ti guarda dal Grande Inquisitor

Pelléas et Mélisande in Luik

De Waalse Opera is dit seizoen wat aan het slabakken. Maar met de nieuwe productie van Pelléas et Mélisande hebben ze terug aansluiting gevonden met het niveau van vorige seizoenen.

Foto

De enscenering van Philippe Sireuil is er een die weinig aan de verbeelding overlaat. Aan de ene kant zorgt dit voor een duidelijke vertelling, maar aan de andere kant gaat zo een deel van de fantasie verloren. Dit uit zich in een aantal opvallende keuzes. Zo wordt er een paard de scène opgestuurd na de ring-scène om zo de overgang te maken naar de gewonde Golaud die van zijn paard geworpen is. Diezelfde Golaud komt, met een fles in de hand, stomdronken op vooraleer hij Mélisande aan haar haar heen en weer gooit. Het ligt er allemaal vingerdik op. Ook wordt alle twijfel weggenomen of er iets was tussen Pelléas en Mélisande. Mélisande wordt dan ook geportretteerd zonder de mysterie, die gewoonlijk rond haar hangt. Al die rechtlijnige vertellingen maken de enscenering verre van slecht, maar ik heb persoonlijk graag wat meer figuurlijke nevels in deze opera. De letterlijke nevels waren er wel... in de eerste scène.

Bij de zangers werd uiteraard uitgekeken naar de lokale diva Anne-Catherine Gillet, die haar eerste Mélisande zong. Haar vertolking is er zeker een die nog veel kan groeien. De noten en de tekstverstaanbaarheid heeft ze al. Alle zangers zongen trouwens in heel duidelijk Frans... enkel voor de Arkel van Antoine Garcin moest ik beroep doen op de boventitels. Maar de expressieve keuzes die Gillet maakt, zijn soms nogal vreemd. Ze overzingt vaak haar partij, maar dat past misschien binnen de benadering van Sireuil. Het beste voorbeeld is de torenscène. Die toren is trouwens een groten stalen schommel van waarop ze staand, zittend en hangend zingt. In het begin wordt ze verondersteld dromerig haar haar te staan kammen terwijl ze een liedje zingt, maar Gillet maakt er haast een grote Puccini-aria van.

Ook in andere scènes zijn er zo van die kleine momenten dat ze die dramatische timing op vocaal-expressief vlak net niet juist treft. Zelfs haar moment van understatement "je ne suis pas heureuse" na Golauds Absalon-uitbarsting, komt niet echt over. Er is echter één grote uitzondering en dat is haar sterfscène... hier valt alles op zijn plaats. Verdwaasd loopt ze over de scène en pas als ze in het water kijkt (heel het podium staat trouwens onder water), ziet ze haar afgeknipt haar. Daarna hoort ze nauwelijks nog wat er gezegd wordt, geschokt als ze is door haar eigen aanblik. Dergelijke dramatischere momenten liggen haar precies beter.

De twee mannelijke hoofdrolspelers waren over de volledige lijn wel geloofwaardiger. Ik hoor weliswaar liever een tenorachtige Pelléas, maar de bariton Jean-François Lapointe is een boeiende vertolker. Meestal vind ik Pelléas maar een oninteressante eendimensionale figuur, maar niet in dit geval. Lapointe is een sterke Pelléas, zowel psychologisch als vocaal, die in eerste instantie Mélisande ziet als de vrouw van zijn broer en probeert om haar op haar gemak te stellen in de grauwe wereld van Allemonde. Zowel in de ring- als de grotscène probeert hij haar enkel maar te helpen. Pas later begint zijn liefde voor haar te groeien... met als hoogtepunt het liefdesduet tot hij sterft door de dolk van Golaud. Hij heeft trouwens geen enkel probleem met de hogere noten tijdens dat liefdesduet. Nu Keenlyside de rol van Pelléas bijna voorgoed opgeborgen heeft, is hier een waardige opvolger.

Maar ondanks de titel van de opera, vind ik Golaud de absolute hoofdrolspeler... zelfs als iemand anders dan José Van Dam de rol zingt. Na de kolderfiguur van Raimbaud in Le comte Ory, had ik a priori enige bedenkingen hoe Marc Barrard Golaud zou aanpakken. Maar hij doet dat schitterend. Er zijn uiteraard verschillende scènes waarin hij de sleutelfiguur is, maar als er één scène is die me bijblijft, dan is het de scène met Yniold (hier gezongen door de sopraan Elena Poesina) onder het venster van Mélisande. Hier botsen zijn liefde voor Mélisande en zijn twijfel. De manier waarop hij een ogenschijnlijk eenvoudige zin als "Oui, il commence à faire clair" zingt en de verschillende betekenislagen van die zin duidelijk maakt, is op zich al memorabel en wordt een ankerpunt voor mij voor volgende Golauds.

