ti guarda dal Grande Inquisitor

Mefistofele in Luik

Directeur Jean-Louis Grinda neemt afscheid van Luik en doet dat door zelf Boito's Mefistofele te regisseren. De keuze om met dat werk te eindigen, is een goede keuze. Het is een werk met een omvangrijke orkestpartituur, grote koorscènes, een kinderkoor en een trio sterzangers... waarmee Grinda zijn werk van de afgelopen jaren kan illustreren.

De eerste twee kenmerken kunnen als geslaagd omschreven worden. Patrick Davin levert uitzonderlijk werk af met het orkest van Luik. Vooral de Proloog is organisch opgebouwd met veel dynamiek van de zachtste pianissimo's tot overdonderende crescendo's waarbij de Wagneriaanse invloeden onmiskenbaar zijn. Hij houdt constant de spankracht in het orkest, ook tijdens de andere bedrijven. Het koor zingt ook beter dan gewoonlijk, vooral in de Proloog blijken ze in staat tot -voor Luik- ongehoorde detailleringen.

Foto

Als regisseur houdt Grinda zich min of meer aan het libretto. De stijl is te vergelijken met zijn Ring. Ook hier zijn er mooie momenten en kleine rampen. De proloog met geprojecteerde wolken op een transparant scherm, waarachter later het koor met witte engelachtige kostuums zichtbaar wordt, ziet er wel mooi uit. Maar al dat babyblauw doet wat melig aan. Sommige scènes houdt hij sober, zoals de scènes in de studeerkamer van Faust of de gevangenis van Margherita. Die momenten zijn dan ook het best. De massascène van het eerste bedrijf wordt tot spektakel gemaakt. Dat tafereel zou zich op Paaszondag moeten afspelen, maar het koor is zodanig verkleed, dat ze ofwel ergens een circus hebben losgelaten ofwel dat carnaval een paar weken is uitgelopen. De zin van het uitbeelden van de zeven hoofdzonden ontgaat me enigszins... het geeft in allegeval een amateuristische indruk. Meer amateurisme duikt op tijdens de Walpurgisnacht. De rots waar Mefistofele opklimt als hij "Ecco il mondo" zingt, is bijvoorbeeld gewoon knullig.

De zangers voldoen slechts gedeeltelijk. Antonello Palombi heeft vooral een stralende hoogte. Het is een essentieel kenmerk om Faust te kunnen zingen, maar het is niet voldoende. "Dai campi, dai prati" wordt verondersteld een reflectief moment te zijn, maar hij brult zich erdoor alsof het een oorlogslied is. Als hij vlak daarna, bij het verschijnen van Mefistole, "Olà ! Chi urla ?" zingt, kan hij die vraag beantwoorden door eens in de spiegel te zingen. Zijn laatste aria "Giunto sul passo estremo" zingt hij met horten en stoten als een versleten accordeon, waarbij elk greintje legato zoek is. Maar dat weerhield het Luikse publiek er uiteraard niet van om hem een ovatie te geven... als het maar luid is.

Hetzelfde geldt voor Barbara Haveman. Margherita is een spinto-rol, die een paar maten te groot is voor haar. Tijdens het liefelijke tweede bedrijf kan ze zich nog redelijk staande houden, alhoewel ik haar in die verleidingsscène saai vind. Echt problematisch is haar gevangenisscène. Voor "L'altra notte in fondo al mare" dikt ze haar stem aan en versiert ze haar stem met een vettig vibrato. Van meet af aan zingt ze forte en dat blijft zo voor de rest van de scène. Alhoewel... niet helemaal. Regelmatig verlaat ze haar zanglijn en schakelt ze over op spreekzang. Ik kan begrijpen dat ze dat soms doet voor een of ander dramatisch effect. Maar alle twee maten heen en weer schakelen is irritant, onmuzikaal en stijlloos. Maar dat weerhield het Luikse publiek er uiteraard niet van om haar een ovatie te geven... als het maar luid is.

