ti guarda dal Grande Inquisitor

La forza del destino in Wenen

La forza del destino blijft een lastig werk. De enscenering van David Pountney in de Wiener Staatsoper kan niet helemaal overtuigen... de zangers des te meer.

Het scènebeeld wordt gedomineerd door een ronddraaiende witte omgevallen L, die zowel de kamer van Leonora, de herberg als het klooster moet voorstellen. Tijdens de slagveldscène worden er nog een hoop staketsels aan toegevoegd, maar voor de rest is het podium leeg en donker. De enige kleur komt in de herbergscène als "cowgirl" Preziosilla optreedt omringd door een choreografie (van Beate Vollack) met andere cowboys en -girls in vuurrode pakjes. De dansers komen nog eens terug in de slagveldscène, dan zijn ze verpleegsters en gewonden die creatief bewegen met krukken. Ook de carità-scène van Fra Melitone (de paters zijn trouwens gekleed als Turken) is maar een rommeltje. Enkel als er niet te veel volk op de scène staat, is de productie redelijk "normaal".

Paolo Carignani dirigeert een volbloed-Verdi met een sterke bezetting. Ook in deze voorstelling waren er echter een paar winterslachtoffers.

Violeta Urmana werd aangekondigd met een verkoudheid, maar ze zou toch Leonora zingen... en hoe ! Eindelijk hoor ik een overtuigende "Pace, pace". Ze begint wel niet piano, maar dat zal wel aan die verkoudheid liggen. De rest van de aria werd schitterend vorm gegeven en bekroond met een daverende 'maledizione'. Er zijn nog altijd een aantal overblijfsels uit haar mezzo-verleden, zoals het totaal anders klinkende lage register. Vooral in "Me pellegrina ed orfana" schakelde ze een paar keer heen en weer tussen haar twee stemmen. Daar staat een ingetogen "Madre, pietosa Vergine" tegenover.

Anthony Michaels-Moore was het andere slachtoffer. Hij zou Don Carlo zingen, maar werd vervangen door de Italiaanse bariton Silvio Zanon. Ik heb nog nooit van deze zanger gehoord, maar hij blijkt vooral in Italië de grote Verdipartijen te zingen. Zijn stem heeft daarvoor het perfecte Verdi-timbre en hij beschikt ook over het nodige stijlgevoel. Alles gaat goed, zolang hij niet teveel moet lopen... zoals in "Son Pereda son ricco d'onore". Hij is constant buiten adem waardoor zijn legato volledig de mist ingaat. Dit is waarschijnlijk te wijten aan het overgewicht dat hij meesleurt. "Urna fatale del mio destino" is daarentegen volledig statisch en dan klinkt hij fantastisch, ik kan me hem zo als Rigoletto voorstellen.

Twee zangers roepen herinneringen op aan de jaren 1990.

Fabio Armiliato zong toen een paar Puccini-rollen in de Vlaamse Opera. Ondertussen treedt hij vooral in Italië op, vaak aan de zijde van zijn vrouw Daniela Dessi. In de proloog komt hij als één brok "italianità" het podium opgestormd met een homogene stem vol vuur en stralende hoge noten die moeiteloos klinken. Het duet met Urmana is een opwindend hoogtepunt. Zijn grote scène "La vita è inferno" roept herinneringen op aan historische opnames met alle nuanceringen en strijdbaarheid die je maar wil.

Giacomo Prestia had ik tot gisteren nog maar één keer gehoord. Meer dan tien jaar geleden zong hij Filippo II in Luik. Hij had toen een grote indruk nagelaten en ik was dan ook vol verwachting om hem nu terug te horen als Padre Guardiano. Ook hij stelt niet teleur. Zijn bas heeft de nodige autoriteit en diepte. Als hij "Il santo nome" inzet, dan kan ik niet anders dan gelukkig zijn dat er toch nog Verdi-bassen zijn naast bijvoorbeeld Furlanetto.

Publicatie: zaterdag 24 januari 2009 @ 9:47
Rubriek: Opera

Recent RSS feed

Opéra Royal de Wallonie 2018-2019

Stefano Mazzonis di Pralafera en Speranza Scappucci hebben vandaag het volgende seizoen van de Opéra Royal de Wallonie voorgesteld. Het wordt weer een seizoen met het grote Italiaanse repertoire van Bellini en Rossini over Donizetti en Verdi tot Puccini en met een aantal opvallende zangers zoals Violeta Urmana, Ildebrando d'Arcangelo, Olga Peretyatko of Lawrence Brownlee. En bij de concerten krijgen we zomaar even Joyce DiDonato, Leo Nucci en Sonya Yoncheva...

Toekomstmuziek, 23-4-2018 23:32
0 opmerkingen

Siegfried in Düsseldorf

Der Ring am Rhein is met Siegfried bij zijn derde aflevering aanbeland. De productie van Dietrich W. Hilsdorf ligt volledig in de lijn van de vorige twee delen.

Opera, 23-4-2018 16:31
3 opmerkingen

Lohengrin in de Munt (1/2)

Na bijna 30 jaar programmeert de Munt weer een Lohengrin. Olivier Py is, na Dialogues des Carmélites, voor de tweede keer dit seizoen te gast als regisseur. Alain Altinoglu stond in de orkestbak.

Opera, 21-4-2018 8:41
2 opmerkingen

Verdi-happening in deSingel

De jaarlijkse componistendag van deSingel was dit jaar gewijd aan Verdi met vier concerten... het eerste en het laatste met de Antwerp Symphony Orchestra onder leiding van Philippe Herreweghe.

Concert, 16-4-2018 17:39
0 opmerkingen

Le nozze di Figaro in Luik

De vorige Luikse Le nozze di Figaro speelde amper zes jaar geleden in de circustent. Vermoedelijk paste die productie niet in het operahuis. Hoe dan ook, komen ze nu met een prachtige nieuwe enscenering. Daarenboven hebben ze niemand minder dan Christophe Rousset als dirigent weten te strikken.

Opera, 11-4-2018 16:53
5 opmerkingen

Graham Johnson in deSingel

Vorig jaar behandelde Graham Johnson in zijn lezing-recital de eerste helft van Poulencs leven en liedoeuvre. Gisteren hoorden we de conclusie.

Liedrecital, 1-4-2018 9:45
0 opmerkingen

April 2018

Na Parsifal bij Opera Vlaanderen is het in april de beurt aan de Munt om een Wagner-opera te presenteren. Dat gebeurt met een nieuwe Py-productie van Lohengrin en twee bezettingen. De Waalse Opéra speelt Le nozze di Figaro. En wie tijdens het klara-festival Impressions de Pelléas gemist heeft, krijgt een herkansing in de Bijloke. De jaarlijkse componisten-happening van deSingel is dit jaar gewijd aan Verdi.

Toekomstmuziek, 30-3-2018 18:21
0 opmerkingen