ti guarda dal Grande Inquisitor

Don Giovanni in Zürich

Ongeveer een maand geleden ging een nieuwe productie van Don Giovanni in Zürich in première. Ook deze productie werd nu hernomen in het kader van de Zürcher Festspiele met Franz Welser-Möst in de orkestbak. In het programmboek geeft de regisseur Sven-Eric Bechtolf allerlei argumenten waarom Mozarts opera onregisseerbaar is... maar dat weerhoudt hem er toch niet van om een poging te wagen.

Hij plaatst de handeling in een balzaal met parketvloer, gouden coulissen met art-déco-golfversieringen, een bar en een aantal floeren zetels. De verschillende feesten volgen elkaar op, te beginnen met het feest waarop de Commendatore vermoord wordt. Het huwelijksfeest van Zerlina en Masetto lijkt wel op een proms-bal. Zerlina en het vrouwenkoor komen swingend in groep op, gevolgd door Masetto en het vingerknippende mannenkoor... het lijkt wel een scène uit "Grease". Op het bal bij Don Giovanni wordt lustig getwist en andere line dances uit de jaren '60s opgevoerd. Bechtolf legt - zeker in het eerste bedrijf - sterk de nadruk op het giocoso-aspect, waardoor dit één van de meest humoristische Don Giovanni's is die ik ooit gezien heb.

In deze feestelijke sfeer passen geen kerhof met "levend" standbeeld of hellentocht voor Don Giovanni. Voor het eerste probleem bestaat de oplossing uit een Afrikaans voodoo-beeld dat door de geliefde (?) van de Commendatore op en af het podium gedragen wordt. Ik vond het een wat zwakke oplossing, die aangeeft dat er toch iets schort aan het concept... alhoewel 90% van de productie me wel kon overtuigen. Don Giovanni sterft gewoon op de scène en laat daarbij een stapel cadeautjes achter voor de slotscène: een rozenkrans voor Donna Elvira, een cocktail shaker voor Leporello en een fruitpers voor Zerlina en Masetto... waarmee ze hun nieuwe leven kunnen aanvatten.

Als anekdote... tijdens de "Viva la libertà"-scène deelt Don Giovanni vlaggetjes uit aan de drie gemaskerden... vlaggetjes van Zwitserland, Portugal en Duitsland, terwijl hij zelf met een grote Italiaanse vlag stond te zwaaien. Het was ongetwijfeld een verwijzing naar het WK voetbal... waarvan de kleine halve finale een half uur later zou beginnen en op groot scherm voor het operahuis werd uitgezonden. De operavoorstelling zelf werd trouwens ook live uitgezonden op groot scherm, maar die moest uitwijken naar het Münsterhof.

FotoDe Don Giovanni van Simon Keenlyside is natuurlijk al gekend van zijn optredens in De Munt. In Zürich haalt hij ook allerlei toeren uit. In de eerste scène komt hij, over zetels springend, het podium opgestormd. Hij doet allerlei gevaarlijke zaken met messen (naar verluidt heeft hij zich in een eerdere voorstelling daarbij lelijk gesneden). Verder werpt hij stukjes fruit vanop een afstand in champagneglazen en doet hij halsbrekende pirouettes op de smalle toog van de bar... dit moet ooit slecht aflopen, vrees ik.

Op vocaal vlak kent deze rol nog maar weinig geheimen voor hem en moet hij niet meer nadenken over hoe hij een en ander moet zingen, zodat hij zich 100% kan richten op interpretatie. Alles klinkt natuurlijk en ongecompliceerd. Hij zong de Serenade met een verleidelijk mezza voce, de recitatieven zitten vol gedetailleerde inkleuringen en stemwendingen, alleen de Champagne-aria blijft nog lastig.

De andere mannelijke rollen waren ook uitmuntend bezet. Alfred Muff zingt een imposante Commendatore met een stem die klinkt als een klok. Don Ottavio lijkt wel een toekomstige Commendatore. Piotr Beczala zingt de rol met een grote, ruime stem. Zijn twee aria's stellen weinig problemen, met een origineel versierde "Dalla sua pace". Anton Scharinger begint redelijk monotoon aan Leporello. Maar elke scène groeit zijn stem, zowel vocaal als interpretatief... daarom dat het spijtig was dat de Cataloogaria zo vroeg in de opera komt.

Aan de vrouwelijke kant was het minder goed gesteld. Enkel Martina Janková is een goede Zerlina. Malin Hartelius heeft ook een Zerlina-stem en is nog niet klaar om nu al Donna Elvira te zingen. Het klinkt allemaal mooi, maar de stem is een maat te klein en in de dramatische momenten - zoals in "Mi tradi" - schiet ze schromelijk te kort. Eva Mei is een saaie en kleurloze Donna Anna. Zelfs in "Or sai chi l'onore" kon ze me niet ontroeren.

