs er niet van om het toch te proberen. Naast het recycleren van verschillende zangers in de verschillende opera's, wordt er enige continuïteit in de productie gebracht door de drie opera's als repetities te beschouwen, inclusief een acteur die de regisseur uitbeeldt.

Bij het binnenkomen van de zaal zijn de technici nog volop bezig Michele's boot op te bouwen en zie je Michele en Luigi hun gevecht repeteren. Ook tussen de opera's door blijft het doek open zodat alle scenewisselingen een deel van de enscenering worden. Het is wel vreemd dat in Il tabarro een aantal rekwisieten ontbreken: zo hangt Giorgetta onzichtbaar wasgoed aan de wasdraad en zit de - toch redelijk cruciale - "tabarro" ook nog ergens in een droogkas. Niemand was blijkbaar op het idee gekomen om een deken of zo te gebruiken als vervanging... terwijl ze bijvoorbeeld wel een oplossing vonden voor Buoso Donati die de trein gemist had (de regisseur speelt dan maar het lijk). Dan zijn er nog tal van andere details die dit repetitie-gevoel moeten versterken. Zoals de repetitie van de inzet van Suor Genovieffa's ariaatje voordat Suor Angelica begint, of de technici die vanop de loopbruggen toekijken.

Net zoals in 1996 domineerde Cheryl Barker de hele productie met haar vertolking van Suor Angelica. Nu was het al meteen raak bij "I desideri sono i fiori dei vivi". Ze heeft dat onbeschrijfelijke in haar stem wat je van meet af aan rillingen bezorgt. Normaal komt de echte ontroering pas tijdens haar grote scene die begint met "Senza mamma", maar Cheryl Barker laat de emoties al opborrelen als ze biddend hoopt dat het bezoek voor haar is; ergens heb je het gevoel dat ze hoopt dat haar familie haar eindelijk komt opzoeken en misschien zelfs haar zoontje meebrengt. En wie kan er weerstand bieden aan haar "Senza mamma" ? Zelfs als je erin slaagt om onberoerd te blijven tijdens de aria, word je toch murw geslagen op het einde als ze de laatste aangehouden "amor" zingt met een perfecte 'messa di voce'. Sommigen zullen dit misschien een technisch hoogstandje vinden, maar in dit geval is het een uitdrukkingsmiddel dat boekdelen spreekt... een wanhoopskreet die uiteindelijk toch wegebt in een tijdelijke berusting met een onderliggende ingehouden woede.

Haar tegenspeelster was Rita Gorr die Elisabeth Vaughan verving in de rol van La zia principessa. Rita Gorr is een levende legende, maar het is eigen aan legendes dat die verwijzen naar het verleden. Ooit was ze een van de grootste mezzo's, maar het is pijnlijk om haar nu naast een zangeres als Cheryl Barker te horen. Het feit dat ze geen stem meer heeft of niet voldoende adem om een deftige frase te zingen, wordt op deze manier des te duidelijker. Ze heeft hier en daar nog wel een paar goede noten, maar het hangt niet meer aan elkaar... het een en weer schakelen tussen haar registers maakt het er ook niet mooier op. Ik kan begrijpen dat zangers geen afscheid kunnen nemen van het publiek, maar op een bepaald moment is het gewoon tijd om toe te geven dat de stem niet meer meewil. Voor Rita Gorr is die tijd overduidelijk gekomen.

Cheryl Barker en Rita Gorr zongen enkel in Suor Angelica, maar de meeste andere zangers zongen in twee of drie opera's. Stephen Kechulius zong zowel Michele als Gianni Schicchi. Hij had vooral enige problemen met de rol van Michele. De laagste noten in "Nulla, silenzio" werden zo goed als mogelijk ontweken, waardoor de monoloog een deel van zijn dreiging verloor. Anderzijds was zijn verwijt - "sgualdrina" - meer beladen met verdriet dan met wraakzuchtige bitterheid, wat best wel een interessante optie is. Al bij al was hij een aanvaardbare Michele. De rol van Gianni Schicchi lag hem duidelijk beter. Misschien omdat Gianni Schicchi meer gedragen wordt door ensemble-werk en dat het eenvoudiger is om een en ander weg te steken achter de typetjes die daar neergezet worden. Hetzelfde geldt trouwens voor Jaqueline Mayeur die de rollen van La frugola en Zita zong. Met dat verschil dat ik haar vocaal wel problematisch vond... met een stem die ergens in haar keel blijft steken en niet 'vanuit haar buik' komt.

De andere grote rol in Il tabarro is die van Giorgetta, gezongen door Amy Johnson. In het begin vond ik haar stem wat dunnetjes, maar dat verbeterde snel eenmaal dat ze ingezongen was. Ze heeft een stem die nogal metaalachtig klinkt en daardoor enige tijd vraagt om aan te wennen. Maar eenmaal het zover is, zingt ze de rest van de Tabarro-bezetting naar huis. Wat mij betreft een ontdekking, hopende dat we haar nog terughoren in de Vlaamse Opera.

