ti guarda dal Grande Inquisitor

Orphée aux Enfers in Luik

De Waalse Opera sluit, zoals gewoonlijk, het jaar af met het lichte genre. Dit jaar is dat Offenbachs "opéra-bouffe" Orphée aux Enfers. Bij velen zal de feestelijke Wernicke-productie van de Munt nog op het netvlies gebrand staan. Deze nieuwe productie van Claire Servais slaagt er niet echt in om die te doen vergeten.

De idee is om de operette deel te laten uitmaken van een TV-show "L'Opinion Publique" die in deze aflevering handelt over "Wederzijdsch (sic) Huwelijksbedrog". De presentatrice (L'Opinion publique) volgt live de huwelijkse perikelen van Orphée en Eurydice, hen achtervolgend met een televisiecamera. Dat vond ik wel een geslaagd idee.

Foto

Maar grote delen van het eerste bedrijf missen charme en spitsigheid. Heel de scène op de Olympus is zelfs ronduit vervelend en langdradig. De uitvoerige dialogen hebben daar zeker iets mee te maken, evenals het feit dat ik massa's woordspelingen ongetwijfeld gemist heb. De boventitels brachten ook geen uitkomst. De (Nederlandstalige) vertalingen waren van een erbarmelijke kwaliteit met tal van spelfouten en hadden vaak niets van doen met wat er op het podium in het Frans gezegd werd. Het tweede bedrijf verloopt beter, niet in het minst door het hogere spektakelgehalte, inclusief de obligate cancans, uitgevoerd door Pluto's duivelse dansers.

Bij de zangers worden verschillende "Luikse" zangers ingezet, zelfs in de grotere rollen. Daarbij maken vooral Alain Gabriel (Orphée) en Christine Solhosse (L'Opinion publique) een goede beurt. Aan het andere uiterste doen er ook een aantal acteurs mee die ook verondersteld worden een paar noten te zingen, maar ofwel versterking nodig hebben (Vincent Heden als Mercure) ofwel geen twee juiste noten na elkaar kunnen zingen (Jean-Philippe Corre als John Styx, alhoewel dat in dit geval de bedoeling kan geweest zijn).

Marie Devellereau zingt een redelijk adequate Eurydice. Haar spreek-, roep- en krijsstem is echter stukken beter dan haar zangstem. In de laagte gaat ze iets te vaak over op een soort onbestemd Sprechgesang, waardoor enkel een paar goede hoge noten overblijven. Jean-François Vinciguerra is een brullende Jupiter. Hun zoemend vliegduet is dan ook verleidelijk noch sexy. Maar er is gelukkig ook een ontdekking. Loïc Félix steekt als Pluton met kop en schouders boven iedereen uit met zijn heldere, aangename stem. Hij zingt ook met de meest duidelijke uitspraak van allemaal...

Publicatie: woensdag 27 december 2006 @ 11:05
Rubriek: Operette

Recent RSS feed

Amsterdam 2018-2019

Binnenkort begint het operaseizoen weer. Hoog tijd om eens over de grens te kijken naar wat in het buitenland te beleven zal zijn. Amsterdam is eerst aan de beurt, met de voorstellingen in het Muziektheater en het Concertgebouw.

Toekomstmuziek, 18-8-2018 15:29
0 opmerkingen

Klemens Sander - Das lyrische Intermezzo

Tot ongeveer tien jaar geleden had men in Brussel een reeks "Muziek en Poëzie", waarin liederen gezongen en gedichten voorgedragen werden. De recente CD "Das lyrische Intermezzo" van de bariton Klemens Sander, de pianiste Uta Sander en de acteur Cornelius Obonya had perfect in die reeks gepast.

CD's, 11-8-2018 17:08
0 opmerkingen

Andrè Schuen - Wanderer

Een paar maanden geleden dacht ik nog dat de recente CD van Carolyn Sampson dé Schubert-opname van het jaar zou worden... en dan verschijnt Wanderer met bariton Andrè Schuen en pianist Daniel Heide. Het is een overdonderend mooie CD, niet in het minst omwille van de intelligente opbouw.

CD's, 6-8-2018 19:05
0 opmerkingen

Sebastian Noack - Hans Sommer: Ballads & Romances

Ik kende de bariton Sebastian Noack vooral als oratoriumzanger. Op zijn jongste lied-CD (die blijkbaar al in 2013 opgenomen werd) met pianist Manuel Lange ontpopt hij zich tot een begenadigd liedzanger.

CD's, 1-8-2018 21:53
0 opmerkingen

Marlis Petersen - Dimensionen: Welt

Met "Das Ewig-Weibliche" heeft Marlis Petersen een paar jaar geleden een thematische CD opgenomen met Goethe-liederen waarbij ze ook het minder bekende repertoire niet vergat. Nu is ze samen met pianist Stephan Matthias Lademann aan een iets grotere onderneming begonnen: een trilogie met drie "Dimensies des Zijns".

CD's, 27-7-2018 20:50
0 opmerkingen

Idomeneo in Buxton

In tegenstelling tot Tisbe en Alzira behoort Mozarts Idomeneo ondertussen wel tot het standaardrepertoire. Het was tevens de afsluiter van mijn weekje op het Buxton Festival.

Opera, 22-7-2018 11:00
0 opmerkingen

Alzira in Buxton

Er zijn nog een paar opera's van Verdi die ik nog niet live gezien heb. Gisteren heb ik Alzira van dat lijstje kunnen schrappen. Het was ook het doorslaggevend argument om voor de eerste keer naar het Buxton Festival te gaan.

Opera, 21-7-2018 10:24
0 opmerkingen