ti guarda dal Grande Inquisitor

Louise in Parijs

In de eerste helft van de vorige eeuw werd Gustave Charpentiers "roman musical" Louise meer dan 1000 keer opgevoerd in de Opéra-Comique. Nadien verdween hij praktisch uit het repertoire en werd zelfs nooit in Palais Garnier opgevoerd. Het werd dan ook stilaan tijd dat de Opéra National de Paris deze opera op het programma zette.

FotoIk had hem echter wel eerder in de zaal van de Garnier verwacht en niet in de grote zaal van de Bastille. Maar dat was misschien om praktische redenen. De regisseur André Engel verplaatste de handeling naar omstreeks 1940 en voor elke scène ontwierp Nicky Rieti een of meerdere decors. Die decors zitten in een soort gigantische container waar dan bv. het volledig naai-atelier van het tweede bedrijf of de de daken van Montmartre, waar Louise en Julien wonen, inzitten. Om al die decorstukken ergens kwijt te geraken en om ze snel te kunnen verwisselen, was waarschijnlijk de technische uitrusting van de Bastille noodzakelijk. Maar Louise is overwegend een intieme opera met veel dialogen, die baat zou hebben bij een kleinere zaal.

De spinto-soubrette Mireille Delunsch zou daar misschien ook een iets betere Louise geweest zijn. Ik hou wel van de manier waarop ze Frans zingt, alleen geraakt ze nauwelijks over de orkestbak. Enkel haar hoge noten klinken door. In "Depuis le jour" kan ze zo wel een paar hoge noten mooi piano doorheen de zaal laten zweven. Maar de rest van haar stem is praktisch onhoorbaar... gelukkig waren er boventitels. Haar tegenspeler Paul Groves is een redelijke Julien. Zijn stem klinkt goed en is duidelijk verstaanbaar, al is ze soms wat monotoon. Jane Henschel komt in eerste instantie wat hardvochtig over als Louises moeder. Maar als ze op het einde van "Le couronnement de la Muse" Louise komt smeken om terug naar huis te komen, voel je wel met haar mee.

En dan was er ook nog José Van Dam als de vader. Na zijn Germont in de Munt hadden velen hem misschien al op pensioen gestuurd. Afhankelijk van hoe je het bekijkt, heeft hij zich toen net niet of net wel belachelijk gemaakt. Maar toen kwam het vierde bedrijf van Louise... Als hij in zijn grote scène aan "Les pauvres gens peuvent-ils être heureux?" begint, doet hij dat met een inleving alsof hij deze rol al heel zijn leven zingt. Met de ontroering die hij oproept, is hij terug de grote José Van Dam van weleer. De interventies van Louise en zijn vrouw werden ook weggeknipt, waardoor de scène meteen overgaat in de scène waarin hij Louise op zijn schoot neemt om haar in slaap te zingen alsof ze nog een klein kind is. Maar aangezien Louise in deze enscenering niet aanwezig is in deze scène, staat José Van Dam helemaal alleen op het podium en wordt het een moment van terugdenken aan het verleden, waardoor de scène ook des te sterker wordt. Ik kan me trouwens geen zanger inbeelden die tijdens dat moment fysisch in staat zou zijn om hem repliek te geven. Op het moment dat Mireille Delunsch binnenkomt en "L'enfant serait sage" zingt, heeft ook zij een krop in haar keel en breekt haar stem... je zou voor minder.

Volgend jaar wordt deze productie al hernomen. Weliswaar niet met José Van Dam, maar met Alain Vernhes die zeker ook een goede vader zal zingen. Soile Isokoski zal dan Louise zingen, wat ongetwijfeld een hele verbetering zal zijn in vergelijking met Delunsch.

Publicatie: zaterdag 7 april 2007 @ 19:46
Rubriek: Opera

Recent RSS feed

Amsterdam 2018-2019

Binnenkort begint het operaseizoen weer. Hoog tijd om eens over de grens te kijken naar wat in het buitenland te beleven zal zijn. Amsterdam is eerst aan de beurt, met de voorstellingen in het Muziektheater en het Concertgebouw.

Toekomstmuziek, 18-8-2018 15:29
0 opmerkingen

Klemens Sander - Das lyrische Intermezzo

Tot ongeveer tien jaar geleden had men in Brussel een reeks "Muziek en Poëzie", waarin liederen gezongen en gedichten voorgedragen werden. De recente CD "Das lyrische Intermezzo" van de bariton Klemens Sander, de pianiste Uta Sander en de acteur Cornelius Obonya had perfect in die reeks gepast.

CD's, 11-8-2018 17:08
0 opmerkingen

Andrè Schuen - Wanderer

Een paar maanden geleden dacht ik nog dat de recente CD van Carolyn Sampson dé Schubert-opname van het jaar zou worden... en dan verschijnt Wanderer met bariton Andrè Schuen en pianist Daniel Heide. Het is een overdonderend mooie CD, niet in het minst omwille van de intelligente opbouw.

CD's, 6-8-2018 19:05
0 opmerkingen

Sebastian Noack - Hans Sommer: Ballads & Romances

Ik kende de bariton Sebastian Noack vooral als oratoriumzanger. Op zijn jongste lied-CD (die blijkbaar al in 2013 opgenomen werd) met pianist Manuel Lange ontpopt hij zich tot een begenadigd liedzanger.

CD's, 1-8-2018 21:53
0 opmerkingen

Marlis Petersen - Dimensionen: Welt

Met "Das Ewig-Weibliche" heeft Marlis Petersen een paar jaar geleden een thematische CD opgenomen met Goethe-liederen waarbij ze ook het minder bekende repertoire niet vergat. Nu is ze samen met pianist Stephan Matthias Lademann aan een iets grotere onderneming begonnen: een trilogie met drie "Dimensies des Zijns".

CD's, 27-7-2018 20:50
0 opmerkingen

Idomeneo in Buxton

In tegenstelling tot Tisbe en Alzira behoort Mozarts Idomeneo ondertussen wel tot het standaardrepertoire. Het was tevens de afsluiter van mijn weekje op het Buxton Festival.

Opera, 22-7-2018 11:00
0 opmerkingen

Alzira in Buxton

Er zijn nog een paar opera's van Verdi die ik nog niet live gezien heb. Gisteren heb ik Alzira van dat lijstje kunnen schrappen. Het was ook het doorslaggevend argument om voor de eerste keer naar het Buxton Festival te gaan.

Opera, 21-7-2018 10:24
0 opmerkingen