Dan is er nog de tenor Gerard Powers, die eerder in de Vlaamse Opera al Hoffmann zong en dit seizoen nog Werther zal zingen. Hij heeft wel een mooi timbre, maar niet voldoende kracht om Luigi te zingen. Zijn stem bloeit nooit echt open en blijft ergens halverwege in de lucht hangen. Ook stilistisch gezien heb ik er problemen mee dat het tegenwoordig mode is om Puccini portameno-loos te zingen.

Samengevat heeft deze productie zowel zijn diepte- als hoogtepunten, maar een die - alleen al omwille van Cheryl Barkers messa di voce - de moeite waard was om nog eens te horen...

Publicatie: woensdag 25 september 2002 @ 22:33
Rubriek: Opera

Recent RSS feed

Idomeneo in Buxton

In tegenstelling tot Tisbe en Alzira behoort Mozarts Idomeneo ondertussen wel tot het standaardrepertoire. Het was tevens de afsluiter van mijn weekje op het Buxton Festival.

Opera, 22-7-2018 11:00
0 opmerkingen

Alzira in Buxton

Er zijn nog een paar opera's van Verdi die ik nog niet live gezien heb. Gisteren heb ik Alzira van dat lijstje kunnen schrappen. Het was ook het doorslaggevend argument om voor de eerste keer naar het Buxton Festival te gaan.

Opera, 21-7-2018 10:24
0 opmerkingen

Roderick Williams in Buxton

Er was één voorstelling van het Buxton Festival dat het bordje "sold out" gekregen had. Publiekslieveling Roderick Williams en de pianist Iain Burnside lieten gisteren het Pavillion Arts Centre vollopen voor een uitvoering van Schuberts Winterreise.

Liedrecital, 20-7-2018 9:22
0 opmerkingen

Ashley Riches en Katherine Broderick in Buxton

Het liedrecital gisteren was een duo-recital met bas-bariton Ashley Riches en sopraan Katherine Broderick. Aan de piano zat Simon Lepper.

Liedrecital, 19-7-2018 10:16
0 opmerkingen

Tisbe in Buxton

Eén van de kenmerken van het Buxton Festival is dat ze ook onbekende of zelden gespeelde opera's opvissen. De "pastorale opera" Tisbe van ene Giuseppe Antonio Brescianello past perfect in dat plaatje.

Opera, 18-7-2018 10:52
0 opmerkingen

Lucy Schaufer in Buxton

In het midden van Engeland, ongeveer 35 km ten zuidoosten van Manchester, ligt Buxton. Sinds 1979 organiseren ze er een festival dat een beetje aanvoelt als het Edinburgh Festival met zowel opera's, kamermuziek als liedrecitals, en er is zelfs een Fringe Festival dat als generale repetitie voor Edinburgh beschouwd wordt. Mijn eerste bezoek aan dit festival begon in het Pavilion Arts Centre met een recital van de mezzo Lucy Schaufer en haar pianist Huw Watkins.

Liedrecital, 17-7-2018 19:24
0 opmerkingen

Oberst Chabert in Bonn

Het seizoen van de opera van Bonn was het seizoen van de rariteiten met in het begin Penthesilea van Schoeck en op het einde Oberst Chabert van Hermann Wolfgang von Waltershausen... een opera en componist waar ik nog nooit van gehoord had.

Opera, 14-7-2018 9:22
4 opmerkingen

I due Foscari in Bonn

De opera van Bonn heeft de afgelopen jaren telkens een vroege opera van Verdi geprogrammeerd. De laatste in de reeks is I due Foscari.

Opera, 13-7-2018 9:09
0 opmerkingen

Eine Nacht in Venedig in Essen

Na Die Fledermaus is Eine Nacht in Venedig ongetwijfeld Strauss' bekendste operette. Anderhalf jaar geleden heeft het Brussels OperetteTheater het nog opgevoerd, maar in de praktijk moet je ervoor naar Duitsland... Essen bijvoorbeeld.

Operette, 12-7-2018 8:55
0 opmerkingen

Anke Herrmann in het Théâtre des Martyrs

Net zoals vorig jaar heeft de Mozartiade weer een recital geprogrammeerd met sopraan Anke Herrmann en pianist Lucas Blondeel. Het was iets om naar uit te kijken en ze stelden niet teleur.

Liedrecital, 7-7-2018 8:57
0 opmerkingen

Cosi fan tutte in het Théâtre des Martyrs

Het festival Midsummer Mozartiade is aan zijn derde editie toe. Na Nozze en Don Giovanni lag het voor de hand dat ze nu de derde Da Ponte-opera, Cosi fan tutte, zouden brengen.

Opera, 6-7-2018 13:27
0 opmerkingen