ti guarda dal Grande Inquisitor

Un ballo in maschera in Parijs

Op een première-avond in Parijs gaat er altijd wel iets mis. Als de techniekers voor een keer niet staken, dan is er wel iets mis met de tenor. Zo gaf Villazon eerder dit jaar al verstek voor Hoffmann. Voor de première van Un ballo in maschera was het nu de beurt aan Marcelo Alvarez om zich ziek te melden.

Als invaller hadden ze Evan Bowers achter de hand om de rol van Riccardo te zingen. Een paar jaar geleden was hij nog in de Vlaamse Opera te horen als Matteo... wat redelijk ver verwijderd ligt van een Verdi-spinto-partij. De eerste scène verliep al niet echt vlot. Hij zong "La rivedrà nell'estasi" met weinig Italianità en in de buurt van zijn registerovergang zong hij ofwel onder de toon, ofwel klonk hij alsof zijn stem het elk moment zou begeven. Dat laatste bleek effectief het geval te zijn... na die eerste scène kwam iemand op het podium om aan te kondigen dat Evan Bowers ook "souffrant" was, maar dat hij toch verder zou zingen. Daarna ging het van kwaad naar erger.

"Di' tu se fedele" was meelijwekkend pijnlijk, maar "E scherzo od è follia" was dan weer redelijk goed. Het duet met Amelia in het tweede bedrijf zat vol gemiste en krakende noten. Sommige stukken liet hij gewoon weg. Eigenlijk vond ik het onverantwoord misdadig om een zanger in deze toestand de scène op te sturen. Gezien de omstandigheden, had het me logisch geleken dat ze na de pauze zijn aria "Ma se m'è forza perderti" zouden overslaan. Heel die scène heeft, dramatisch gezien, niet zo gek veel betekenis en niemand heeft er iets aan om de tenor door die scène te horen worstelen. Maar dat deden ze dus niet. Sinds het duet met Amelia had hij niets meer gezongen, waardoor het recitatief "Forse la soglia attinse" best wel indrukwekkend klonk, maar nadien liet zijn stem het weer afweten. Hij krijg achteraf wel een ovatie, maar meer omwille van zijn moed en zelfopoffering. Zijn sterfscène was wel heel geloofwaardig...

Dit overschaduwde de rest van de voorstelling, waardoor je bijna de andere zangers zou vergeten. De rest van de bezetting was echter ook niet over de volledige lijn overtuigend. Ik vind Ludovic Tézier bijvoorbeeld een interessante zanger, als hij tenminste het juiste repertoire zingt. Wat mij betreft, hoort Renato daar niet bij. Zijn stem klinkt veel te gecontroleerd waardoor ik nooit die Italiaanse expansieve lijnen hoorde. Vooral in zijn eerste aria "Alla vita che t'arride" was dat het geval. Zijn tweede aria begon hij wel heel mooi Verdiaans met het recitatief "Alzati, là tuo figlio", maar voor "Eri tu" verviel hij terug in zijn eerder geneuzel.

De Oscar van Camilla Tilling was ook wisselvallig. Voor "Volta la terrea" had ze haar stem nog niet gevonden. Als ze Renato en Amelia komt uitnodigen voor het bal, dan neemt ze de staccato-aanduidigen in "Di che fulgor" wel heel letterlijk, waardoor het niet meer aan elkaar hangt. "Saper vorreste" was uiteindelijk wel goed. De twee andere vrouwen waren daarentegen wel goed. Elena Manistina was misschien niet angstaanjagend genoeg als Ulrica. Maar ze heeft wel alle lage noten voor "Re dell' abisso" en straalt de autoriteit van een aardmoeder uit.

Ik had al een en ander veelbelovends gehoord en gelezen over Angela Brown en was dan ook benieuwd om haar live te horen als Amelia. Haar grote stem heeft een snijdende metalen klank, zonder lelijk te klinken, waardoor ze dwars door alle koor- en orkestvolumes heen breekt. In de finales van het tweede én het derde bedrijf komt ze zo zonder de minste problemen overal bovenuit. Maar dat belet haar niet om in haar galgenveldaria "Ma dall'arido stelo divulsa" alle nuances van haar angst en onzekerheid uit te drukken, of te ontroeren met "Morrò, ma prima in grazia".

Over de rest kan ik kort zijn. De dirigent Semyon Bychkov had alle moeite van de wereld om het orkest, koor én solisten samen te houden. In de eerste twee bedrijven waren er talloze van dergelijke decalages. De productie van Gilbert Deflo zal weinig mensen voor het hoofd stoten, aangezien hij nauwelijks iets doet. De decors van William Orlandi worden gedomineerd door Amerikaanse adelaars en bestaan enkel uit een paar grote objecten - een halfrond voor het eerste bedrijf, een soort totempalen met slangenkoppen voor de Ulricascène, een gigantische galg voor het tweede bedrijf, ... - op een voor de rest leeg en donker podium.

