ti guarda dal Grande Inquisitor

Thaïs in Kinepolis

Thaïs is een van die opera's die iedereen van naam kent, maar die zelden opgevoerd worden. Dankzij de Met-in-de-cinema kon gisteren de productie van John Cox rechstreeks uit New York bekeken worden.

FotoDe drijvende kracht om Thaïs terug op het Met-repertoire te krijgen, is de sopraan Renée Fleming. Het is al dertig jaar geleden dat Massenets opera nog te horen was in New York; Beverly Sills zong toen de titelrol.

Ik ben nooit een grote fan geweest van Renée Fleming en met deze voorstelling is dat niet veranderd. Ook nu weer werkt ze constant op mijn zenuwen. Het begon zelfs al voor de voorstelling. Ze vond blijkbaar haar goesting niet in de kostuums en ze kreeg dan ook een nieuwe garderobe aangemeten door niemand minder dan Christian Lacroix. Dergelijk divastreken zijn natuurlijk maar een fait divers en zouden het vermelden niet waard zijn als ze me ook op vocaal vlak niet zou ergeren.

In het eerste bedrijf creëert ze een kunstmatige donkere klank om haar stem nog sensueler te maken, maar waardoor er een klankenbrij ontstaat waar geen letter van te begrijpen valt. Ook in haar grote aria "Dis-moi que je suis belle", is ze meer geïnteresseerd in het uitstoten van - weliswaar mooie - vocalises dan iets te doen wat op tekstinterpretatie lijkt. Daar bovenop strooit ze ook een stralende glimlach in het rond, die niet zou misstaan in een reclame voor tandpasta, maar die minder past terwijl ze uitgeput en met bloedende voeten door de woestijn strompelt...

Ik begrijp ook de fascinatie voor de rol van Thaïs niet. De courtisane die zich bekeert en in het klooster gaat, zou een droompartituur kunnen zijn. Maar wat Massenet ervan maakt, is vooral een lege doos. Haar bekering wordt weinig geloofwaardig gemaakt. De opera zou beter Athanaël heten. Deze monnik die Thaïs redt van haar zondige levenswandel, maar uiteindelijk zelf beseft dat hij van haar houdt, maakt een veel interessantere dramatische ontwikkeling door. Ik was erg onder de indruk van wat Thomas Hampson met deze rol deed. In het begin is hij de overtuigde christen die de wereld, en in het bijzonder Thaïs, wil redden. Nadat hij haar afgeleverd heeft in het klooster, roept hij zijn liefdespijn uit... die een aangrijpend hoogtepunt vindt als hij later zijn gevoelens voor Thaïs opbiecht aan Palémon in "Tu sais, Ô Palémon", een mannelijke waanzinsscène van formaat. Het is een rol die op het lijf geschreven is van een zanger als Thomas Hampson, met diens obsessie voor getormenteerde karakters.

De oudgediende Alain Vernhes zong Palémon. In het eerste bedrijf kwam hij nog zwak over, maar in het laatste bedrijf had hij zijn draai gevonden en weerklonk de Franse elegantie die we van hem kennen. De relatief kleine partij van Nicias, de laatste minnaar van Thäis, werd goed gezongen door Michael Schade met idiomatisch Frans en stralend heldere tenorstem.

Publicatie: zondag 21 december 2008 @ 9:57
Rubriek: Opera

Recent RSS feed

Dietrich Henschel in de Munt

Vijf liederen voor en vijf liederen na de pauze was alles wat Dietrich Henschel gisteren zong in de Munt. Alles bij elkaar amper twintig minuten muziek... wat toch wel héél mager is voor een "liedrecital".

Liedrecital, 13-2-2018 17:04
3 opmerkingen

Petite Messe Solennelle in deSingel

Het is dit jaar een Rossini-jaar - hij overleed 150 jaar geleden - en deSingel begint dat jaar met een uitvoering van zijn Petite Messe Solennelle.

Oratorium, 10-2-2018 10:56
0 opmerkingen

Pelléas et Mélisande in Antwerpen

Pelléas et Mélisande behoort tot mijn absolute lievelingsopera's en ik keek dan ook vol verwachting uit naar de nieuwe productie bij Opera Vlaanderen. Het is een visueel mooie productie geworden, maar vocaal bleef ik toch enigszins op mijn honger zitten.

Opera, 3-2-2018 10:40
13 opmerkingen

Carmen in Luik

De Opera van Luik blijft volharden in de boosheid door ook lange opera's zoals Carmen pas om 20 uur te laten beginnen. Het werd bijgevolg weer een bijna-nachtvoorstelling, des te meer omdat de voorstelling met meer dan 20 minuten vertraging begon omdat het orkest moest wachten op de harpiste...

Opera, 31-1-2018 9:13
8 opmerkingen

Februari 2018

In februari staat vooral de nieuwe productie van Pelléas et Mélisande bij Opera Vlaanderen in de schijnwerpers. In Luik brengen ze met Le domino noir een rariteit. Bij de recitals kijk ik vooral uit naar Benjamin Appl die zijn Heimat-CD in het Brussels Conservatorium voorstelt.

Toekomstmuziek, 26-1-2018 18:03
0 opmerkingen

Simon Keenlyside in de Munt

Ze hadden al eerder moeten terugkeren naar de Munt, maar vorig seizoen hebben ze afgezegd. Vandaag waren Simon Keenlyside en Malcolm Martineau wel van de partij voor een gevarieerd liedrecital met liederen van Sibelius, Schubert, Wolf en Poulenc.

Liedrecital, 22-1-2018 23:15
2 opmerkingen

Il prigioniero en Das Gehege in de Munt

Il prigioniero en Das Gehege zijn twee eenakters van elk ongeveer drie kwartier lang die ik nog nooit gehoord had. De Munt brengt ze nu samen in een dramatisch tweeluik, geregisseerd door Andrea Breth en met Franck Ollu in de orkestbak.

Opera, 19-1-2018 17:00
3 opmerkingen