ti guarda dal Grande Inquisitor

Falstaff in Antwerpen

Intendant Marc Clemeur neemt afscheid van de Vlaamse Opera met Verdi's ultieme meesterwerk Falstaff. De productie werd "toevallig" geïmporteerd uit Straatsburg, het operahuis waar Clemeur vanaf volgend seizoen de plak zwaait.

Foto

De productie van Giorgio Barberio Corsetti is een degelijk werkstuk zonder franjes, dat op een sobere manier het verhaal vertelt van de aan lager wal geraakte ridder, die zijn pensioen wat wil aanvullen door in de kas van Ford en Page te graaien. Dat van die ridder moet je met een korrel zout nemen, want de hele handeling werd verplaatst naar pakweg de fifties. Cristian Taraborelli heeft een modulair decor gebouwd waarmee de scène snel getransformeerd kon worden van Falstaffs bar naar Fords living. Op de achtergrond worden videobeelden van wolken en bomen geprojecteerd, afgewisseld met het hoofd van Falstaff, of een zwevende Alice...

Alhoewel de enscering best wel onderhoudend was, blonk de muzikale kant uit door haar homogene middelmatigheid. De dirigent Enrique Mazzola liet af en toe spanningsloze stiltes vallen en tegen dat hij die terug opgeraapt had, moest heel de stuwing van Verdi's partituur weer opgebouwd worden. Soms nam hij bepaalde passages (vooral die van Mrs. Quickly) tergend langzaam.

Bij de zangers sprong er niet echt iemand uit, toch niet in positieve zin. Alleen Philip Sheffield was de slechtst mogelijke Dr. Caius die ik ooit gehoord heb. Het is wel een karakterrol, en die mag best wel met een lelijke stem gezongen worden... maar hij moet nog wel gezongen worden. De klanken die hij uitstootte, kunnen bezwaarlijk zingen genoemd worden.

Bruno Caproni is zowel in de Vlaamse als in de Keulse Opera de vaste Verdi-bariton van dienst. Meestal doet hij dat wel goed, maar als Falstaff kon hij mij maar af en toe overtuigen. Het lijkt alsof de bodem uit zijn stem verdwenen is, waardoor hij haast tenoraal klonk. Het is niet echt de klank die ik verwacht van Falstaff. Daar staat tegenover dat ik zijn gevoel voor timing en acteerwerk wel kon smaken. Werner Van Mechelen was daarentegen wel een degelijke Ford. Zijn stem mist misschien wat het nodige legato voor echte Verdi-bariton, maar zijn monoloog "È sogno? o realtà" was wel het vocale hoogtepunt van de avond.

De Fenton van Jeroen de Vaal viel dan weer te licht uit. Op het einde van het eerste bedrijf, als respectievelijk de mannen en de vrouwen elk hun eigen verhaal doen, is Fentons melodie een soort ankerpunt voor de luisteraar. Maar dat kon Jeroen de Vaal niet waarmaken, waardoor het vooral chaotisch klonk. Ook tijdens zijn ariaatje "Dal labbro il canto estasiato vola" had ik constant het gevoel dat hij elk moment kon instorten... niet echt comfortabel.

Ana Ibarra heeft twee jaar geleden ook al Alice Ford gezongen in de Munt. Ze heeft vooral veel metaal in haar stem, waardoor ze niet echt charmeert. Elzbieta Ardam was een middelmatige Mrs. Quickly, die hier en daar nog een paar goede noten ter beschikking heeft. Barbara Bargnesi was tenslotte een leuke Nanetta met een aangename stem.

Alles bij elkaar was het een verdienstelijke voorstelling, zonder een hoogvlieger te zijn... wat ik toch enigszins verwacht had van de afscheidsproductie van een intendant.

