ti guarda dal Grande Inquisitor

Ariane et Barbe-Bleue in Parijs

Een paar jaar geleden heeft de Vlaamse Opera al eens een concertante uitvoering gegeven van Dukas' Ariane et Barbe-Bleue. Maar als Mortier een geënsceneerde voorstelling voorziet in de Bastille, dan kan je dat eigenlijk niet laten liggen... ook al is het een productie van Anna Viebrock.

Anna Viebrock is vooral bekend als de decorontwerpster van Christoph Marthaler, wat niet meteen een aanbeveling is, wat mij betreft. Voor Ariane et Barbe-Bleue cumuleert ze de taken van decor- en kostuumontwerpster en doet ze ook de regie. Via de kostuums zie je dat ze de actie laat plaatsvinden in de 40-er jaren van vorige eeuw. Ariane en haar voedster zijn een soort ontdekkingsreizigers of journalisten - Ariane draagt bijvoorbeeld ook een fototoestel uit die periode op haar buik - die de vrouwen van Blauwbaard gaan bevrijden.

Het decor heeft het typische Viebrock-behang en bestaat uit verschillende kamers die lijken op een werkatelier met grote ramen en met neonverlichting. Dit decor lijkt me duidelijk geïnspireerd op de mythe van Ariadne en het labyrint waaruit ze Theseus, dankzij haar draad, helpt ontsnappen... een bron die ook als inspiratie gediend heeft voor Maeterlincks libretto. De zes sleutels openen telkens een deur van een volgende kamer waardoor de tocht naar de zevende, verboden deur een zoektocht wordt door een labyrint. Dit vond ik wel een goed idee. Het enige nadeel is dat, als Ariane en de voedster in de achterste kamers zijn, ze ver van akoestisch ideaal geplaatst zijn.

Dit labyrint krijgt ook nog een weerslag in de geprojecteerde video's. Naast het decor is een lege wand waarop live video's geprojecteerd worden van de camera's die verborgen zijn in de verschillende kamers. Bij de eerste doortocht, worden zo bijvoorbeeld de binnenkomst in een kamer getoond of is de camera gericht op de edelstenen die daar liggen. Eenmaal de zevende kamer geopend werd, worden hoofdzakelijk beelden getoond van camera's die een bovenaanzicht van de kamers laten zien waarin de vijf vrouwen van Blauwbaard rondlopen... door dit bovenaanzicht en de schijnbare muren van de neonlampen liet dit op mij ook een labyrint-indruk na.

De regie van Viebrock is allemaal heel duidelijk. Ze is niet echt vernieuwend, diepgravend of beklijvend... maar ze wordt gelukkig niet ontsierd door irritante Marthaleriaanse maniërismen.

De rol van Ariane vraagt een zogenaamde "falcon" als stemtype, een soort Franse dramatische sopraan. Ik zou niet meteen kunnen bedenken welke huidige zangeres aan die eisen kan beantwoorden. Alhoewel ik haar nooit live gehoord heb, was volgens mij de onlangs overleden Régine Crespin de laatste die de rol van Ariane recht had kunnen doen. Bij gebrek aan beter kwam de Parijse Opéra dan maar terecht bij Deborah Polaski. Maar ze maakt teveel fouten tegen het Frans en ze brult vooral over het orkest, wat ver verwijderd is van de vereiste Franse stijl. De voedster van Julia Juon is iets beter.

Blauwbaard is maar een klein rolletje. Het is dan ook pure luxe om voor dat handvol noten iemand als Willard White te engageren. Zijn verschijning is op zich al indrukkenwekkend, wat misschien meegespeeld heeft in deze bezettingskeuze. Drie van de vijf vrouwen werden vertolkt door prijsdragers van de jongste Koningin Elisabethwedstrijd. De rol van Sélysette (meteen ook de grootste van de vijf) werd gezongen door Diana Axentii. De respectievelijk eerste en tweede laureaten, Iwona Sobotka en Hélène Guilmette, zongen Ygraine en Mélisande.

Het mooiste van de avond zat echter in de orkestbak. Sylvain Cambreling dirigeerde uiteraard en mocht op het einde de ondertussen obligate twee of drie boes van hardnekkige tegenstanders incasseren... alhoewel ik daar geen enkele reden toe vond. Alle nuances die ontbraken bij Ariane, waren wel aanwezig in het orkest. Het moment dat bijvoorbeeld de zevende deur geopend wordt, en de ragfijne orkestklanken zich mengen met de even ijle vrouwenstemmen is hemels. De ouverture zou een tussenspel uit Pelléas et Mélisande kunnen zijn. Ook het voorspel van het derde bedrijf - gespeeld voor een gesloten doek - is prachtige muziek. Ik ben ervan overtuigd dat, als Ariane iets eenvoudiger te bezetten zou zijn, deze opera vaker zou opduiken in de operaseizoenen...