Gewoonlijk wordt de rol van Elena door dezelfde zangeres gezongen. Volgens de seizoensbrochure was dat ook zo voorzien in Luik. Maar van dat idee zijn ze blijkbaar toch afgestapt, nadat Haveman zich in haar waanzinscène volledig had opgebrand. Tiziana Cararro nam die korte rol voor haar rekening. Na al dat gebrul in het derde bedrijf was haar optreden een verademing. Haar stem is niet gigantisch, maar haar frasering was stijlvol en genuanceerd.

Paata Burchuladze is meestal ook geen toonbeeld van verfijning. Maar zijn donkerzwarte bas past goed bij de rol van Mefistofele. Zijn acteerstijl is soms wat overdreven en bij aangehouden noten verbreedt zijn vibrato. Maar alhoewel hij in zijn grote aria's zoals "Ave, Signor" of zijn Fluitaria er ook met de grove borstel doorgaat, legt hij wel veel meer nuances in zijn vertolkingen... iets wat ik a priori niet van hem had verwacht.

Publicatie: woensdag 20 juni 2007 @ 19:00
Rubriek: Opera

Recent RSS feed

Amsterdam 2018-2019

Binnenkort begint het operaseizoen weer. Hoog tijd om eens over de grens te kijken naar wat in het buitenland te beleven zal zijn. Amsterdam is eerst aan de beurt, met de voorstellingen in het Muziektheater en het Concertgebouw.

Toekomstmuziek, 18-8-2018 15:29
0 opmerkingen

Klemens Sander - Das lyrische Intermezzo

Tot ongeveer tien jaar geleden had men in Brussel een reeks "Muziek en Poëzie", waarin liederen gezongen en gedichten voorgedragen werden. De recente CD "Das lyrische Intermezzo" van de bariton Klemens Sander, de pianiste Uta Sander en de acteur Cornelius Obonya had perfect in die reeks gepast.

CD's, 11-8-2018 17:08
0 opmerkingen

Andrè Schuen - Wanderer

Een paar maanden geleden dacht ik nog dat de recente CD van Carolyn Sampson dé Schubert-opname van het jaar zou worden... en dan verschijnt Wanderer met bariton Andrè Schuen en pianist Daniel Heide. Het is een overdonderend mooie CD, niet in het minst omwille van de intelligente opbouw.

CD's, 6-8-2018 19:05
0 opmerkingen

Sebastian Noack - Hans Sommer: Ballads & Romances

Ik kende de bariton Sebastian Noack vooral als oratoriumzanger. Op zijn jongste lied-CD (die blijkbaar al in 2013 opgenomen werd) met pianist Manuel Lange ontpopt hij zich tot een begenadigd liedzanger.

CD's, 1-8-2018 21:53
0 opmerkingen

Marlis Petersen - Dimensionen: Welt

Met "Das Ewig-Weibliche" heeft Marlis Petersen een paar jaar geleden een thematische CD opgenomen met Goethe-liederen waarbij ze ook het minder bekende repertoire niet vergat. Nu is ze samen met pianist Stephan Matthias Lademann aan een iets grotere onderneming begonnen: een trilogie met drie "Dimensies des Zijns".

CD's, 27-7-2018 20:50
0 opmerkingen

Idomeneo in Buxton

In tegenstelling tot Tisbe en Alzira behoort Mozarts Idomeneo ondertussen wel tot het standaardrepertoire. Het was tevens de afsluiter van mijn weekje op het Buxton Festival.

Opera, 22-7-2018 11:00
0 opmerkingen

Alzira in Buxton

Er zijn nog een paar opera's van Verdi die ik nog niet live gezien heb. Gisteren heb ik Alzira van dat lijstje kunnen schrappen. Het was ook het doorslaggevend argument om voor de eerste keer naar het Buxton Festival te gaan.

Opera, 21-7-2018 10:24
0 opmerkingen