ti guarda dal Grande Inquisitor

Falstaff in Antwerpen

Intendant Marc Clemeur neemt afscheid van de Vlaamse Opera met Verdi's ultieme meesterwerk Falstaff. De productie werd "toevallig" geïmporteerd uit Straatsburg, het operahuis waar Clemeur vanaf volgend seizoen de plak zwaait.

Foto

De productie van Giorgio Barberio Corsetti is een degelijk werkstuk zonder franjes, dat op een sobere manier het verhaal vertelt van de aan lager wal geraakte ridder, die zijn pensioen wat wil aanvullen door in de kas van Ford en Page te graaien. Dat van die ridder moet je met een korrel zout nemen, want de hele handeling werd verplaatst naar pakweg de fifties. Cristian Taraborelli heeft een modulair decor gebouwd waarmee de scène snel getransformeerd kon worden van Falstaffs bar naar Fords living. Op de achtergrond worden videobeelden van wolken en bomen geprojecteerd, afgewisseld met het hoofd van Falstaff, of een zwevende Alice...

Alhoewel de enscering best wel onderhoudend was, blonk de muzikale kant uit door haar homogene middelmatigheid. De dirigent Enrique Mazzola liet af en toe spanningsloze stiltes vallen en tegen dat hij die terug opgeraapt had, moest heel de stuwing van Verdi's partituur weer opgebouwd worden. Soms nam hij bepaalde passages (vooral die van Mrs. Quickly) tergend langzaam.

Bij de zangers sprong er niet echt iemand uit, toch niet in positieve zin. Alleen Philip Sheffield was de slechtst mogelijke Dr. Caius die ik ooit gehoord heb. Het is wel een karakterrol, en die mag best wel met een lelijke stem gezongen worden... maar hij moet nog wel gezongen worden. De klanken die hij uitstootte, kunnen bezwaarlijk zingen genoemd worden.

Bruno Caproni is zowel in de Vlaamse als in de Keulse Opera de vaste Verdi-bariton van dienst. Meestal doet hij dat wel goed, maar als Falstaff kon hij mij maar af en toe overtuigen. Het lijkt alsof de bodem uit zijn stem verdwenen is, waardoor hij haast tenoraal klonk. Het is niet echt de klank die ik verwacht van Falstaff. Daar staat tegenover dat ik zijn gevoel voor timing en acteerwerk wel kon smaken. Werner Van Mechelen was daarentegen wel een degelijke Ford. Zijn stem mist misschien wat het nodige legato voor echte Verdi-bariton, maar zijn monoloog "È sogno? o realtà" was wel het vocale hoogtepunt van de avond.

De Fenton van Jeroen de Vaal viel dan weer te licht uit. Op het einde van het eerste bedrijf, als respectievelijk de mannen en de vrouwen elk hun eigen verhaal doen, is Fentons melodie een soort ankerpunt voor de luisteraar. Maar dat kon Jeroen de Vaal niet waarmaken, waardoor het vooral chaotisch klonk. Ook tijdens zijn ariaatje "Dal labbro il canto estasiato vola" had ik constant het gevoel dat hij elk moment kon instorten... niet echt comfortabel.

Ana Ibarra heeft twee jaar geleden ook al Alice Ford gezongen in de Munt. Ze heeft vooral veel metaal in haar stem, waardoor ze niet echt charmeert. Elzbieta Ardam was een middelmatige Mrs. Quickly, die hier en daar nog een paar goede noten ter beschikking heeft. Barbara Bargnesi was tenslotte een leuke Nanetta met een aangename stem.

Alles bij elkaar was het een verdienstelijke voorstelling, zonder een hoogvlieger te zijn... wat ik toch enigszins verwacht had van de afscheidsproductie van een intendant.

Publicatie: woensdag 17 december 2008 @ 18:59
Rubriek: Opera

Recent RSS feed

Dietrich Henschel in de Munt

Vijf liederen voor en vijf liederen na de pauze was alles wat Dietrich Henschel gisteren zong in de Munt. Alles bij elkaar amper twintig minuten muziek... wat toch wel héél mager is voor een "liedrecital".

Liedrecital, 13-2-2018 17:04
3 opmerkingen

Petite Messe Solennelle in deSingel

Het is dit jaar een Rossini-jaar - hij overleed 150 jaar geleden - en deSingel begint dat jaar met een uitvoering van zijn Petite Messe Solennelle.

Oratorium, 10-2-2018 10:56
0 opmerkingen

Pelléas et Mélisande in Antwerpen

Pelléas et Mélisande behoort tot mijn absolute lievelingsopera's en ik keek dan ook vol verwachting uit naar de nieuwe productie bij Opera Vlaanderen. Het is een visueel mooie productie geworden, maar vocaal bleef ik toch enigszins op mijn honger zitten.

Opera, 3-2-2018 10:40
13 opmerkingen

Carmen in Luik

De Opera van Luik blijft volharden in de boosheid door ook lange opera's zoals Carmen pas om 20 uur te laten beginnen. Het werd bijgevolg weer een bijna-nachtvoorstelling, des te meer omdat de voorstelling met meer dan 20 minuten vertraging begon omdat het orkest moest wachten op de harpiste...

Opera, 31-1-2018 9:13
8 opmerkingen

Februari 2018

In februari staat vooral de nieuwe productie van Pelléas et Mélisande bij Opera Vlaanderen in de schijnwerpers. In Luik brengen ze met Le domino noir een rariteit. Bij de recitals kijk ik vooral uit naar Benjamin Appl die zijn Heimat-CD in het Brussels Conservatorium voorstelt.

Toekomstmuziek, 26-1-2018 18:03
0 opmerkingen

Simon Keenlyside in de Munt

Ze hadden al eerder moeten terugkeren naar de Munt, maar vorig seizoen hebben ze afgezegd. Vandaag waren Simon Keenlyside en Malcolm Martineau wel van de partij voor een gevarieerd liedrecital met liederen van Sibelius, Schubert, Wolf en Poulenc.

Liedrecital, 22-1-2018 23:15
2 opmerkingen

Il prigioniero en Das Gehege in de Munt

Il prigioniero en Das Gehege zijn twee eenakters van elk ongeveer drie kwartier lang die ik nog nooit gehoord had. De Munt brengt ze nu samen in een dramatisch tweeluik, geregisseerd door Andrea Breth en met Franck Ollu in de orkestbak.

Opera, 19-1-2018 17:00
3 opmerkingen