Publicatie: dinsdag 18 september 2007 @ 8:46
Rubriek: Opera

Recent RSS feed

La favorite in Luik

Donizetti's La favorite behoort niet echt tot het ijzeren repertoire. Maar na de voorstelling bij het Beierse operafestival is het wel uitzonderlijk om in hetzelfde jaar een tweede productie mee te maken. Maar net zoals de Münchense liet ook de Luikse productie te wensen over.

Opera, 23-11-2017 21:52
1 opmerking

Roman Trekel in deSingel

We zijn al aan het laatste "echte" liedrecital in deSingel dit seizoen. De bariton Roman Trekel en pianist Jan Philip Schulze brachten Brahms' zelden uitgevoerde cyclus Die schöne Magelone.

Liedrecital, 19-11-2017 10:38
0 opmerkingen

Lucio Silla in de Munt

Toen Peter De Caluwe tien jaar geleden zijn eerste seizoen voorstelde, vermeldde hij dat hij de vier opera's seria van Mozart wilde opvoeren. Clemenza, Idomeneo en Mitridate hebben we al gehad. Met de nieuwe productie van Lucio Silla is het kwartet nu volledig.

Opera, 8-11-2017 16:47
3 opmerkingen

Karine Deshayes in de Munt

Voor het tweede Muntrecital dit seizoen stonden er drie artiesten op het podium. Naast de mezzo Karine Deshayes en de pianist Tristan Pfaff, deed ook de klarinettist Philippe Berrod mee... en dat kan maar één ding betekenen...

Liedrecital, 6-11-2017 22:53
0 opmerkingen

Margherita in Wexford

Zoals eerder deze week reeds vermeld, staat het Wexford Opera Festival bekend voor het opvoeren van onbekende werken. Mijn laatste voorstelling deze week valt volledig in die categorie... het "melodramma semiserio" Margherita van de mij totaal onbekende Italiaanse componist Jacopo Foroni.

Opera, 5-11-2017 11:38
0 opmerkingen

La scala di seta in Wexford

Het laatste ShortWork dat in Wexford opgevoerd werd, is La scala di seta. De relatief korte Rossini-farsa vraagt slechts zes zangers is dus ideaal voor de namiddagvoorstelling in het Whites Hotel, uitgevoerd met de pianobegeleiding van Tina Chang.

Opera, 4-11-2017 8:54
0 opmerkingen

Risurrezione in Wexford

Franco Alfano is vooral bekend als de componist die Puccini's Turandot voltooide. Zangers als Placido Domingo en Roberto Alagna brachten recent wel zijn Cyrano de Bergerac terug onder de aandacht, maar (van) zijn Risurrezione had ik nog nooit gehoord.

Opera, 3-11-2017 10:28
6 opmerkingen

Rigoletto in Wexford

Dé vraag vooraf was hoe ze Rigoletto tot ongeveer een uur kunnen inkorten als één van de ShortWorks bij het Wexford Opera Festival. Dat is dus niet echt gelukt, uiteindelijk duurde de voorstelling meer dan anderhalf uur zonder pauze.

Opera, 2-11-2017 19:38
0 opmerkingen

Dubliners in Wexford

Het Wexford Opera Festival presenteert elke namiddag zogenaamde ShortWorks in de congreszaal van het Whites Hotel. Een voorstelling duurt ongeveer een uur en is bezet met jonge zangers. Vandaag was een creatie te horen... Dubliners van Andrew Synnott.

Opera, 1-11-2017 21:34
1 opmerking

Medea in Wexford

Na zes jaar ben ik nog eens in Wexford voor hun jaarlijks operafestival, dat ondertussen aan zijn 66ste editie toe is. Het Festival staat bekend voor haar programmatie van onbekende opera's, alhoewel de openingsproductie - Cherubini's Medea - toch geen echte rariteit meer is.

Opera, 1-11-2017 10:53
0 opmerkingen

November 2017

Cecilia Bartoli heeft een nieuwe CD uit en daar hoort een toernee bij die haar in november ook weer naar het PSK brengt. In de Vlaamse en Waalse Opera staat Franse Donizetti op het programma: in Gent wordt de productie van Le duc d'Albe hernomen, in Luik spelen ze La favorite. Bij de liedrecitals kijk ik vooral uit naar "Die Schöne Magelone" door Roman Trekel.

Toekomstmuziek, 30-10-2017 18:16
0 opmerkingen