ti guarda dal Grande Inquisitor

Joseph Calleja in Namen

Op operavlak is het bekendste Maltese exportproduct ongetwijfeld de jonge tenor Joseph Calleja. In het kader van europalia.europa gaf hij gisteren een recital in de mooie zaal van het Théâtre Royal de Namur. Hij werd daarbij op de piano begeleid door Daniel Blumenthal. Op het programma stonden tien uiteenlopende opera-aria's, rustpauzes werden gecreëerd door een pianofantasie van Mozart en een nocturne van Chopin.

De laatste keer dat ik Joseph Calleja gehoord heb was in Rigoletto in Amsterdam. In vergelijking met toen is zijn stem een donkerder geworden met veel baritonale ondertonen. Hij heeft wel nog altijd een heerlijk ouderwetse klank, dankzij zijn snel maar toch verfijnd vibrato en stijlvol gebruik van portamenti.

Nu, die stijl komt vooral tot zijn recht in het Italiaans-romantisch repertoire. Hij opende echter het recital in dezelfde stijl met Handel en Gluck. Ombrai mai fu is weliswaar een aria die door zowat elk stemtype ooit wel eens gezongen werd, bij Calleja klinkt het als Verdi. Ik begrijp ook niet waarom tenors onbedingd Tamino willen zingen, terwijl er zoveel repertoire bestaat dat beter bij hun stem past. Net zoals Juan Diego Flórez waagt ook Calleja zich aan de Bildnis-aria. Zijn Duits is weliswaar redelijk goed, maar de Mozartstijl is ver te zoeken. Maar het is het Italiaanse repertoire waarvoor hij geboren is. Nemorino's Una furtiva lagrima was quasi perfect, zowel in zijn frasering als in zijn expressie.

Net zoals in Amsterdam, en ook blijkens live-opnames die ik sindsdien gehoord heb, is zijn hoogte nog altijd een probleemgebied. Hij benadert alle hoge noten nogal voorzichtig. In Che faro senza Euridice had ik zelfs het gevoel dat hij net iets te laag uitkwam. Het is niet dat hij die noten niet heeft. Ze klinken zelfs mooi geïntegreerd in de rest van zijn stem. Maar het lijkt alsof hij niet durft door te zingen. Dat neemt niet weg dat hij de Bloemenaria van Don José toch eindigt met een indrukwekkende diminuendo op die hoge si-bemol.

Maar als hij aan de bisnummers komt, dan valt er precies een last weg. De drie bisnummers waren typische tenorfavorieten zoals Granada, Non ti scordar di me en Because. Calleja's stem bloeit helemaal open, die hoge noten lijken geen probleem meer te zijn, het baritonale is grotendeels weg en nu klinkt hij pas echt als een eersterangstenor. Die drie bisnummers alleen waren de verplaatsing naar Namen waard. Het is was alleen spijtig dat de zaal niet helemaal vol zat... misschien dat Europalia toch wat meer reclame had moeten maken.

Publicatie: donderdag 29 november 2007 @ 18:39
Rubriek: Concert

Recent RSS feed

Der fliegende Holländer in Düsseldorf

De Holländer-productie van Adolf Dresen dateert al van 2000, maar ik had ze nog nooit gezien. Het is een tijdloze enscenering, ideaal voor een repertoirevoorstelling.

Opera, 21-6-2018 9:31
1 opmerking

Iris Hendrickx - French Opera Arias

De Belgische sopraan Iris Hendrickx heeft haar debuut-CD gelanceerd. Het is een collectie van Franse opera-aria's geworden, begeleid door Patrick Fournillier en het Orchestra Sinfonica di Milano Giuseppe Verdi.

CD's, 19-6-2018 21:05
4 opmerkingen

Ilker Arcayürek - Der Einsame

Als een jonge tenor zijn eerste Schubert-CD opneemt, dan is de verleiding groot om met Die schöne Müllerin te beginnen. De Weense tenor Ilker Arcayürek en de pianist Simon Lepper zijn iets origineler.

CD's, 18-6-2018 18:55
0 opmerkingen

Carolyn Sampson - A Soprano's Schubertiade

Ik heb de sopraan Carolyn Sampson enkel nog maar live in oratorium gehoord, nog nooit als liedzangeres. Ze heeft de afgelopen jaren wel al een aantal mooie lied-CD's opgenomen, vooral met Franse muziek. Nu waagt ze zich voor de eerste keer aan Schubert, ook nu weer met haar vaste pianist Joseph Middleton. Een fantastische CD!

CD's, 16-6-2018 16:05
0 opmerkingen

Hertog Blauwbaards burcht in de Munt

Het afgelopen Muntseizoen was een seizoen van tweeluiken en ook de laatste productie bestond uit twee werken. Voor de pauze was dat Bartoks opera Hertog Blauwbaards burcht en na de pauze De wonderbaarlijke mandarijn... een pantomime-ballet, dat in de productie van Christophe Coppens meer pantomime dan ballet was waarbij de overacting niet geschuwd werd.

Opera, 14-6-2018 17:15
0 opmerkingen

Macbeth in Luik

De Luikse Opéra sluit het seizoen af met Macbeth in een nieuwe productie van Stefano Mazzonis di Pralafera. Paolo Arrivabeni dirigeert de gebruikelijke "Franse" versie, inclusief het totaal overbodig heksenballet, maar wel met het slot van de eerste versie.

Opera, 13-6-2018 15:29
2 opmerkingen

La clemenza di Tito in Antwerpen

Het kan toch nog, zelfs bij Opera Vlaanderen... een productie die er gewoon mooi uitziet. Mozarts laatste opera La clemenza di Tito heeft daarenboven een degelijke bezetting meegekregen, geleid door dirigent Stefano Montanari.

Opera, 2-6-2018 10:18
7 opmerkingen

Juni en juli 2018

Zowel Opera Vlaanderen als De Munt eindigen het seizoen met een opera die dateert uit het begin van de 20ste eeuw, respectievelijk De Speler van Prokofiev en Hertog Blauwbaards burcht van Bartok. Ondertussen komt Leo Nucci nog eens naar Luik, deze keer voor Macbeth. En het Brussels Mozartiade-festival begint de zomer met Cosi fan tutte.

Toekomstmuziek, 31-5-2018 19:28
0 opmerkingen