ti guarda dal Grande Inquisitor

Le nozze di Figaro in Parijs

Ik heb mijn uitstapje naar Parijs afgesloten met een voorstelling van Le nozze di Figaro in het Théâtre des Champs-Elysées. De productie van Jean-Louis Martinoty - historische kostuums in een schilderijententoonstelling - is trouwens al een paar jaar beschikbaar op DVD.

Op die DVD werd het orkest geleid door René Jacobs. Voor deze opvoeringsreeks doen ze beroep op Marc Minkowski en zijn "Musiciens du Louvre". Minkowski blijkt onwaarschijnlijk populair te zijn in Parijs. Als hij de orkestbak betreedt, dan breken de Parijzenaars zowat de zaal af... nog voor hij met zijn zwart toverstokje gezwaaid heeft. Net zoals bij zijn opvoeringen van La Cenerentola gebruikt hij namelijk weer een origineel, ongetwijfeld historisch verantwoord, dirigeerstokje.

Zoals we dat van hem verwacht zijn, kiest hij regelmatig eigenzinnige tempo's. Iemand heeft ooit gezegd dat de ouverture van Nozze net de perfecte timing heeft om een zacht gekookt eitje te bereiden... zo'n Minkowski-eitje zou echter nog half rauw blijven, vrees ik. Ook "Voi, che sapete" begint hij bijvoorbeeld verschrikkelijk snel, maar halverwege kalmeert hij. Dat gebeurt op het moment dat de Cherubino van dienst - de schitterende Anna Bonitatibus - overschakelt op een magisch mezza voce.

Bonitatibus was voor mij dé zanger van de avond, samen met Jean-Paul Fouchécourt. Het gebeurt niet zo vaak dat de karakterrol van Don Basilio opvalt. Hij mocht gelukkig zijn ezelsvel-aria "In quegli anni" zingen, waar hij haast een belangrijke aria van maakte. Zijn interventies als een stemmenkunstenaar in het eerste bedrijf zijn hilarisch, zonder in slapstick te vervallen.

De vier hoofdrollen waren middelmatig bezet, met uitzondering van de Graaf. Pietro Spagnoli heeft een ronkende bariton met uitstraling. Vito Priante kon me nauwelijks overtuigen als Figaro. Zijn aria's waren kleurloos en zijn stem blijft karakterloos en monotoon. Maija Kovalevska is een redelijke Gravin. Haar "Porgi, amor" liet me koud, ze herpakte zich enigszins met "Dove sono i bei momenti". Olga Peretyatko was een wisselvallige Susanna. Alhoewel Susanna de drijvende kracht van Nozze kan zijn, bleef ze veel te veel op de vlakte. Enkel haar uitvoering van "Giunse alfin il momento" was van een niveau dat ik in een Parijse operazaal zou verwachten...

Dit klinkt misschien allemaal negatief, maar Le nozze di Figaro is ook een ensemble-opera, waardoor het geheel groter is dan de som van de delen. Het genie van Mozart blijft onverwoestbaar... zelfs in een ogenschijnlijk middelmatige opvoering.

Publicatie: maandag 2 maart 2009 @ 13:42
Rubriek: Opera

Recent RSS feed

Amsterdam 2018-2019

Binnenkort begint het operaseizoen weer. Hoog tijd om eens over de grens te kijken naar wat in het buitenland te beleven zal zijn. Amsterdam is eerst aan de beurt, met de voorstellingen in het Muziektheater en het Concertgebouw.

Toekomstmuziek, 18-8-2018 15:29
0 opmerkingen

Klemens Sander - Das lyrische Intermezzo

Tot ongeveer tien jaar geleden had men in Brussel een reeks "Muziek en Poëzie", waarin liederen gezongen en gedichten voorgedragen werden. De recente CD "Das lyrische Intermezzo" van de bariton Klemens Sander, de pianiste Uta Sander en de acteur Cornelius Obonya had perfect in die reeks gepast.

CD's, 11-8-2018 17:08
0 opmerkingen

Andrè Schuen - Wanderer

Een paar maanden geleden dacht ik nog dat de recente CD van Carolyn Sampson dé Schubert-opname van het jaar zou worden... en dan verschijnt Wanderer met bariton Andrè Schuen en pianist Daniel Heide. Het is een overdonderend mooie CD, niet in het minst omwille van de intelligente opbouw.

CD's, 6-8-2018 19:05
0 opmerkingen

Sebastian Noack - Hans Sommer: Ballads & Romances

Ik kende de bariton Sebastian Noack vooral als oratoriumzanger. Op zijn jongste lied-CD (die blijkbaar al in 2013 opgenomen werd) met pianist Manuel Lange ontpopt hij zich tot een begenadigd liedzanger.

CD's, 1-8-2018 21:53
0 opmerkingen

Marlis Petersen - Dimensionen: Welt

Met "Das Ewig-Weibliche" heeft Marlis Petersen een paar jaar geleden een thematische CD opgenomen met Goethe-liederen waarbij ze ook het minder bekende repertoire niet vergat. Nu is ze samen met pianist Stephan Matthias Lademann aan een iets grotere onderneming begonnen: een trilogie met drie "Dimensies des Zijns".

CD's, 27-7-2018 20:50
0 opmerkingen

Idomeneo in Buxton

In tegenstelling tot Tisbe en Alzira behoort Mozarts Idomeneo ondertussen wel tot het standaardrepertoire. Het was tevens de afsluiter van mijn weekje op het Buxton Festival.

Opera, 22-7-2018 11:00
0 opmerkingen

Alzira in Buxton

Er zijn nog een paar opera's van Verdi die ik nog niet live gezien heb. Gisteren heb ik Alzira van dat lijstje kunnen schrappen. Het was ook het doorslaggevend argument om voor de eerste keer naar het Buxton Festival te gaan.

Opera, 21-7-2018 10:24
0 opmerkingen