ti guarda dal Grande Inquisitor

Petra Lang in de Munt

Met het recital dat Petra Lang en Charles Spencer gisteren in de Munt gaven, stond er nog eens een oerdegelijk Duits liedrecital op het programma.

Ze begonnen met een aantal Deutsche Volkslieder van Brahms. Deze collectie liederen bevat verschillende lichtere liederen of liederen met een knipoog, maar Petra Lang had gekozen voor liederen over verloren en onbeantwoorde liefdes. De eerste liederen waren nog niet zo interessant omdat ze soms nogal vaak luidruchtig ademhaalde, maar vanaf Da unten im Tale was ze in goede vorm. Ik heb dit lied zelden zo mooi en zo triestig gehoord. Het daaropvolgende Es ging ein Maidlein zarte werd dan weer gekenmerkt door veel afwisseling tussen de vier strofen. In de eerste is ze nog opgewekt als het meisje bloemen gaat plukken. De beschrijving van de ontmoeting met Magere Hein is beangstigend. Daarna wordt ze plots een klein meisje dat met een breekbare stem smeekt om niet te moeten sterven, waarna in het laatste deel het verdriet over haar dood de overhand neemt. Tijdens haar vertolking verandert haar gezichtsexpressie ook constant en volgt gelijke tred met haar stem.

Wagner is zowat de vaste componist van Petra Lang en dus is het ook geen verrassing dat ze zijn Wesendonck-Lieder zong. Meestal vind ik die vijf liederen niet zo boeiend, omdat de zangeres al te vaak de grenzen van haar kunnen moet aftasten. Dat was hier totaal niet het geval. Op geen enkel moment had ik het gevoel dat Petra Lang al aan haar limieten zat. Vooral Schmerzen en Tršume zong ze met een ongelooflijke sensualiteit. Ik zou haar vertolking zelfs erotisch durven noemen. De manier waarop ze soms een "R" diep in haar keel laat rollen - het klinkt haast als een Franse r - is weliswaar onorthodox voor Duitse liederen, maar het klinkt wel sexy. Opvallend bij deze liederen was ook haar houding. Daar waar ze bij de Brahms-liederen nog een beetje acteerde, stond ze hier volledig stil, statig als een standbeeld met ineengehaakte handen. Ik stelde me daar zo Isolde bij voor die op de punt van haar schip staat en in de verte tuurt terwijl ze de zee oversteekt. Het enige spijtige van deze uitvoering is dat ze blijkbaar beslist heeft dat piano dicht moest. Daardoor worden de subtiele klanken die Charles Spencer speelt, veel te veel gedempt. Ik begrijp niet waarom zangers nog altijd zo veel schrik hebben van de piano...

Die gesloten piano was ook een probleem in de MŲrike-Lieder van Hugo Wolf, aangezien de piano hier een misschien nog belanrijkere rol speelt dan bij Wagner. Het eerste lied, Begegnung, was trouwens het enige waarbij ik problemen had met hun keuzes. Naar mijn gevoel was dat veel te traag, waardoor die zwiepende wind niet tot zijn recht komt. Maar met Das verlassene Mšgdlein gaf ze dan weer een geniale vertolking van de eenzaamheid van het meisje. Lebe wohl was pure klankschoonheid en met Storchenbotschaft toonde ze ook haar gevoel voor humor.

Voor Mahlers RŁckert-Lieder verscheen de statige Petra Lang weer. Haar stembeheersing was ook hier weer schitterend waarbij ze over het volledig bereik van haar stem prachtig piano kon zingen. Het contrast met Christian Gerhaher een paar weken geleden in het PSK was gigantisch. Um Mitternacht klonk zoals het moest klinken en Ich bin der Welt abhanden gekommen was echt ontroerend. Ze ging nadien nog even verder met twee Mahlerbisnummers - Urlicht en Rheinlegendchen - om af te ronden met Brahms' Wiegenlied.

Publicatie: donderdag 6 maart 2008 @ 16:43
Rubriek: Liedrecital

Recent RSS feed

Caroline Melzer in deSingel

Harawi, chant d'amour et de mort is een liedcyclus met twaalf liederen van Olivier Messiaen waar ik nog nooit van gehoord had. Sopraan Caroline Melzer en pianist Cťdric Pescia voerden dit werk gisteren uit in deSingel, tegelijkertijd werd een kortfilm van Clara Pons geprojecteerd.

Liedrecital, 24-9-2017 10:25
0 opmerkingen

Manon Lescaut in Luik

De Waalse Opťra heeft gisteren haar seizoen gestart met de Puccini-klassieker Manon Lescaut. Het is verrassend dat ik deze opera in meer dan twintig jaar nog nooit in Luik gezien heb. De regie is uiteraard in handen van Stefano Mazzonis di Pralafera met Speranza Scappucci in de orkestbak.

Opera, 20-9-2017 17:23
1 opmerking

Sylvia Schwartz in deSingel

Van Juliane Banse tot Christiane Karg... sopranen die schitterend Lieder zingen, zijn er genoeg. Maar wat mij betreft, staat Sylvia Schwartz bovenaan als dť liedsopraan van het moment. Voeg daarbij nog de meesterliedpianist Wolfram Rieger en deSingel heeft een absoluut topduo om haar liedseizoen te openen.

Liedrecital, 17-9-2017 10:30
0 opmerkingen

Pinocchio in de Munt

Het aantal klassieke sprookjes dat tot opera verwerkt werd, is vrij beperkt met de twee Assepoesters en "Hans en Grietje". De meest recente opera van componist Philippe Boesmans en librettist JoŽl Pommerat is Pinocchio en heeft alles in zich om snel deel uit te gaan maken van het repertoire. De opera werd de afgelopen zomer gecreŽerd op het Festival van Aix en is nu als co-productie in de heropende Munt te zien.

Opera, 13-9-2017 17:37
4 opmerkingen

Claron McFadden in deSingel

Honderd jaar geleden - meer exact op 15 oktober 1917 - werd Gretha Zelle, beter bekend als Mata Hari, in Vincennes geŽxecuteerd door een vuurpeloton op verdenking van spionage. Reden voor Muziektheater Transparant om een productie aan haar te wijden onder de vorm van een theatraal liedrecital in een regie van Jean Lacornerie. De productie ging gisteren in deSingel in premiŤre.

Liedrecital, 9-9-2017 10:25
0 opmerkingen

September 2017

Het bespreekbureau heeft zijn intrek al genomen in de Munt. En op 5 september gaan de deuren weer open met de jongste Boesmans, Pinocchio, die eerder deze zomer op het festival van Aix gecreŽerd werd in een regie van JoŽl Pommerat. Opera Vlaanderen opent het seizoen met de Korngold-rariteit Das Wunder der Heliane en met Puccini's Manon Lescaut staat in Luik een klassieker op het programma.

Toekomstmuziek, 20-8-2017 15:40
0 opmerkingen