Publicatie: woensdag 17 december 2008 @ 18:59
Rubriek: Opera

Recent RSS feed

Roman Trekel in deSingel

We zijn al aan het laatste "echte" liedrecital in deSingel dit seizoen. De bariton Roman Trekel en pianist Jan Philip Schulze brachten Brahms' zelden uitgevoerde cyclus Die schöne Magelone.

Liedrecital, 19-11-2017 10:38
0 opmerkingen

Lucio Silla in de Munt

Toen Peter De Caluwe tien jaar geleden zijn eerste seizoen voorstelde, vermeldde hij dat hij de vier opera's seria van Mozart wilde opvoeren. Clemenza, Idomeneo en Mitridate hebben we al gehad. Met de nieuwe productie van Lucio Silla is het kwartet nu volledig.

Opera, 8-11-2017 16:47
3 opmerkingen

Karine Deshayes in de Munt

Voor het tweede Muntrecital dit seizoen stonden er drie artiesten op het podium. Naast de mezzo Karine Deshayes en de pianist Tristan Pfaff, deed ook de klarinettist Philippe Berrod mee... en dat kan maar één ding betekenen...

Liedrecital, 6-11-2017 22:53
0 opmerkingen

Margherita in Wexford

Zoals eerder deze week reeds vermeld, staat het Wexford Opera Festival bekend voor het opvoeren van onbekende werken. Mijn laatste voorstelling deze week valt volledig in die categorie... het "melodramma semiserio" Margherita van de mij totaal onbekende Italiaanse componist Jacopo Foroni.

Opera, 5-11-2017 11:38
0 opmerkingen

La scala di seta in Wexford

Het laatste ShortWork dat in Wexford opgevoerd werd, is La scala di seta. De relatief korte Rossini-farsa vraagt slechts zes zangers is dus ideaal voor de namiddagvoorstelling in het Whites Hotel, uitgevoerd met de pianobegeleiding van Tina Chang.

Opera, 4-11-2017 8:54
0 opmerkingen

Risurrezione in Wexford

Franco Alfano is vooral bekend als de componist die Puccini's Turandot voltooide. Zangers als Placido Domingo en Roberto Alagna brachten recent wel zijn Cyrano de Bergerac terug onder de aandacht, maar (van) zijn Risurrezione had ik nog nooit gehoord.

Opera, 3-11-2017 10:28
6 opmerkingen

Rigoletto in Wexford

Dé vraag vooraf was hoe ze Rigoletto tot ongeveer een uur kunnen inkorten als één van de ShortWorks bij het Wexford Opera Festival. Dat is dus niet echt gelukt, uiteindelijk duurde de voorstelling meer dan anderhalf uur zonder pauze.

Opera, 2-11-2017 19:38
0 opmerkingen

Dubliners in Wexford

Het Wexford Opera Festival presenteert elke namiddag zogenaamde ShortWorks in de congreszaal van het Whites Hotel. Een voorstelling duurt ongeveer een uur en is bezet met jonge zangers. Vandaag was een creatie te horen... Dubliners van Andrew Synnott.

Opera, 1-11-2017 21:34
1 opmerking

Medea in Wexford

Na zes jaar ben ik nog eens in Wexford voor hun jaarlijks operafestival, dat ondertussen aan zijn 66ste editie toe is. Het Festival staat bekend voor haar programmatie van onbekende opera's, alhoewel de openingsproductie - Cherubini's Medea - toch geen echte rariteit meer is.

Opera, 1-11-2017 10:53
0 opmerkingen

November 2017

Cecilia Bartoli heeft een nieuwe CD uit en daar hoort een toernee bij die haar in november ook weer naar het PSK brengt. In de Vlaamse en Waalse Opera staat Franse Donizetti op het programma: in Gent wordt de productie van Le duc d'Albe hernomen, in Luik spelen ze La favorite. Bij de liedrecitals kijk ik vooral uit naar "Die Schöne Magelone" door Roman Trekel.

Toekomstmuziek, 30-10-2017 18:16
0 opmerkingen