ti guarda dal Grande Inquisitor

La forza del destino in Wenen

La forza del destino blijft een lastig werk. De enscenering van David Pountney in de Wiener Staatsoper kan niet helemaal overtuigen... de zangers des te meer.

Het scènebeeld wordt gedomineerd door een ronddraaiende witte omgevallen L, die zowel de kamer van Leonora, de herberg als het klooster moet voorstellen. Tijdens de slagveldscène worden er nog een hoop staketsels aan toegevoegd, maar voor de rest is het podium leeg en donker. De enige kleur komt in de herbergscène als "cowgirl" Preziosilla optreedt omringd door een choreografie (van Beate Vollack) met andere cowboys en -girls in vuurrode pakjes. De dansers komen nog eens terug in de slagveldscène, dan zijn ze verpleegsters en gewonden die creatief bewegen met krukken. Ook de carità-scène van Fra Melitone (de paters zijn trouwens gekleed als Turken) is maar een rommeltje. Enkel als er niet te veel volk op de scène staat, is de productie redelijk "normaal".

Paolo Carignani dirigeert een volbloed-Verdi met een sterke bezetting. Ook in deze voorstelling waren er echter een paar winterslachtoffers.

Violeta Urmana werd aangekondigd met een verkoudheid, maar ze zou toch Leonora zingen... en hoe ! Eindelijk hoor ik een overtuigende "Pace, pace". Ze begint wel niet piano, maar dat zal wel aan die verkoudheid liggen. De rest van de aria werd schitterend vorm gegeven en bekroond met een daverende 'maledizione'. Er zijn nog altijd een aantal overblijfsels uit haar mezzo-verleden, zoals het totaal anders klinkende lage register. Vooral in "Me pellegrina ed orfana" schakelde ze een paar keer heen en weer tussen haar twee stemmen. Daar staat een ingetogen "Madre, pietosa Vergine" tegenover.

Anthony Michaels-Moore was het andere slachtoffer. Hij zou Don Carlo zingen, maar werd vervangen door de Italiaanse bariton Silvio Zanon. Ik heb nog nooit van deze zanger gehoord, maar hij blijkt vooral in Italië de grote Verdipartijen te zingen. Zijn stem heeft daarvoor het perfecte Verdi-timbre en hij beschikt ook over het nodige stijlgevoel. Alles gaat goed, zolang hij niet teveel moet lopen... zoals in "Son Pereda son ricco d'onore". Hij is constant buiten adem waardoor zijn legato volledig de mist ingaat. Dit is waarschijnlijk te wijten aan het overgewicht dat hij meesleurt. "Urna fatale del mio destino" is daarentegen volledig statisch en dan klinkt hij fantastisch, ik kan me hem zo als Rigoletto voorstellen.

Twee zangers roepen herinneringen op aan de jaren 1990.

Fabio Armiliato zong toen een paar Puccini-rollen in de Vlaamse Opera. Ondertussen treedt hij vooral in Italië op, vaak aan de zijde van zijn vrouw Daniela Dessi. In de proloog komt hij als één brok "italianità" het podium opgestormd met een homogene stem vol vuur en stralende hoge noten die moeiteloos klinken. Het duet met Urmana is een opwindend hoogtepunt. Zijn grote scène "La vita è inferno" roept herinneringen op aan historische opnames met alle nuanceringen en strijdbaarheid die je maar wil.

Giacomo Prestia had ik tot gisteren nog maar één keer gehoord. Meer dan tien jaar geleden zong hij Filippo II in Luik. Hij had toen een grote indruk nagelaten en ik was dan ook vol verwachting om hem nu terug te horen als Padre Guardiano. Ook hij stelt niet teleur. Zijn bas heeft de nodige autoriteit en diepte. Als hij "Il santo nome" inzet, dan kan ik niet anders dan gelukkig zijn dat er toch nog Verdi-bassen zijn naast bijvoorbeeld Furlanetto.

Publicatie: zaterdag 24 januari 2009 @ 9:47
Rubriek: Opera

Recent RSS feed

Benjamin Appl - Heimat

De nieuwste CD van bariton Benjamin Appl en pianist James Baillieu is thematisch opgebouwd met als titel "Heimat" en liederen van een dozijn verschillende componisten.

CD's, 17-6-2017 9:05
0 opmerkingen

Matthias Goerne - Einsamkeit

De afgelopen jaren heeft Matthias Goerne de wereld van het Schubert-lied verkend met elf CD's. Nadien was er sprake van een gelijkaardig Schumann-project met vijf of zes CD's. Ik veronderstel dat de CD "Einsamkeit", met Markus Hinterhäuser aan de piano, de eerste in deze reeks is...

CD's, 14-6-2017 18:04
0 opmerkingen

Natalie Dessay - Schubert

Natalie Dessay zingt al een tijdje geen opera's meer, maar met haar meest recente opnames richt ze zich meer op het Lied- en Mélodie-repertoire. Nu heeft ze zelfs een poging ondernomen om Schubert te zingen. Philippe Cassard is haar "partner in crime".

CD's, 8-6-2017 18:57
4 opmerkingen

Der Vampyr in Koblenz

Der Vampyr is een opera die ik enkel van opnames ken en al een eeuwigheid op mijn verlanglijstje staat om eens live te zien. Marschners opera lijkt echter aan een opmars bezig te zijn: na producties in de Komische Oper Berlin en Genève dit seizoen is er nu ook één dichter bij huis... in het charmante Stadttheater van Koblenz.

Opera, 5-6-2017 9:06
0 opmerkingen

Attila in Bonn

Sinds een paar jaar programmeert de opera van Bonn elk seizoen een vroege Verdi-opera. Vorig jaar was dat bijvoorbeeld Jérusalem, dit jaar brengen ze Attila. Het was opvallend dat ze de voorstelling speelden zonder pauze, waarschijnlijk om te vermijden dat de halve zaal het halverwege aftrapt...

Opera, 4-6-2017 9:42
1 opmerking

Aida in het Muntpaleis

Ik heb deze week met veel plezier afscheid genomen van het Muntpaleis, oftwel "de tent". De laatste Muntproductie op verplaatsing was de kaskraker Aida in een regie van Stathis Livathinos.

Opera, 1-6-2017 17:05
2 opmerkingen

Juni 2017

De opera van Luik sluit het seizoen af met een herneming van Otello, terwijl Opera Vlaanderen het zelden uitgevoerde Sadko opvoert... spijtig genoeg enkel in Gent.

Toekomstmuziek, 27-5-2017 16:33
0 opmerkingen