ti guarda dal Grande Inquisitor

Armide in Parijs

Verschillende componisten hebben de vertelling van Armide/Armida als onderwerp gebruikt voor een opera. In 1686 schreef Lully zijn versie van Armide. Het Théâtre des Champs-Elysées stelt een geënsceneerde versie voor met Les Arts Florissants onder leiding van William Christie.

Armide gaat over de tovenares Armide die wraak wil nemen op Renaud. Maar op het moment dat ze hem wil vermoorden, wordt ze plotseling verliefd op hem... waarna ze heen en weer geslingerd wordt tussen haat en liefde. Uiteindelijk verlaat Renaud haar magisch paleis, Armide zweert wraak en het paleis stort.

FotoAlhoewel Louis XIV de opera nooit in Versailles gezien heeft, heeft de regisseur Robert Carsen zich voor de proloog toch door Versailles laten inspireren. Voor de voorstelling begint zien we een grote projectie van het kasteel van Versailles met de mededeling "Prochaine visite à 17h" en een suppoost die een boekje zit te lezen tot de bezoekers binnengelaten kunnen worden. Ik had even het gevoel dat Carsen dezelfde tentoonstellingstoer zou opgaan als bij zijn enscenering van Tannhäuser. La Sagesse en La Gloire tonen eerst een aantal schilderijen waarna ze een rondleiding geven door Versailles. Die rondleiding wordt als een film geprojecteerd. Als de bezoekers de balzaal van het kasteel betreden, beginnen ze spontaan te dansen (de choreografie is van Jean-Claude Gallotta).

Na het bezoek aan de slaapkamer van de koning gaat een van de bezoekers - dat blijkt later "Renaud" te zijn - op het bed liggen en valt in slaap. Op het einde van de opera wordt hij terug wakker - alsof alles een droom was - in dat bed waar Armide net zelfmoord gepleegd heeft. In de rest van de voorstelling wordt geen video meer gebruikt, maar dat koninklijk hemelbed blijft wel het centrale decorelement van deze productie. Het deed me heel sterk denken aan Carsens enscenering van Semele.

De decors en de kostuums van Gideon Davey zijn allemaal grijs of zilverkleuring. Enkel Armide springt eruit in haar rode onderjurk. Als ze later haar demonen oproept, dan zijn die ook op dezelfde manier gekleed, net zoals "La Haine" (dit kleine rolletje wordt trouwens door niemand minder dan Laurent Naouri gezongen) en zijn demonen. Daardoor worden al die karakters afspiegelingen van Armide zelf. Zoals van Robert Carsen verwacht kan worden, is het een eerder psychologische dan een magische enscenering. Naar verluidt kreeg Carsen weer een hoop boegeroep over zich heen bij de première. Ik heb het al eerder geschreven... ik zal dat Parijs publiek waarschijnlijk nooit begrijpen. Je kan bedenkingen hebben bij de manier waarop hij de Proloog ensceneert of bij de zelfmoord van Armide, maar dit is gewoon een fantastische enscenering met een reeks heel sterke bedrijven.

Het derde bedrijf vond ik het sterkst. Het is het bedrijf waarin Armide net ontdekt heeft dat ze verliefd is op Renaud en geen blijf weet met haar conflicterende gevoelens. Uiteindelijk roept ze La Haine op om haar te verlossen van haar passies. Zijn demonen storten zich op haar waardoor ze verteerd lijkt te worden door een rood vuur van dansers en zangers. Als haar liefde te sterk blijkt te zijn, verlaten ze haar waarbij elke demon haar eerst nog passioneel kust... waardoor ze nog meer vertwijfeld en verwilderd achterblijft. Ik kan me voorstellen dat dit bedrijf op termijn een van Carsens meest memorabele ensceneringen zal zijn.

De slotscène van het tweede bedrijf is van een vergelijkbare intensiteit. Het is de scène waarin Armide een dolk in de borst van de slapende Renaud wil ploffen, maar dan overvallen wordt door liefde. Het succes van deze scène is in de eerste plaats te danken aan de schitterende vertolking van Stéphanie d'Oustrac. Tot nu toe heb ik haar enkel in lichter repertoire gehoord, zoals vorig seizoen als Lazuli in L'Etoile, en ik had me dan ook niet kunnen voorstellen dat ze zo grandioos zou zijn in een dramatische rol als Armide. In die monoloog "Enfin, il est en ma puissance" is ze bijvoorbeeld zowel krachtig als ontroerend en vol twijfel. Maar ook in de rest van de opera straalt haar stem en toont ze geen enkel moment van zwakte.

In vergelijking met de gigantische rol van Armide lijken alle andere rollen wel bijrollen. Zelfs Renaud heeft betrekkelijk weinig te zingen... en dat is misschien maar goed ook, want Paul Agnew is niet meer wat hij geweest is. Zijn stem klinkt dof en omfloerst alsof er een reeks boventonen in zijn stem ontbreken. Vooral in het duet met Armide in het vijfde bedrijf vallen zijn zwakheden pijnlijk op.

