ti guarda dal Grande Inquisitor

Ariane et Barbe-Bleue in Parijs

Een paar jaar geleden heeft de Vlaamse Opera al eens een concertante uitvoering gegeven van Dukas' Ariane et Barbe-Bleue. Maar als Mortier een geënsceneerde voorstelling voorziet in de Bastille, dan kan je dat eigenlijk niet laten liggen... ook al is het een productie van Anna Viebrock.

Anna Viebrock is vooral bekend als de decorontwerpster van Christoph Marthaler, wat niet meteen een aanbeveling is, wat mij betreft. Voor Ariane et Barbe-Bleue cumuleert ze de taken van decor- en kostuumontwerpster en doet ze ook de regie. Via de kostuums zie je dat ze de actie laat plaatsvinden in de 40-er jaren van vorige eeuw. Ariane en haar voedster zijn een soort ontdekkingsreizigers of journalisten - Ariane draagt bijvoorbeeld ook een fototoestel uit die periode op haar buik - die de vrouwen van Blauwbaard gaan bevrijden.

Het decor heeft het typische Viebrock-behang en bestaat uit verschillende kamers die lijken op een werkatelier met grote ramen en met neonverlichting. Dit decor lijkt me duidelijk geïnspireerd op de mythe van Ariadne en het labyrint waaruit ze Theseus, dankzij haar draad, helpt ontsnappen... een bron die ook als inspiratie gediend heeft voor Maeterlincks libretto. De zes sleutels openen telkens een deur van een volgende kamer waardoor de tocht naar de zevende, verboden deur een zoektocht wordt door een labyrint. Dit vond ik wel een goed idee. Het enige nadeel is dat, als Ariane en de voedster in de achterste kamers zijn, ze ver van akoestisch ideaal geplaatst zijn.

Dit labyrint krijgt ook nog een weerslag in de geprojecteerde video's. Naast het decor is een lege wand waarop live video's geprojecteerd worden van de camera's die verborgen zijn in de verschillende kamers. Bij de eerste doortocht, worden zo bijvoorbeeld de binnenkomst in een kamer getoond of is de camera gericht op de edelstenen die daar liggen. Eenmaal de zevende kamer geopend werd, worden hoofdzakelijk beelden getoond van camera's die een bovenaanzicht van de kamers laten zien waarin de vijf vrouwen van Blauwbaard rondlopen... door dit bovenaanzicht en de schijnbare muren van de neonlampen liet dit op mij ook een labyrint-indruk na.

De regie van Viebrock is allemaal heel duidelijk. Ze is niet echt vernieuwend, diepgravend of beklijvend... maar ze wordt gelukkig niet ontsierd door irritante Marthaleriaanse maniërismen.

De rol van Ariane vraagt een zogenaamde "falcon" als stemtype, een soort Franse dramatische sopraan. Ik zou niet meteen kunnen bedenken welke huidige zangeres aan die eisen kan beantwoorden. Alhoewel ik haar nooit live gehoord heb, was volgens mij de onlangs overleden Régine Crespin de laatste die de rol van Ariane recht had kunnen doen. Bij gebrek aan beter kwam de Parijse Opéra dan maar terecht bij Deborah Polaski. Maar ze maakt teveel fouten tegen het Frans en ze brult vooral over het orkest, wat ver verwijderd is van de vereiste Franse stijl. De voedster van Julia Juon is iets beter.

Blauwbaard is maar een klein rolletje. Het is dan ook pure luxe om voor dat handvol noten iemand als Willard White te engageren. Zijn verschijning is op zich al indrukkenwekkend, wat misschien meegespeeld heeft in deze bezettingskeuze. Drie van de vijf vrouwen werden vertolkt door prijsdragers van de jongste Koningin Elisabethwedstrijd. De rol van Sélysette (meteen ook de grootste van de vijf) werd gezongen door Diana Axentii. De respectievelijk eerste en tweede laureaten, Iwona Sobotka en Hélène Guilmette, zongen Ygraine en Mélisande.

Het mooiste van de avond zat echter in de orkestbak. Sylvain Cambreling dirigeerde uiteraard en mocht op het einde de ondertussen obligate twee of drie boes van hardnekkige tegenstanders incasseren... alhoewel ik daar geen enkele reden toe vond. Alle nuances die ontbraken bij Ariane, waren wel aanwezig in het orkest. Het moment dat bijvoorbeeld de zevende deur geopend wordt, en de ragfijne orkestklanken zich mengen met de even ijle vrouwenstemmen is hemels. De ouverture zou een tussenspel uit Pelléas et Mélisande kunnen zijn. Ook het voorspel van het derde bedrijf - gespeeld voor een gesloten doek - is prachtige muziek. Ik ben ervan overtuigd dat, als Ariane iets eenvoudiger te bezetten zou zijn, deze opera vaker zou opduiken in de operaseizoenen...

