ti guarda dal Grande Inquisitor

Jephta in het PSK

Gisteren speelde Opera Fuoco onder leiding van David Stern Handels laatste oratorium Jephta in het PSK, in een slechts voor twee derde gevulde zaal.

Jephta is het verhaal van Jephta die in ruil voor een overwinning tegen de Ammonieten aan God beloofd om de eerste mens te offeren die hij na de veldslag tegenkomt. Dat blijkt uiteraard zijn dochter Iphis te zijn. Maar gelukkig verschijnt plotseling een engel die gratie verleent als Iphis de rest van haar leven aan God wijdt.

Opera Fuoco is een orkest dat op oude instrumenten speelt, die om de twintig minuten herstemd moeten worden. Dat haalt meteen een deel spanning uit de voorstelling en zorgt ook voor veel vertraging. Om te zorgen dat de avond niet te lang zou worden, werd vooral in het derde bedrijf duchtig geknipt. Zowat alle aria's die na de verschijning van de engel komen, werden weggeknipt... zodat op een paar recitatieven na meteen overgegaan werd tot het slotkwintet en -koor.

Paul Agnew zong Jephta met een honingzachte stem en met schijnbaar oneindige adem. Op het moment dat hij zijn eed zweert, balt hij vocaal zijn stem en zingt hij met een nadruk die aangeeft dat er iets belangrijks aan het gebeuren is. Die tekstinleving is vooral in zijn recitatieven onmiskenbaar, maar soms maakt hij het ook allemaal wat te mooi. De aria "His mighty arm", nadat hij de veldslag gewonnen heeft, kan bijvoorbeeld heel wat meer uitzinnige vreugde verdragen. En als hij met "Open thy marble jaws" zijn wanhoop zou moeten uitdrukken omdat hij zijn dochter moet offeren, is er enkel mooi gezang te horen. Het is wachten tot het da capo van die aria vooraleer de emotie toeslaat en ik een krop in de keel kreeg.

Storgè, Jephta's vrouw, heeft een verschillende emotionele en trieste aria's te zingen. Guillemette Laurens valt overwegend zwak uit. Haar eerste aria "In gentle murmurs will I mourn", enkel begeleid met blokfluit en basso continuo, zingt ze nog mooi introvert. Maar de dramatischere aria's lukken niet echt. Voor "Scenes of horror" ontbreken haar de lage noten, waardoor de dramatiek de mist ingaat. Ook in "Let other creatures die" probeert ze met pseudo-dramatisch gezucht haar verdriet uit te drukken.

Ik was daarentegen wel gecharmeerd door de Daphné Touchais, die een ontroerend mooie Iphis zong. Ze heeft een frisse stem, die perfect door de zaal zweeft. Haar coloraturen hebben soms wel weinig glans of warmte. Maar ze heeft "dat iets", waarmee ze rechtstreeks mijn hart raakt. Zoals het moment dat ze berust in haar toekomstige dood, 'For joys so vast too little is the price of one poor life' was hartverscheurend. Ze is ook een zanger die bijna nooit naar haar partituur kijkt. Ze leeft zich in haar rol in, door te reageren op wat de anderen zingen. Als Jephta haar met "Horror, confusion" wegstuurt, wijkt ze terug en gaat ze traag terug op haar stoel zitten. Het zijn maar kleine dingen, maar het voegt wel een extra dimensie toe aan haar vertolking.

Louise Innès zong de rol van Hamor, de geliefde van Iphis. Zij heeft geen bijzondere stem, maar zingt wel correct. Zebul, de broer van Jephta, werd wel goed gezongen door Alan Ewing. Zijn stem heeft een holle galmende klank, die meteen plechtstatig klinkt. Zijn bubbelend timbre doet me in de coloraturen wat aan een voor-historische bas als Malcolm McEachern denken.

Publicatie: dinsdag 27 november 2007 @ 21:15
Rubriek: Oratorium

Recent RSS feed

Amsterdam 2018-2019

Binnenkort begint het operaseizoen weer. Hoog tijd om eens over de grens te kijken naar wat in het buitenland te beleven zal zijn. Amsterdam is eerst aan de beurt, met de voorstellingen in het Muziektheater en het Concertgebouw.

Toekomstmuziek, 18-8-2018 15:29
0 opmerkingen

Klemens Sander - Das lyrische Intermezzo

Tot ongeveer tien jaar geleden had men in Brussel een reeks "Muziek en Poëzie", waarin liederen gezongen en gedichten voorgedragen werden. De recente CD "Das lyrische Intermezzo" van de bariton Klemens Sander, de pianiste Uta Sander en de acteur Cornelius Obonya had perfect in die reeks gepast.

CD's, 11-8-2018 17:08
0 opmerkingen

Andrè Schuen - Wanderer

Een paar maanden geleden dacht ik nog dat de recente CD van Carolyn Sampson dé Schubert-opname van het jaar zou worden... en dan verschijnt Wanderer met bariton Andrè Schuen en pianist Daniel Heide. Het is een overdonderend mooie CD, niet in het minst omwille van de intelligente opbouw.

CD's, 6-8-2018 19:05
0 opmerkingen

Sebastian Noack - Hans Sommer: Ballads & Romances

Ik kende de bariton Sebastian Noack vooral als oratoriumzanger. Op zijn jongste lied-CD (die blijkbaar al in 2013 opgenomen werd) met pianist Manuel Lange ontpopt hij zich tot een begenadigd liedzanger.

CD's, 1-8-2018 21:53
0 opmerkingen

Marlis Petersen - Dimensionen: Welt

Met "Das Ewig-Weibliche" heeft Marlis Petersen een paar jaar geleden een thematische CD opgenomen met Goethe-liederen waarbij ze ook het minder bekende repertoire niet vergat. Nu is ze samen met pianist Stephan Matthias Lademann aan een iets grotere onderneming begonnen: een trilogie met drie "Dimensies des Zijns".

CD's, 27-7-2018 20:50
0 opmerkingen

Idomeneo in Buxton

In tegenstelling tot Tisbe en Alzira behoort Mozarts Idomeneo ondertussen wel tot het standaardrepertoire. Het was tevens de afsluiter van mijn weekje op het Buxton Festival.

Opera, 22-7-2018 11:00
0 opmerkingen

Alzira in Buxton

Er zijn nog een paar opera's van Verdi die ik nog niet live gezien heb. Gisteren heb ik Alzira van dat lijstje kunnen schrappen. Het was ook het doorslaggevend argument om voor de eerste keer naar het Buxton Festival te gaan.

Opera, 21-7-2018 10:24
0 opmerkingen