ti guarda dal Grande Inquisitor

La forza del destino in de Munt

Het doek is vervangen door zwarte gordijnen, de lampen zijn omwikkeld met blauw folie... het lijkt wel een mortuarium als je het auditorium van de Munt binnenstapt. De sfeer is meteen geschapen voor La forza del destino, die begint met de toevallige dood van de markies van Calatrava en eindigt met de dood van zijn twee kinderen. Als Kazushi Ono zijn dirigeerstokje in de lucht steekt, klinkt een donderslag en beginnen de gordijnen te wapperen.

De theaterregisseur Dirk Tanghe maakte daarmee zijn operadebuut. Zijn - naar eigen zeggen - eigen keuze om met Forza te beginnen, is op zijn minst verrassend. Ofwel is hij niet op de hoogte van het feit dat Forza in operakringen dezelfde ongeluk brengende status heeft, als Macbeth in het reguliere theater. Ofwel houdt hij van een uitdaging om het chaotische verhaal met zijn talloze scènewisselingen helder te vertellen. Dat laatste is hem in ieder geval goed gelukt.

Foto

Voor een keer zien we in de Munt een enscenering die geen knettergekke vrijheden neemt met het libretto. De paters zijn herkenbaar als paters en de soldaten hebben zelfs zwaarden. Leonora heeft géén incestueuze relatie met haar vader en wordt ook niet verkracht door Padre Guardiano, Don Carlo di Vargas is geen wraakzuchtige Hells Angel en Preziosilla is geen cowgirl. Je zou deze enscenering zo kunnen verplaatsen naar het Luikse operahuis zonder daar ook maar iemand te shockeren.

Voor de scènewisselingen grijpt Dirk Tanghe terug naar een variatie op de aloude techniek van de geschilderde doeken. In de eerste twee bedrijven wordt voor elke scène een grijze muur omhoog getrokken en wordt erachter een andere muur neergelaten. Het gaat efficiënt snel, waardoor de muzikale continuïteit nauwelijks onderbroken wordt. Het enige zwakke punt van de enscenering vond ik zijn koorbehandeling; die is zo goed als afwezig. Soms komt het koor gewoon de scène opgestormd, gaat in formatie staan en zingt recht de zaal in.

De muzikale kant van de voorstelling wordt door deze enscenering geen strobreed in de weg gelegd... en bij het orkest en de solisten viel er heel wat te genieten, maar er waren ook minpuntjes.

De aangekondigde ster van de avond, Eva-Maria Westbroek die haar rol- en Muntdebuut maakte als Leonora, was voor mij een teleurstelling. Aanvankelijk kon ze charmeren met haar grote ronde stem vol nuances, waarmee ze de eerste twee bedrijven zong. Maar de ultieme test is haar aria "Pace, pace" in het laatste bedrijf en daar rammelde het. De eerste "pace" was geen perfecte messa di voce, haar hoge sibemol was een piepnoot en de herhaalde malediziones op het einde duwt ze langs onder uit haar keel. Ze heeft ongetwijfeld alles in huis om een grote Verdi-zangeres te worden. Maar op basis van wat ik gisteren hoorde, ligt het Wagnerrepertoire momenteel iets beter in haar stem.

Tot voor een paar jaren, specialiseerde Zoran Todorovich zich in het belcantorepertoire, waarin we hem in de Vlaamse Opera hebben kunnen horen, zonder veel succes overigens. Zoals hij in het februarinummer van Das Opernglas vertelde, is hij een paar jaar geleden van leraar veranderd en heeft hij zich omgeschoold tot het spinto-repertoire, waarin hij zich een stuk beter voelt. Die verandering kan als een succes omschreven worden. Zijn stem heeft vuur en passie, zit vol metaal en strijdlust, heeft stralende hoge noten (weliswaar met een paar onzuiverheden) en kan ook nuanceren... allemaal eigenschappen die essentieel zijn voor een geslaagde Don Alvaro. Hij zingt met zoveel portamento's en legato dat ik moet teruggrijpen naar opnames van de jaren '40 om dat te horen.