Publicatie: dinsdag 5 juni 2007 @ 9:19
Rubriek: Opera

Recent RSS feed

La favorite in Luik

Donizetti's La favorite behoort niet echt tot het ijzeren repertoire. Maar na de voorstelling bij het Beierse operafestival is het wel uitzonderlijk om in hetzelfde jaar een tweede productie mee te maken. Maar net zoals de Münchense liet ook de Luikse productie te wensen over.

Opera, 23-11-2017 21:52
1 opmerking

Roman Trekel in deSingel

We zijn al aan het laatste "echte" liedrecital in deSingel dit seizoen. De bariton Roman Trekel en pianist Jan Philip Schulze brachten Brahms' zelden uitgevoerde cyclus Die schöne Magelone.

Liedrecital, 19-11-2017 10:38
0 opmerkingen

Lucio Silla in de Munt

Toen Peter De Caluwe tien jaar geleden zijn eerste seizoen voorstelde, vermeldde hij dat hij de vier opera's seria van Mozart wilde opvoeren. Clemenza, Idomeneo en Mitridate hebben we al gehad. Met de nieuwe productie van Lucio Silla is het kwartet nu volledig.

Opera, 8-11-2017 16:47
3 opmerkingen

Karine Deshayes in de Munt

Voor het tweede Muntrecital dit seizoen stonden er drie artiesten op het podium. Naast de mezzo Karine Deshayes en de pianist Tristan Pfaff, deed ook de klarinettist Philippe Berrod mee... en dat kan maar één ding betekenen...

Liedrecital, 6-11-2017 22:53
0 opmerkingen

Margherita in Wexford

Zoals eerder deze week reeds vermeld, staat het Wexford Opera Festival bekend voor het opvoeren van onbekende werken. Mijn laatste voorstelling deze week valt volledig in die categorie... het "melodramma semiserio" Margherita van de mij totaal onbekende Italiaanse componist Jacopo Foroni.

Opera, 5-11-2017 11:38
0 opmerkingen

La scala di seta in Wexford

Het laatste ShortWork dat in Wexford opgevoerd werd, is La scala di seta. De relatief korte Rossini-farsa vraagt slechts zes zangers is dus ideaal voor de namiddagvoorstelling in het Whites Hotel, uitgevoerd met de pianobegeleiding van Tina Chang.

Opera, 4-11-2017 8:54
0 opmerkingen

Risurrezione in Wexford

Franco Alfano is vooral bekend als de componist die Puccini's Turandot voltooide. Zangers als Placido Domingo en Roberto Alagna brachten recent wel zijn Cyrano de Bergerac terug onder de aandacht, maar (van) zijn Risurrezione had ik nog nooit gehoord.

Opera, 3-11-2017 10:28
6 opmerkingen

Rigoletto in Wexford

Dé vraag vooraf was hoe ze Rigoletto tot ongeveer een uur kunnen inkorten als één van de ShortWorks bij het Wexford Opera Festival. Dat is dus niet echt gelukt, uiteindelijk duurde de voorstelling meer dan anderhalf uur zonder pauze.

Opera, 2-11-2017 19:38
0 opmerkingen

Dubliners in Wexford

Het Wexford Opera Festival presenteert elke namiddag zogenaamde ShortWorks in de congreszaal van het Whites Hotel. Een voorstelling duurt ongeveer een uur en is bezet met jonge zangers. Vandaag was een creatie te horen... Dubliners van Andrew Synnott.

Opera, 1-11-2017 21:34
1 opmerking

Medea in Wexford

Na zes jaar ben ik nog eens in Wexford voor hun jaarlijks operafestival, dat ondertussen aan zijn 66ste editie toe is. Het Festival staat bekend voor haar programmatie van onbekende opera's, alhoewel de openingsproductie - Cherubini's Medea - toch geen echte rariteit meer is.

Opera, 1-11-2017 10:53
0 opmerkingen

November 2017

Cecilia Bartoli heeft een nieuwe CD uit en daar hoort een toernee bij die haar in november ook weer naar het PSK brengt. In de Vlaamse en Waalse Opera staat Franse Donizetti op het programma: in Gent wordt de productie van Le duc d'Albe hernomen, in Luik spelen ze La favorite. Bij de liedrecitals kijk ik vooral uit naar "Die Schöne Magelone" door Roman Trekel.

Toekomstmuziek, 30-10-2017 18:16
0 opmerkingen