Publicatie: zondag 9 juli 2006 @ 11:49
Rubriek: Opera

Recent RSS feed

Het sluwe vosje in het Muntpaleis

Christophe Coppens heeft zijn operadebuut gemaakt als regisseur met Het sluwe vosje. Het is op zich wel een mooie en onderhoudende productie geworden, maar één die eigenlijk weinig te maken heeft met Janaceks opera.

Opera, 26-3-2017 8:44
1 opmerking

De Munt 2017-2018

Derde keer, goede keer ? Na pogingen met "Béatrice et Bénédict" en "De gouden haan" zullen de deuren van de Munt in september hopelijk weer openzwaaien met Pinocchio, de nieuwste Boesmans-opera die deze zomer in Aix gecreëerd zal worden.

Toekomstmuziek, 25-3-2017 15:08
1 opmerking

Elias in Antwerpen

Het was gisteren de derde keer dat ik in de nieuwe Koningin Elisabethzaal was. Naast nog een aantal onafgewerkte elementen in de inkomhal is de klimaatinstallatie een belangrijk probleem. Gisteren was het weer snikheet in de zaal... en het is nog maar maart. De opvoering van Mendelssohns Elias door het Collegium Vocale onder leiding van Philippe Herreweghe voldeed ook niet helemaal aan de verwachtingen.

Oratorium, 25-3-2017 8:25
0 opmerkingen

Agrippina in Antwerpen

De Agrippina-productie van Mariame Clément ging vijf jaar geleden in première in Gent. Eindelijk heeft deze productie de weg naar Antwerpen gevonden. Ze hoort nog altijd tot één van de beste producties van Opera Vlaanderen van de afgelopen jaren en is een absolute aanrader... ondanks het vroege beginuur en late einduur.

Opera, 24-3-2017 17:09
0 opmerkingen

Jérusalem in Luik

Het aantal vroege Verdi-opera's dat je regelmatig kan horen, is op één hand te tellen. Naast Nabucco en Macbeth kom je af en toe eens een Attila of een Ernani tegen... en dan meestal nog concertant. Het is dan ook meer dan lovenswaardig dat de Luikse Opera Jérusalem op het programma gezet heeft.

Opera, 22-3-2017 8:57
5 opmerkingen

Matthäus-Passion in het PSK

Ik heb zelden zoveel Nederlands horen spreken in het PSK. De Matthäus-Passion waarin ik gisteren verzeild geraakte, leek meer op een voorstelling voor familie en vrienden van het Octopus Kamerkoor en Le Concert d’Anvers... uiteraard onder de leiding van Bart Van Reyn. De zaal zat ook maar halfvol met allemaal lege balkons.

Oratorium, 18-3-2017 9:27
0 opmerkingen

Hertog Blauwbaards burcht in Antwerpen

Het Orchestre Philharmonique Royal de Liège was gisteren te gast in de Koningin Elisabethzaal voor een uitvoering van Hertog Blauwbaards burcht onder leiding van Christian Arming, voorafgegaan door het Adagio uit Mahlers Tiende.

Opera, 12-3-2017 9:43
3 opmerkingen

Pénélope in het PSK

We moeten blij zijn met elke Franse opera die door onze operahuizen geprogrammeerd wordt, zeker als het een onbekend juweeltje als Faurés Pénélope is... zelfs al is het "maar" concertant. Gisteren hoorde ik een uitstekende uitvoering met het Muntorkest onder leiding van Michel Plasson.

Opera, 1-3-2017 16:35
1 opmerking

Lucifer in Antwerpen

Het zou van 1984 geleden zijn - bij de 150ste verjaardag van Peter Benoit - dat Lucifer laatst opgevoerd werd. Gisteren was Benoits oratorium opnieuw te horen in de Koningin Elisabethzaal met deFilharmonie onder leiding van Bart Van Reyn.

Oratorium, 26-2-2017 10:35
0 opmerkingen

Maart 2017

Maart wordt een goedgevulde operamaand. Bij Opera Vlaanderen verhuist Simon Boccanegra naar Gent en hernemen ze in Antwerpen Agrippina in de productie van Mariame Clément die vijf jaar geleden in Gent te zien was. In Luik brengen ze met Jérusalem een Verdi-rariteit, terwijl de Munt een versie van Janaceks Het sluwe vosje opvoert onder de naam "Foxie!"...

Toekomstmuziek, 24-2-2017 18:59
3 opmerkingen