Carlo Colombara zou misschien wat legato kunnen lenen van Todorovich. Zijn bastimbre klinkt fantastisch en met de nodige autoriteit voor Padre Guardiano. Maar hij neemt al te vaak de staccato-aanduidingen van de strijkers over, waardoor ik constant op mijn honger bleef zitten... heel frustrerend om dat prachtig stemmateriaal te horen en het tegelijkertijd zo verkwanseld zien worden. Ik was ook minder overtuigd van Vassily Gerello als Don Carlo di Vargas. Vaak produceert hij het nodige heroische geluid, maar al te vaak wordt zijn stem te week op de cruciale momenten. José van Dam zong de buffo-rol van Fra Melitone en deed dat met dezelfde subtiliteit als zijn Falstaff, maar dan met veel gebrul. Wat hij tegenwoordig aan stem ontbeert, compenseert hij met humor. Ik vraag me wel af hoe hij over twee jaar bij zijn afscheid nog door Don Quichotte gaat geraken, maar misschien verrast hij ons dan nog eens, zoals bij zijn onvergetelijke Boris...

Publicatie: donderdag 12 juni 2008 @ 17:45
Rubriek: Opera

Recent RSS feed

Ashley Riches en Katherine Broderick in Buxton

Het liedrecital gisteren was een duo-recital met bas-bariton Ashley Riches en sopraan Katherine Broderick. Aan de piano zat Simon Lepper.

Liedrecital, 19-7-2018 10:16
0 opmerkingen

Tisbe in Buxton

Eén van de kenmerken van het Buxton Festival is dat ze ook onbekende of zelden gespeelde opera's opvissen. De "pastorale opera" Tisbe van ene Giuseppe Antonio Brescianello past perfect in dat plaatje.

Opera, 18-7-2018 10:52
0 opmerkingen

Lucy Schaufer in Buxton

In het midden van Engeland, ongeveer 35 km ten zuidoosten van Manchester, ligt Buxton. Sinds 1979 organiseren ze er een festival dat een beetje aanvoelt als het Edinburgh Festival met zowel opera's, kamermuziek als liedrecitals, en er is zelfs een Fringe Festival dat als generale repetitie voor Edinburgh beschouwd wordt. Mijn eerste bezoek aan dit festival begon in het Pavilion Arts Centre met een recital van de mezzo Lucy Schaufer en haar pianist Huw Watkins.

Liedrecital, 17-7-2018 19:24
0 opmerkingen

Oberst Chabert in Bonn

Het seizoen van de opera van Bonn was het seizoen van de rariteiten met in het begin Penthesilea van Schoeck en op het einde Oberst Chabert van Hermann Wolfgang von Waltershausen... een opera en componist waar ik nog nooit van gehoord had.

Opera, 14-7-2018 9:22
4 opmerkingen

I due Foscari in Bonn

De opera van Bonn heeft de afgelopen jaren telkens een vroege opera van Verdi geprogrammeerd. De laatste in de reeks is I due Foscari.

Opera, 13-7-2018 9:09
0 opmerkingen

Eine Nacht in Venedig in Essen

Na Die Fledermaus is Eine Nacht in Venedig ongetwijfeld Strauss' bekendste operette. Anderhalf jaar geleden heeft het Brussels OperetteTheater het nog opgevoerd, maar in de praktijk moet je ervoor naar Duitsland... Essen bijvoorbeeld.

Operette, 12-7-2018 8:55
0 opmerkingen

Anke Herrmann in het Théâtre des Martyrs

Net zoals vorig jaar heeft de Mozartiade weer een recital geprogrammeerd met sopraan Anke Herrmann en pianist Lucas Blondeel. Het was iets om naar uit te kijken en ze stelden niet teleur.

Liedrecital, 7-7-2018 8:57
0 opmerkingen

Cosi fan tutte in het Théâtre des Martyrs

Het festival Midsummer Mozartiade is aan zijn derde editie toe. Na Nozze en Don Giovanni lag het voor de hand dat ze nu de derde Da Ponte-opera, Cosi fan tutte, zouden brengen.

Opera, 6-7-2018 13:27
0 opmerkingen

De speler in Antwerpen

Opera Vlaanderen sluit het seizoen af met Prokofievs De speler, een opera die in de categorie "rariteiten" valt. Voor mij was het in alle geval de eerste keer dat ik deze opera hoorde.

Opera, 29-6-2018 13:34
2 opmerkingen