ti guarda dal Grande Inquisitor

Don Giovanni in het PSK

Na de scenische voorstellingen van Don Giovanni in Innsbruck en Baden-Baden, is René Jacobs nu op tournee met een reeks concertante uitvoeringen... wat uiteindelijk ook moet resulteren in een CD-opname.

De gebruikelijke versie van Don Giovanni is een collage van de Praagse en de Weense versie. Zoals we dat van hem gewoon zijn, gaat René Jacobs terug naar de oorspronkelijke versie(s). In het PSK voerden ze de Weense versie uit. In grote lijnen komt dit erop neer dat Don Ottavio's "Il mio tesoro" ontbreekt (die werd in de Weense versie vervangen door "Dalla sua pace") en dat er in het tweede bedrijf een extra scène zit met Zerlina en Leporello.

Jacobs' uitvoering klinkt vaak anders dan wat we gewoon zijn. In de eerste plaats wordt de begeleiding van de secco-recitatieven - met fortepiano en cello, en ik meen zelfs af en toe een altviool gehoord te hebben - creatief aangevuld met verwijzingen naar ariamelodieën. Vooral de kerkhofscène was op dat vlak een zeer boeiende ervaring. De aria's, en zelfs het duet "La ci darem la mano", worden uiteraard ook extra versierd. Verder legt hij de nadruk op bepaalde orkestrale effecten. Op het einde van de ouverture laat hij een paar nadrukkelijke pauzes vallen, waardoor de parallel met de verschijnende Commendatore op het einde van de opera des te duidelijker wordt. Zoals gewoonlijk sleutelt René Jacobs ook aan de "traditionele" tempi... soms is hij sneller (zoals in diezelfde confrontatie van de Commendatore en Don Giovanni), soms is hij trager (het meest opvallend voorbeeld is de Champagne-aria, waardoor die eindelijk zingbaar en verstaanbaar geworden is).

De bezetting was grotendeels dezelfde als in de scenische opvoeringen. Een vervanging van het laatste moment lijkt de rol van Don Ottavio geweest zijn. Kenneth Tarver zong deze rol in de plaats van de aangekondigde Werner Güra. Hij sleepte zelfs nog heel de avond een parituur mee, terwijl al de andere zangers zonder partituur zongen. Hij heeft een mooie stem, maar hij komt soms in de buurt van de limiet van zijn stem.

Het was een aangename verrassing om Olga Pasichnyk in de bezetting te zien. Ze verving Svetlana Doneva als Donna Anna. A priori verwacht ik een iets zwaardere stem in deze rol, maar zoals altijd weet Pasichnyk perfect hoe ze met een Mozart-rol moet omgaan. Haar beste moment was de aria "Non mi dir". Reeds bij het voorafgaande recitatief deed ze me op de punt van mijn stoel zitten met haar indringende vertolking. In haar bio staat trouwens dat een van haar toekomstprojecten Dialogues des Carmélites is... in de Vlaamse Opera.

Lorenzo Regazzo is een gekende waarde. Hier speelt hij Leporello als een op en top buffo-rol. Het was spijtig dat het einde van zijn Cataloogaria ontsierd werd door het Freiburger Barockorchester dat even volledig de pedalen verloor.

Donna Elvira blijkt een even onoverkomelijk probleem te zijn als Vitellia voor Alexandrina Pendatchanska. Ze zwiept vaak doorheen haar stemloze borststem. Het probleem is dat het grootste deel van haar stem gewoon niet draagt in de zaal. Enkel het bovenste derde klinkt relatief goed. Hopelijk vindt René Jacobs een betere en interessantere zangeres voor de CD-opnames.

Sunhae Im mag hij in allegeval behouden. Ze maakt Zerlina interessanter dan ze gewoonlijk is. Zelfs Zerlina's aria's, die ik gewoonlijk vervelend vind, waren boeiend. Zo zingt ze een pruilende "Batti, batti, o bel Masetto" waarbij ze net tegen de toon zingt, wat ik een mooi effect vond.

Tenslotte is er nog de Don Giovanni van de jonge Noorse bariton Johannes Weisser. Hij heeft een lichte bariton die soms wat viriliteit mist. Maar zijn stem beschikt over heel veel verschillende kleuren, die hij naar gelang de situatie, zijn emotie of de partner aanpast.

Publicatie: woensdag 25 oktober 2006 @ 14:01
Rubriek: Opera

Recent RSS feed

Amsterdam 2018-2019

Binnenkort begint het operaseizoen weer. Hoog tijd om eens over de grens te kijken naar wat in het buitenland te beleven zal zijn. Amsterdam is eerst aan de beurt, met de voorstellingen in het Muziektheater en het Concertgebouw.

Toekomstmuziek, 18-8-2018 15:29
0 opmerkingen

Klemens Sander - Das lyrische Intermezzo

Tot ongeveer tien jaar geleden had men in Brussel een reeks "Muziek en Poëzie", waarin liederen gezongen en gedichten voorgedragen werden. De recente CD "Das lyrische Intermezzo" van de bariton Klemens Sander, de pianiste Uta Sander en de acteur Cornelius Obonya had perfect in die reeks gepast.

CD's, 11-8-2018 17:08
0 opmerkingen

Andrè Schuen - Wanderer

Een paar maanden geleden dacht ik nog dat de recente CD van Carolyn Sampson dé Schubert-opname van het jaar zou worden... en dan verschijnt Wanderer met bariton Andrè Schuen en pianist Daniel Heide. Het is een overdonderend mooie CD, niet in het minst omwille van de intelligente opbouw.

CD's, 6-8-2018 19:05
0 opmerkingen

Sebastian Noack - Hans Sommer: Ballads & Romances

Ik kende de bariton Sebastian Noack vooral als oratoriumzanger. Op zijn jongste lied-CD (die blijkbaar al in 2013 opgenomen werd) met pianist Manuel Lange ontpopt hij zich tot een begenadigd liedzanger.

CD's, 1-8-2018 21:53
0 opmerkingen

Marlis Petersen - Dimensionen: Welt

Met "Das Ewig-Weibliche" heeft Marlis Petersen een paar jaar geleden een thematische CD opgenomen met Goethe-liederen waarbij ze ook het minder bekende repertoire niet vergat. Nu is ze samen met pianist Stephan Matthias Lademann aan een iets grotere onderneming begonnen: een trilogie met drie "Dimensies des Zijns".

CD's, 27-7-2018 20:50
0 opmerkingen

Idomeneo in Buxton

In tegenstelling tot Tisbe en Alzira behoort Mozarts Idomeneo ondertussen wel tot het standaardrepertoire. Het was tevens de afsluiter van mijn weekje op het Buxton Festival.

Opera, 22-7-2018 11:00
0 opmerkingen

Alzira in Buxton

Er zijn nog een paar opera's van Verdi die ik nog niet live gezien heb. Gisteren heb ik Alzira van dat lijstje kunnen schrappen. Het was ook het doorslaggevend argument om voor de eerste keer naar het Buxton Festival te gaan.

Opera, 21-7-2018 10:24
0 opmerkingen