Tenslotte, moet ook de dirigent Patrick Davin vermeld worden. Hij zet een mooie prestatie neer met het orkest van Luik dankzij een haast analytische lezing, waarin ook hij alle details duidelijk laat weerklinken.

Duidelijkheid lijkt wel de kern te zijn van deze productie.

Publicatie: woensdag 14 maart 2007 @ 18:24
Rubriek: Opera

Recent RSS feed

Juni 2017

De opera van Luik sluit het seizoen af met een herneming van Otello, terwijl Opera Vlaanderen het zelden uitgevoerde Sadko opvoert... spijtig genoeg enkel in Gent.

Toekomstmuziek, 27-5-2017 16:33
0 opmerkingen

Robert Holl in Zeist

Gisteren werd de tweede editie van het LiedFestival Zeist afgesloten. Op het podium twee volbloed Schubertianer... Robert Holl en Graham Johnson. Op het programma... Schuberts meesterwerk Winterreise.

Liedrecital, 22-5-2017 17:05
2 opmerkingen

Angelo Pollak en Karola Pavone in Zeist

Vanmiddag stond er een tweede duorecital op het programma van het LiedFestival Zeist met twee jonge zangers... de Oostenrijkse tenor Angelo Pollak en de Italiaanse sopraan Karola Pavone.

Liedrecital, 21-5-2017 23:16
0 opmerkingen

Robert Holl & Co in Zeist (2/2)

Het avondconcert gisteren was een soort "Abendunterhaltung" zoals ze ten tijde van Schubert georganiseerd werden (maar dan zonder puur instrumentale werken) en wat later zou uitgroeien tot de Schubertiades. Op het programma stonden meerstemmige liederen van Haydn, Mozart, Beethoven en Schubert. Een en ander werd enthousiast ingeleid door Maartje van Weegen, tevens ambassadrice van het LiedFestival Zeist.

Liedrecital, 21-5-2017 9:27
0 opmerkingen

Adèle Charvet, Raoul Steffani en Flott in Zeist

Deze namiddag stonden er twee liedrecitals op het programma van het LiedFestival Zeist. Eerst kregen we met de Franse mezzo Adèle Charvet en de Nederlandse bariton Raoul Steffani twee jonge zangers te horen. Ze wonnen vorig jaar respectievelijk het "Internationaal Vocalisten Concours Den Bosch" en het "Grachtenfestival Conservatorium Concours". In de late namiddag was het de beurt aan Dame Felicity en Graham Johnson.

Liedrecital, 20-5-2017 23:09
0 opmerkingen

James Gilchrist in Zeist

Op een festival is er vaak wel één of ander concert waar ik vooraf mijn bedenkingen bij heb. Op het LiedFestival Zeist was dat het geval voor het recital van James Gilchrist en Sholto Kynoch. Mijn verwachtingen werden spijtig genoeg bevestigd...

Liedrecital, 20-5-2017 9:42
0 opmerkingen

Master course voor liedduo's in Zeist

De drie eerste dagen van het LiedFestival Zeist waren gevuld met master classes voor zes liedduo's bestaande uit vier sopranen, twee baritons en uiteraard zes pianisten. Op de vierde dag werd de reeks afgesloten met een slotrecital door vijf van de zes duo's.

Liedrecital, 19-5-2017 21:38
0 opmerkingen

Henk Neven in Zeist

Ik had de Nederlandse bariton Henk Neven uiteraard al eerder gehoord, maar met zijn recital op het LiedFestival Zeist was het de eerste keer dat hij als liedzanger mijn pad kruiste... een ontdekking !

Liedrecital, 18-5-2017 23:24
0 opmerkingen

Robert Holl & Co in Zeist (1/2)

De locatie van het LiedFestival Zeist - een protestantse kerk - heeft Robert Holl geïnspireerd tot een vrij origineel programma met muziek op religieuze teksten voor het tweede recital van het festival.

Liedrecital, 17-5-2017 23:42
0 opmerkingen

Lenneke Ruiten in Zeist

Vorig jaar werd in Zeist een nieuw Liedfestival opgericht met Robert Holl als drijvende kracht. Ik heb dat toen gemist, maar dit jaar ben ik er wél bij in de kerk van de Evangelische Broedergemeente. Het thema dit jaar is "Schubert en zijn voorgangers". Het openingsrecital van Lenneke Ruiten en Thom Janssen paste daar perfect in met liederen van Haydn, Mozart en Schubert.

Liedrecital, 16-5-2017 23:25
0 opmerkingen