Daarnaast vormen Claire Debono en Isabelle Druet nog een mooi koppel. In de proloog zingen ze respectievelijk La Gloire en La Sagesse. Daarna vertolken ze Phénice en Sidonie, de vertrouwelingen van Armide, en in het vierde bedrijf lenen ze hun stem aan Lucinde en Mélisse. Ik schat dat ze na Armide het meest te horen zijn. Isabelle Druet kennen we natuurlijk nog van haar prestatie op de jongste Elisabethwedstrijd. Maar ik vond de frisse stem van Claire Debono ook een ontdekking.

Op de website van ConcertClassic is een kort videofragmentje te zien. De voorstelling van 18 oktober zal live uitgezonden worden... voor wie France Musique op de kabel heeft zitten of voor wie naar de webstream wil luisteren.

Publicatie: maandag 13 oktober 2008 @ 10:52
Rubriek: Opera

Recent RSS feed

La favorite in Luik

Donizetti's La favorite behoort niet echt tot het ijzeren repertoire. Maar na de voorstelling bij het Beierse operafestival is het wel uitzonderlijk om in hetzelfde jaar een tweede productie mee te maken. Maar net zoals de Münchense liet ook de Luikse productie te wensen over.

Opera, 23-11-2017 21:52
1 opmerking

Roman Trekel in deSingel

We zijn al aan het laatste "echte" liedrecital in deSingel dit seizoen. De bariton Roman Trekel en pianist Jan Philip Schulze brachten Brahms' zelden uitgevoerde cyclus Die schöne Magelone.

Liedrecital, 19-11-2017 10:38
0 opmerkingen

Lucio Silla in de Munt

Toen Peter De Caluwe tien jaar geleden zijn eerste seizoen voorstelde, vermeldde hij dat hij de vier opera's seria van Mozart wilde opvoeren. Clemenza, Idomeneo en Mitridate hebben we al gehad. Met de nieuwe productie van Lucio Silla is het kwartet nu volledig.

Opera, 8-11-2017 16:47
3 opmerkingen

Karine Deshayes in de Munt

Voor het tweede Muntrecital dit seizoen stonden er drie artiesten op het podium. Naast de mezzo Karine Deshayes en de pianist Tristan Pfaff, deed ook de klarinettist Philippe Berrod mee... en dat kan maar één ding betekenen...

Liedrecital, 6-11-2017 22:53
0 opmerkingen

Margherita in Wexford

Zoals eerder deze week reeds vermeld, staat het Wexford Opera Festival bekend voor het opvoeren van onbekende werken. Mijn laatste voorstelling deze week valt volledig in die categorie... het "melodramma semiserio" Margherita van de mij totaal onbekende Italiaanse componist Jacopo Foroni.

Opera, 5-11-2017 11:38
0 opmerkingen

La scala di seta in Wexford

Het laatste ShortWork dat in Wexford opgevoerd werd, is La scala di seta. De relatief korte Rossini-farsa vraagt slechts zes zangers is dus ideaal voor de namiddagvoorstelling in het Whites Hotel, uitgevoerd met de pianobegeleiding van Tina Chang.

Opera, 4-11-2017 8:54
0 opmerkingen

Risurrezione in Wexford

Franco Alfano is vooral bekend als de componist die Puccini's Turandot voltooide. Zangers als Placido Domingo en Roberto Alagna brachten recent wel zijn Cyrano de Bergerac terug onder de aandacht, maar (van) zijn Risurrezione had ik nog nooit gehoord.

Opera, 3-11-2017 10:28
6 opmerkingen

Rigoletto in Wexford

Dé vraag vooraf was hoe ze Rigoletto tot ongeveer een uur kunnen inkorten als één van de ShortWorks bij het Wexford Opera Festival. Dat is dus niet echt gelukt, uiteindelijk duurde de voorstelling meer dan anderhalf uur zonder pauze.

Opera, 2-11-2017 19:38
0 opmerkingen

Dubliners in Wexford

Het Wexford Opera Festival presenteert elke namiddag zogenaamde ShortWorks in de congreszaal van het Whites Hotel. Een voorstelling duurt ongeveer een uur en is bezet met jonge zangers. Vandaag was een creatie te horen... Dubliners van Andrew Synnott.

Opera, 1-11-2017 21:34
1 opmerking

Medea in Wexford

Na zes jaar ben ik nog eens in Wexford voor hun jaarlijks operafestival, dat ondertussen aan zijn 66ste editie toe is. Het Festival staat bekend voor haar programmatie van onbekende opera's, alhoewel de openingsproductie - Cherubini's Medea - toch geen echte rariteit meer is.

Opera, 1-11-2017 10:53
0 opmerkingen

November 2017

Cecilia Bartoli heeft een nieuwe CD uit en daar hoort een toernee bij die haar in november ook weer naar het PSK brengt. In de Vlaamse en Waalse Opera staat Franse Donizetti op het programma: in Gent wordt de productie van Le duc d'Albe hernomen, in Luik spelen ze La favorite. Bij de liedrecitals kijk ik vooral uit naar "Die Schöne Magelone" door Roman Trekel.

Toekomstmuziek, 30-10-2017 18:16
0 opmerkingen