ti guarda dal Grande Inquisitor

Falstaff in Antwerpen

Intendant Marc Clemeur neemt afscheid van de Vlaamse Opera met Verdi's ultieme meesterwerk Falstaff. De productie werd "toevallig" geïmporteerd uit Straatsburg, het operahuis waar Clemeur vanaf volgend seizoen de plak zwaait.

Foto

De productie van Giorgio Barberio Corsetti is een degelijk werkstuk zonder franjes, dat op een sobere manier het verhaal vertelt van de aan lager wal geraakte ridder, die zijn pensioen wat wil aanvullen door in de kas van Ford en Page te graaien. Dat van die ridder moet je met een korrel zout nemen, want de hele handeling werd verplaatst naar pakweg de fifties. Cristian Taraborelli heeft een modulair decor gebouwd waarmee de scène snel getransformeerd kon worden van Falstaffs bar naar Fords living. Op de achtergrond worden videobeelden van wolken en bomen geprojecteerd, afgewisseld met het hoofd van Falstaff, of een zwevende Alice...

Alhoewel de enscering best wel onderhoudend was, blonk de muzikale kant uit door haar homogene middelmatigheid. De dirigent Enrique Mazzola liet af en toe spanningsloze stiltes vallen en tegen dat hij die terug opgeraapt had, moest heel de stuwing van Verdi's partituur weer opgebouwd worden. Soms nam hij bepaalde passages (vooral die van Mrs. Quickly) tergend langzaam.

Bij de zangers sprong er niet echt iemand uit, toch niet in positieve zin. Alleen Philip Sheffield was de slechtst mogelijke Dr. Caius die ik ooit gehoord heb. Het is wel een karakterrol, en die mag best wel met een lelijke stem gezongen worden... maar hij moet nog wel gezongen worden. De klanken die hij uitstootte, kunnen bezwaarlijk zingen genoemd worden.

Bruno Caproni is zowel in de Vlaamse als in de Keulse Opera de vaste Verdi-bariton van dienst. Meestal doet hij dat wel goed, maar als Falstaff kon hij mij maar af en toe overtuigen. Het lijkt alsof de bodem uit zijn stem verdwenen is, waardoor hij haast tenoraal klonk. Het is niet echt de klank die ik verwacht van Falstaff. Daar staat tegenover dat ik zijn gevoel voor timing en acteerwerk wel kon smaken. Werner Van Mechelen was daarentegen wel een degelijke Ford. Zijn stem mist misschien wat het nodige legato voor echte Verdi-bariton, maar zijn monoloog "È sogno? o realtà" was wel het vocale hoogtepunt van de avond.

De Fenton van Jeroen de Vaal viel dan weer te licht uit. Op het einde van het eerste bedrijf, als respectievelijk de mannen en de vrouwen elk hun eigen verhaal doen, is Fentons melodie een soort ankerpunt voor de luisteraar. Maar dat kon Jeroen de Vaal niet waarmaken, waardoor het vooral chaotisch klonk. Ook tijdens zijn ariaatje "Dal labbro il canto estasiato vola" had ik constant het gevoel dat hij elk moment kon instorten... niet echt comfortabel.

Ana Ibarra heeft twee jaar geleden ook al Alice Ford gezongen in de Munt. Ze heeft vooral veel metaal in haar stem, waardoor ze niet echt charmeert. Elzbieta Ardam was een middelmatige Mrs. Quickly, die hier en daar nog een paar goede noten ter beschikking heeft. Barbara Bargnesi was tenslotte een leuke Nanetta met een aangename stem.

Alles bij elkaar was het een verdienstelijke voorstelling, zonder een hoogvlieger te zijn... wat ik toch enigszins verwacht had van de afscheidsproductie van een intendant.

Publicatie: woensdag 17 december 2008 @ 18:59
Rubriek: Opera

Recent RSS feed

Ashley Riches en Katherine Broderick in Buxton

Het liedrecital gisteren was een duo-recital met bas-bariton Ashley Riches en sopraan Katherine Broderick. Aan de piano zat Simon Lepper.

Liedrecital, 19-7-2018 10:16
0 opmerkingen

Tisbe in Buxton

Eén van de kenmerken van het Buxton Festival is dat ze ook onbekende of zelden gespeelde opera's opvissen. De "pastorale opera" Tisbe van ene Giuseppe Antonio Brescianello past perfect in dat plaatje.

Opera, 18-7-2018 10:52
0 opmerkingen

Lucy Schaufer in Buxton

In het midden van Engeland, ongeveer 35 km ten zuidoosten van Manchester, ligt Buxton. Sinds 1979 organiseren ze er een festival dat een beetje aanvoelt als het Edinburgh Festival met zowel opera's, kamermuziek als liedrecitals, en er is zelfs een Fringe Festival dat als generale repetitie voor Edinburgh beschouwd wordt. Mijn eerste bezoek aan dit festival begon in het Pavilion Arts Centre met een recital van de mezzo Lucy Schaufer en haar pianist Huw Watkins.

Liedrecital, 17-7-2018 19:24
0 opmerkingen

Oberst Chabert in Bonn

Het seizoen van de opera van Bonn was het seizoen van de rariteiten met in het begin Penthesilea van Schoeck en op het einde Oberst Chabert van Hermann Wolfgang von Waltershausen... een opera en componist waar ik nog nooit van gehoord had.

Opera, 14-7-2018 9:22
4 opmerkingen

I due Foscari in Bonn

De opera van Bonn heeft de afgelopen jaren telkens een vroege opera van Verdi geprogrammeerd. De laatste in de reeks is I due Foscari.

Opera, 13-7-2018 9:09
0 opmerkingen

Eine Nacht in Venedig in Essen

Na Die Fledermaus is Eine Nacht in Venedig ongetwijfeld Strauss' bekendste operette. Anderhalf jaar geleden heeft het Brussels OperetteTheater het nog opgevoerd, maar in de praktijk moet je ervoor naar Duitsland... Essen bijvoorbeeld.

Operette, 12-7-2018 8:55
0 opmerkingen

Anke Herrmann in het Théâtre des Martyrs

Net zoals vorig jaar heeft de Mozartiade weer een recital geprogrammeerd met sopraan Anke Herrmann en pianist Lucas Blondeel. Het was iets om naar uit te kijken en ze stelden niet teleur.

Liedrecital, 7-7-2018 8:57
0 opmerkingen

Cosi fan tutte in het Théâtre des Martyrs

Het festival Midsummer Mozartiade is aan zijn derde editie toe. Na Nozze en Don Giovanni lag het voor de hand dat ze nu de derde Da Ponte-opera, Cosi fan tutte, zouden brengen.

Opera, 6-7-2018 13:27
0 opmerkingen

De speler in Antwerpen

Opera Vlaanderen sluit het seizoen af met Prokofievs De speler, een opera die in de categorie "rariteiten" valt. Voor mij was het in alle geval de eerste keer dat ik deze opera hoorde.

Opera, 29-6-2018 13:34
2 opmerkingen