ti guarda dal Grande Inquisitor

The Rake's progress in De Munt

Gisteren was het de eerste keer dat ik The Rake's progress live meemaakte. Stravinsky's opera is weliswaar geen ijzeren repertoirestuk, maar het zit toch redelijk vooraan in de subgroep. Het is een Faustiaans werk op een origineel libretto van W.H. Auden, waarbij een reeks schilderijen en gravures van William Hogarth als inspiratiebron dienden.

De productie van Robert Lepage verplaatst de handeling van het 18e-eeuws London naar Hollywood in de jaren '50 van vorige eeuw. Het is de periode van de grote films - de bordeelscène is bv. de set van een filmstudio, Tom Rakewell is een filmster en zijn huwelijk met Baba the Turk blijkt ook onderwerp te zijn van een film - en de opkomst van de televisie. Die televisie beschouwt Lepage trouwens als de moderne vertaling van de machine die stenen in brood kan wijzigen. Er zitten verschillende vondsten in, die op zich wel goed zijn, maar die niet altijd blijven boeien.

Foto

Vooral het eerste deel is weinig interessant. Tom en Mother Goose door een bed laten zakken of het opblazen van een caravan zijn wel leuke grapjes om op een slimme manier van scène te wisselen... maar het is allemaal veel te gefragmenteerd. Tussendoor gebeurt er heel weinig. De twee soloscènes van Anne Trulove zijn zelfs saai te noemen. Zo speelt "No word from Tom" zich af op een verlaten scène met achteraan een belachelijk speelgoedhuisje.

Een en ander verbetert spectaculair na de pauze. Ik vond trouwens de positie van de pauze - halverwege het tweede bedrijf na het huwelijk van Tom en Baba - een ongelukkige keuze. Door nadien de laatste scène van het tweede bedrijf naadloos te laten overgaan in de veiling van het derde bedrijf ontstaat een tijdsprobleem. Op een of andere manier had moeten duidelijk gemaakt worden dat er een zekere tijd verlopen is tussen die twee scènes.

Maar het derde bedrijf is dus wel het sterkste van de hele voorstelling. Tijdens de veiling gebeurt er ineens vanalles, het koor wordt ook dramatisch goed ingezet. De kerkhofscène waarin Tom zijn ziel redt door het kaartspel te winnen van Nick Shadow, speelt zich af voor de lichtreclame van Las Vegas. Maar het absolute hoogtepunt is het slot in het gekkenhuis waar Tom terechtgekomen is. Ook hier mag het koor weer typetjes neerzetten van medekrankzinnigen die de slaapzaal delen met Tom.

Het succes van die scène is in de eerste plaats ook te danken aan Andrew Kennedy, die zijn roldebuut maakte als Tom Rakewell. Zijn tenorstem reageert goed op de wisselende eisen van de rol, van de verliefde Tom in het begin, een wat vettere stem voor de macho-momenten met Nick Shadow tot een verbluffende waanzinscène op het einde. William Shimell zingt wel niet altijd even mooi, maar voor de duivelse Nick Shadow is dat minder nodig. Ook hij zet een gedetailleerd portret neer.

De twee vrouwelijke hoofdrollen verging het iets minder goed. In vorige rollen, varieerden de prestaties van Laura Claycomb van goed tot schitterend. Haar Anne Trulove is wel niet echt slecht te noemen, maar ze was toch teleurstellend. Ondanks het feit dat ze in haar moedertaal zong, was ze meestal onverstaanbaar. Ook op interpretatief vlak liet ze mij onverschillig. Vocaal vond ik Dagmar Peckova een weinig overtuigende Baba the Turk, alhoewel ze veel donkere kleuren gebruikte, maar ook totaal geen tekst projecteerde.

Publicatie: vrijdag 27 april 2007 @ 17:51
Rubriek: Opera

Recent RSS feed

Amsterdam 2018-2019

Binnenkort begint het operaseizoen weer. Hoog tijd om eens over de grens te kijken naar wat in het buitenland te beleven zal zijn. Amsterdam is eerst aan de beurt, met de voorstellingen in het Muziektheater en het Concertgebouw.

Toekomstmuziek, 18-8-2018 15:29
0 opmerkingen

Klemens Sander - Das lyrische Intermezzo

Tot ongeveer tien jaar geleden had men in Brussel een reeks "Muziek en Poëzie", waarin liederen gezongen en gedichten voorgedragen werden. De recente CD "Das lyrische Intermezzo" van de bariton Klemens Sander, de pianiste Uta Sander en de acteur Cornelius Obonya had perfect in die reeks gepast.

CD's, 11-8-2018 17:08
0 opmerkingen

Andrè Schuen - Wanderer

Een paar maanden geleden dacht ik nog dat de recente CD van Carolyn Sampson dé Schubert-opname van het jaar zou worden... en dan verschijnt Wanderer met bariton Andrè Schuen en pianist Daniel Heide. Het is een overdonderend mooie CD, niet in het minst omwille van de intelligente opbouw.

CD's, 6-8-2018 19:05
0 opmerkingen

Sebastian Noack - Hans Sommer: Ballads & Romances

Ik kende de bariton Sebastian Noack vooral als oratoriumzanger. Op zijn jongste lied-CD (die blijkbaar al in 2013 opgenomen werd) met pianist Manuel Lange ontpopt hij zich tot een begenadigd liedzanger.

CD's, 1-8-2018 21:53
0 opmerkingen

Marlis Petersen - Dimensionen: Welt

Met "Das Ewig-Weibliche" heeft Marlis Petersen een paar jaar geleden een thematische CD opgenomen met Goethe-liederen waarbij ze ook het minder bekende repertoire niet vergat. Nu is ze samen met pianist Stephan Matthias Lademann aan een iets grotere onderneming begonnen: een trilogie met drie "Dimensies des Zijns".

CD's, 27-7-2018 20:50
0 opmerkingen

Idomeneo in Buxton

In tegenstelling tot Tisbe en Alzira behoort Mozarts Idomeneo ondertussen wel tot het standaardrepertoire. Het was tevens de afsluiter van mijn weekje op het Buxton Festival.

Opera, 22-7-2018 11:00
0 opmerkingen

Alzira in Buxton

Er zijn nog een paar opera's van Verdi die ik nog niet live gezien heb. Gisteren heb ik Alzira van dat lijstje kunnen schrappen. Het was ook het doorslaggevend argument om voor de eerste keer naar het Buxton Festival te gaan.

Opera, 21-7-2018 10:24
0 opmerkingen