Publicatie: dinsdag 18 september 2007 @ 8:46
Rubriek: Opera

Recent RSS feed

Het sluwe vosje in het Muntpaleis

Christophe Coppens heeft zijn operadebuut gemaakt als regisseur met Het sluwe vosje. Het is op zich wel een mooie en onderhoudende productie geworden, maar één die eigenlijk weinig te maken heeft met Janaceks opera.

Opera, 26-3-2017 8:44
1 opmerking

De Munt 2017-2018

Derde keer, goede keer ? Na pogingen met "Béatrice et Bénédict" en "De gouden haan" zullen de deuren van de Munt in september hopelijk weer openzwaaien met Pinocchio, de nieuwste Boesmans-opera die deze zomer in Aix gecreëerd zal worden.

Toekomstmuziek, 25-3-2017 15:08
1 opmerking

Elias in Antwerpen

Het was gisteren de derde keer dat ik in de nieuwe Koningin Elisabethzaal was. Naast nog een aantal onafgewerkte elementen in de inkomhal is de klimaatinstallatie een belangrijk probleem. Gisteren was het weer snikheet in de zaal... en het is nog maar maart. De opvoering van Mendelssohns Elias door het Collegium Vocale onder leiding van Philippe Herreweghe voldeed ook niet helemaal aan de verwachtingen.

Oratorium, 25-3-2017 8:25
0 opmerkingen

Agrippina in Antwerpen

De Agrippina-productie van Mariame Clément ging vijf jaar geleden in première in Gent. Eindelijk heeft deze productie de weg naar Antwerpen gevonden. Ze hoort nog altijd tot één van de beste producties van Opera Vlaanderen van de afgelopen jaren en is een absolute aanrader... ondanks het vroege beginuur en late einduur.

Opera, 24-3-2017 17:09
0 opmerkingen

Jérusalem in Luik

Het aantal vroege Verdi-opera's dat je regelmatig kan horen, is op één hand te tellen. Naast Nabucco en Macbeth kom je af en toe eens een Attila of een Ernani tegen... en dan meestal nog concertant. Het is dan ook meer dan lovenswaardig dat de Luikse Opera Jérusalem op het programma gezet heeft.

Opera, 22-3-2017 8:57
6 opmerkingen

Matthäus-Passion in het PSK

Ik heb zelden zoveel Nederlands horen spreken in het PSK. De Matthäus-Passion waarin ik gisteren verzeild geraakte, leek meer op een voorstelling voor familie en vrienden van het Octopus Kamerkoor en Le Concert d’Anvers... uiteraard onder de leiding van Bart Van Reyn. De zaal zat ook maar halfvol met allemaal lege balkons.

Oratorium, 18-3-2017 9:27
0 opmerkingen

Hertog Blauwbaards burcht in Antwerpen

Het Orchestre Philharmonique Royal de Liège was gisteren te gast in de Koningin Elisabethzaal voor een uitvoering van Hertog Blauwbaards burcht onder leiding van Christian Arming, voorafgegaan door het Adagio uit Mahlers Tiende.

Opera, 12-3-2017 9:43
3 opmerkingen

Pénélope in het PSK

We moeten blij zijn met elke Franse opera die door onze operahuizen geprogrammeerd wordt, zeker als het een onbekend juweeltje als Faurés Pénélope is... zelfs al is het "maar" concertant. Gisteren hoorde ik een uitstekende uitvoering met het Muntorkest onder leiding van Michel Plasson.

Opera, 1-3-2017 16:35
1 opmerking

Lucifer in Antwerpen

Het zou van 1984 geleden zijn - bij de 150ste verjaardag van Peter Benoit - dat Lucifer laatst opgevoerd werd. Gisteren was Benoits oratorium opnieuw te horen in de Koningin Elisabethzaal met deFilharmonie onder leiding van Bart Van Reyn.

Oratorium, 26-2-2017 10:35
0 opmerkingen

Maart 2017

Maart wordt een goedgevulde operamaand. Bij Opera Vlaanderen verhuist Simon Boccanegra naar Gent en hernemen ze in Antwerpen Agrippina in de productie van Mariame Clément die vijf jaar geleden in Gent te zien was. In Luik brengen ze met Jérusalem een Verdi-rariteit, terwijl de Munt een versie van Janaceks Het sluwe vosje opvoert onder de naam "Foxie!"...

Toekomstmuziek, 24-2-2017 18:59
3 opmerkingen