ti guarda dal Grande Inquisitor

La Vergine dei dolori in Brussel

La Vergine dei dolori is een oratorium van Alessandro Scarlatti over Maria die treurt bij het kruis van Christus. In samenwerking met de Munt werd dit werk in een geënsceneerde versie opgevoerd in het Théâtre National.

Foto

Naast Maria zijn er nog drie andere personnages. San Giovani (de apostel Johannes) troost en steunt Maria in haar smart, Christus' volgeling Nicodemus probeert de onvermurwbare hogepriester Onia te overtuigen om Christus vrij te laten. De vraag is hoe de regisseur, Ingrid von Wantoch Rekowski, een werk met absoluut geen dramatische actie vorm geeft. Ze inspireerde zich daarvoor op de barokke schilderijen van bijbelse taferelen, meer in het bijzonder op het werk van Scarlatti's tijdgenoot Francesco Solimena.

Nicola Rubertelli bouwde daarvoor een stalen raamwerk wat de basis is voor een levend schilderij. In het midden, op de plaats van het canvas, treden de vier zangers op. Ze zijn allemaal in het zwart gekleed en bewegen met gestileerde bewegingen die doen denken aan het werk van Bob Wilson. Maar de meeste "actie" gebeurt in de kader van het schilderij. Daar plaatst ze personnages uit de echte schilderijen die angst, woede, onbegrip, afschuw, haat, vreugde of piëteit uitdrukken. Het zijn wel niet de hoofdpersonnages uit de schilderijen, maar de randfiguren die door de schilders gebruikt werden als opvulling, alhoewel er onderaan wel een soort Christusachtige figuur zit. De geëxalteerde gelaatsuitdrukkingen van deze figuren doen kunstmatig en soms ook grappig aan, maar toch zijn ze meteen herkenbaar en geven ze een levensechtige weerspiegeling van die schilderijen.

Het is inherent aan dit concept dat het een heel statische voorstelling is. Enkel tijdens de aardbeving op het moment dat Christus sterft, bewegen de figuren ook... wat uitmondt in een soort apocalyptische ikonografie. Paradoxaal genoeg, kom je wel ogen te kort om alle details op te nemen. Want alhoewel alle karakters - ook de zangers - telkens poses aannemen, volgen de wijzigingen elkaar toch snel op en zijn er een massa details om te verwerken. Zou het daarom zijn dat er voor deze voorstellingen geen boventitels geprojecteerd worden om het beeld niet nog drukker te maken ? Want natuurlijk is er ook nog de muziek die uitgevoerd wordt door Les Agrémens onder leiding van Rinaldo Alessandrini, die ook verantwoordelijk was voor het samenstellen van de partituur.

De vier zangers waren goed tot uitstekend. De twee mezzo's vallen in laatste categorie. In de eerste plaats, zorgde de Maria van Sara Mingardo voor een paar ontroerende momenten. Zij heeft uiteraard al de trage aria's die doordrenkt zijn met treurnis. Haar stem klonk aanvankelijk wat schraal, maar ze was zeer snel opgewarmd. Een van haar grote momenten was in het eerste deel nadat de doodstrompet weerklinkt. De aria die daarop volgt, doet even al de rest wat rond haar gebeurt vergeten. Ook de Nicodemus van Romina Basso was fantastisch. Eerder dit seizoen had ze al Vitellia gezongen in Tito Manlio en het is een stem die heel expressief is en me erg aanspreekt. Ze doet me soms denken aan die van Kasarova, maar dan zonder Kasarova's karakteristieke gezichtsmechanica. De twee andere zangers waren iets minder. Anna Simboli (Johannes) klonk aanvankelijk wat kleurloos. Maar in het tweede deel krijgt ze een Handelachtige bravoure-aria te zingen waarin ze schittert. De tenor Daniele Zanfardino was ook een goede Onia, alhoewel ik soms de indruk had dat hij zijn stem in het barokidioom probeerde te wringen, maar daar niet helemaal in slaagde.

Alles bij elkaar was dit een indrukwekkende voorstelling, die eigenlijk meerdere keren bekeken en beluisterd zou moeten worden om alle details te verwerken...

Publicatie: zaterdag 31 maart 2007 @ 9:51
Rubriek: Oratorium

Recent RSS feed

Amsterdam 2018-2019

Binnenkort begint het operaseizoen weer. Hoog tijd om eens over de grens te kijken naar wat in het buitenland te beleven zal zijn. Amsterdam is eerst aan de beurt, met de voorstellingen in het Muziektheater en het Concertgebouw.

Toekomstmuziek, 18-8-2018 15:29
0 opmerkingen

Klemens Sander - Das lyrische Intermezzo

Tot ongeveer tien jaar geleden had men in Brussel een reeks "Muziek en Poëzie", waarin liederen gezongen en gedichten voorgedragen werden. De recente CD "Das lyrische Intermezzo" van de bariton Klemens Sander, de pianiste Uta Sander en de acteur Cornelius Obonya had perfect in die reeks gepast.

CD's, 11-8-2018 17:08
0 opmerkingen

Andrè Schuen - Wanderer

Een paar maanden geleden dacht ik nog dat de recente CD van Carolyn Sampson dé Schubert-opname van het jaar zou worden... en dan verschijnt Wanderer met bariton Andrè Schuen en pianist Daniel Heide. Het is een overdonderend mooie CD, niet in het minst omwille van de intelligente opbouw.

CD's, 6-8-2018 19:05
0 opmerkingen

Sebastian Noack - Hans Sommer: Ballads & Romances

Ik kende de bariton Sebastian Noack vooral als oratoriumzanger. Op zijn jongste lied-CD (die blijkbaar al in 2013 opgenomen werd) met pianist Manuel Lange ontpopt hij zich tot een begenadigd liedzanger.

CD's, 1-8-2018 21:53
0 opmerkingen

Marlis Petersen - Dimensionen: Welt

Met "Das Ewig-Weibliche" heeft Marlis Petersen een paar jaar geleden een thematische CD opgenomen met Goethe-liederen waarbij ze ook het minder bekende repertoire niet vergat. Nu is ze samen met pianist Stephan Matthias Lademann aan een iets grotere onderneming begonnen: een trilogie met drie "Dimensies des Zijns".

CD's, 27-7-2018 20:50
0 opmerkingen

Idomeneo in Buxton

In tegenstelling tot Tisbe en Alzira behoort Mozarts Idomeneo ondertussen wel tot het standaardrepertoire. Het was tevens de afsluiter van mijn weekje op het Buxton Festival.

Opera, 22-7-2018 11:00
0 opmerkingen

Alzira in Buxton

Er zijn nog een paar opera's van Verdi die ik nog niet live gezien heb. Gisteren heb ik Alzira van dat lijstje kunnen schrappen. Het was ook het doorslaggevend argument om voor de eerste keer naar het Buxton Festival te gaan.

Opera, 21-7-2018 10:24
0 opmerkingen