ti guarda dal Grande Inquisitor

Carmen in Berlijn

Net zoals elke sopraan Isolde wil zingen, is Carmen de droomrol van elke mezzo... ook van een lyrische mezzo zoals Angelika Kirchschlager. De Deutsche Oper had zelfs een volledig nieuwe enscenering voor haar gepland, maar dat draaide anders uit.

FotoJürgen Gosch zou de enscenering doen, maar een paar maanden geleden werd hij ernstig ziek en moest hij afzeggen. Naar verluidt was zelfs het decor al klaar. De Deutsche Oper haalde dan maar de 30 jaar oude enscenering van Peter Beauvais uit de kast en liet die wat oppoetsen door Søren Schuhmacher.

Ik weet niet of hij veel veranderd heeft, maar ik vermoed dat hij verantwoordelijk is voor de lichtshow tijdens de ouverture, als het gesloten doek met telkens wisselend licht een aangepast en sfeervol kleurtje krijgt. Voor de rest is het een oer-traditionele Carmen. Het is trouwens grappig om zien dat ze in het maandmagazine van de Deutsche Oper zelfs de loftrompet steken over traditionele ensceneringen. Alhoewel... helemaal traditioneel is ze niet. In het laatste bedrijf is Carmen gekleed als een picador en komen Frasquita en Mercédès haar waarschuwen voor Don José, gekleed als doodsengels, inclusief zwarte vleugels...

Angelika Kirchschlager had vooraf aangekondigd dat ze geen traditionele, mannenverslindende Carmen zou zingen, want daar heeft ze ook de stem niet voor. Uiteindelijk probeerde ze dat wel te doen, waardoor het resultaat gemengd was. Haar eerste bedrijf begon ze heel mooi en heel overtuigend met een sensuele uitvoering van haar Habanera "L'amour est un oiseau rebelle". Maar zelfs in deze aria komt ze reeds haar grenzen tegen omdat ze de hogere noot op het einde - 'prends garde à toi' - eruit duwt en er geen vocale ruimte meer is voor kleur. Op haar Seguidilla "Près des ramparts de Séville" was echter weinig aan te merken. Iets problematischer - maar zeker nog niet rampzalig - waren de dramatischere scènes, te beginnen met de kaartscène.

Haar Don José was Massimo Giordano. Ik vond hem een heel indrukwekkende Don José met een mooie homogene zanglijn en een grote, ronde stem. Zijn Bloemenaria eindigde hij wel op een originele manier. In plaats van de traditionele morendo, stopt hij hier even en zingt dan die hoge noot meteen piano. Het klonk bizar, alsof die paar laatste maten een achterafje zijn die niet bij de aria horen. Hij zingt ook met een licht geaccenteerd Frans, maar dat brengt nooit de verstaanbaarheid in het gedrang.

Verstaanbaarheid is wel een probleem voor Raymond Aceto. Hij zingt Escamillo in een of andere buitenaardse taal (de Zuniga van Jörn Schümann was trouwens nóg erger). Maar hij heeft wel de stem om een macho vertolking te geven van het Toréador-lied. Jacquelyn Wagner (Micaela) heeft een heel vreemde stem. Haar projectie is niet homogeen over heel haar stem. Enkel haar hoog register klinkt normaal, voor de rest lijkt ze constant piano te zingen. Maar dan op het einde van "Je dis que rien ne m'épouvante" sleurt ze een goddelijk messa di voce uit de brand.

Publicatie: zondag 22 maart 2009 @ 7:54
Rubriek: Opera

Recent RSS feed

Amsterdam 2018-2019

Binnenkort begint het operaseizoen weer. Hoog tijd om eens over de grens te kijken naar wat in het buitenland te beleven zal zijn. Amsterdam is eerst aan de beurt, met de voorstellingen in het Muziektheater en het Concertgebouw.

Toekomstmuziek, 18-8-2018 15:29
0 opmerkingen

Klemens Sander - Das lyrische Intermezzo

Tot ongeveer tien jaar geleden had men in Brussel een reeks "Muziek en Poëzie", waarin liederen gezongen en gedichten voorgedragen werden. De recente CD "Das lyrische Intermezzo" van de bariton Klemens Sander, de pianiste Uta Sander en de acteur Cornelius Obonya had perfect in die reeks gepast.

CD's, 11-8-2018 17:08
0 opmerkingen

Andrè Schuen - Wanderer

Een paar maanden geleden dacht ik nog dat de recente CD van Carolyn Sampson dé Schubert-opname van het jaar zou worden... en dan verschijnt Wanderer met bariton Andrè Schuen en pianist Daniel Heide. Het is een overdonderend mooie CD, niet in het minst omwille van de intelligente opbouw.

CD's, 6-8-2018 19:05
0 opmerkingen

Sebastian Noack - Hans Sommer: Ballads & Romances

Ik kende de bariton Sebastian Noack vooral als oratoriumzanger. Op zijn jongste lied-CD (die blijkbaar al in 2013 opgenomen werd) met pianist Manuel Lange ontpopt hij zich tot een begenadigd liedzanger.

CD's, 1-8-2018 21:53
0 opmerkingen

Marlis Petersen - Dimensionen: Welt

Met "Das Ewig-Weibliche" heeft Marlis Petersen een paar jaar geleden een thematische CD opgenomen met Goethe-liederen waarbij ze ook het minder bekende repertoire niet vergat. Nu is ze samen met pianist Stephan Matthias Lademann aan een iets grotere onderneming begonnen: een trilogie met drie "Dimensies des Zijns".

CD's, 27-7-2018 20:50
0 opmerkingen

Idomeneo in Buxton

In tegenstelling tot Tisbe en Alzira behoort Mozarts Idomeneo ondertussen wel tot het standaardrepertoire. Het was tevens de afsluiter van mijn weekje op het Buxton Festival.

Opera, 22-7-2018 11:00
0 opmerkingen

Alzira in Buxton

Er zijn nog een paar opera's van Verdi die ik nog niet live gezien heb. Gisteren heb ik Alzira van dat lijstje kunnen schrappen. Het was ook het doorslaggevend argument om voor de eerste keer naar het Buxton Festival te gaan.

Opera, 21-7-2018 10:24
0 opmerkingen