ti guarda dal Grande Inquisitor

Joseph Calleja in Namen

Op operavlak is het bekendste Maltese exportproduct ongetwijfeld de jonge tenor Joseph Calleja. In het kader van europalia.europa gaf hij gisteren een recital in de mooie zaal van het Théâtre Royal de Namur. Hij werd daarbij op de piano begeleid door Daniel Blumenthal. Op het programma stonden tien uiteenlopende opera-aria's, rustpauzes werden gecreëerd door een pianofantasie van Mozart en een nocturne van Chopin.

De laatste keer dat ik Joseph Calleja gehoord heb was in Rigoletto in Amsterdam. In vergelijking met toen is zijn stem een donkerder geworden met veel baritonale ondertonen. Hij heeft wel nog altijd een heerlijk ouderwetse klank, dankzij zijn snel maar toch verfijnd vibrato en stijlvol gebruik van portamenti.

Nu, die stijl komt vooral tot zijn recht in het Italiaans-romantisch repertoire. Hij opende echter het recital in dezelfde stijl met Handel en Gluck. Ombrai mai fu is weliswaar een aria die door zowat elk stemtype ooit wel eens gezongen werd, bij Calleja klinkt het als Verdi. Ik begrijp ook niet waarom tenors onbedingd Tamino willen zingen, terwijl er zoveel repertoire bestaat dat beter bij hun stem past. Net zoals Juan Diego Flórez waagt ook Calleja zich aan de Bildnis-aria. Zijn Duits is weliswaar redelijk goed, maar de Mozartstijl is ver te zoeken. Maar het is het Italiaanse repertoire waarvoor hij geboren is. Nemorino's Una furtiva lagrima was quasi perfect, zowel in zijn frasering als in zijn expressie.

Net zoals in Amsterdam, en ook blijkens live-opnames die ik sindsdien gehoord heb, is zijn hoogte nog altijd een probleemgebied. Hij benadert alle hoge noten nogal voorzichtig. In Che faro senza Euridice had ik zelfs het gevoel dat hij net iets te laag uitkwam. Het is niet dat hij die noten niet heeft. Ze klinken zelfs mooi geïntegreerd in de rest van zijn stem. Maar het lijkt alsof hij niet durft door te zingen. Dat neemt niet weg dat hij de Bloemenaria van Don José toch eindigt met een indrukwekkende diminuendo op die hoge si-bemol.

Maar als hij aan de bisnummers komt, dan valt er precies een last weg. De drie bisnummers waren typische tenorfavorieten zoals Granada, Non ti scordar di me en Because. Calleja's stem bloeit helemaal open, die hoge noten lijken geen probleem meer te zijn, het baritonale is grotendeels weg en nu klinkt hij pas echt als een eersterangstenor. Die drie bisnummers alleen waren de verplaatsing naar Namen waard. Het is was alleen spijtig dat de zaal niet helemaal vol zat... misschien dat Europalia toch wat meer reclame had moeten maken.

Publicatie: donderdag 29 november 2007 @ 18:39
Rubriek: Concert

Recent RSS feed

Amsterdam 2018-2019

Binnenkort begint het operaseizoen weer. Hoog tijd om eens over de grens te kijken naar wat in het buitenland te beleven zal zijn. Amsterdam is eerst aan de beurt, met de voorstellingen in het Muziektheater en het Concertgebouw.

Toekomstmuziek, 18-8-2018 15:29
0 opmerkingen

Klemens Sander - Das lyrische Intermezzo

Tot ongeveer tien jaar geleden had men in Brussel een reeks "Muziek en Poëzie", waarin liederen gezongen en gedichten voorgedragen werden. De recente CD "Das lyrische Intermezzo" van de bariton Klemens Sander, de pianiste Uta Sander en de acteur Cornelius Obonya had perfect in die reeks gepast.

CD's, 11-8-2018 17:08
0 opmerkingen

Andrè Schuen - Wanderer

Een paar maanden geleden dacht ik nog dat de recente CD van Carolyn Sampson dé Schubert-opname van het jaar zou worden... en dan verschijnt Wanderer met bariton Andrè Schuen en pianist Daniel Heide. Het is een overdonderend mooie CD, niet in het minst omwille van de intelligente opbouw.

CD's, 6-8-2018 19:05
0 opmerkingen

Sebastian Noack - Hans Sommer: Ballads & Romances

Ik kende de bariton Sebastian Noack vooral als oratoriumzanger. Op zijn jongste lied-CD (die blijkbaar al in 2013 opgenomen werd) met pianist Manuel Lange ontpopt hij zich tot een begenadigd liedzanger.

CD's, 1-8-2018 21:53
0 opmerkingen

Marlis Petersen - Dimensionen: Welt

Met "Das Ewig-Weibliche" heeft Marlis Petersen een paar jaar geleden een thematische CD opgenomen met Goethe-liederen waarbij ze ook het minder bekende repertoire niet vergat. Nu is ze samen met pianist Stephan Matthias Lademann aan een iets grotere onderneming begonnen: een trilogie met drie "Dimensies des Zijns".

CD's, 27-7-2018 20:50
0 opmerkingen

Idomeneo in Buxton

In tegenstelling tot Tisbe en Alzira behoort Mozarts Idomeneo ondertussen wel tot het standaardrepertoire. Het was tevens de afsluiter van mijn weekje op het Buxton Festival.

Opera, 22-7-2018 11:00
0 opmerkingen

Alzira in Buxton

Er zijn nog een paar opera's van Verdi die ik nog niet live gezien heb. Gisteren heb ik Alzira van dat lijstje kunnen schrappen. Het was ook het doorslaggevend argument om voor de eerste keer naar het Buxton Festival te gaan.

Opera, 21-7-2018 10:24
0 opmerkingen