ti guarda dal Grande Inquisitor

L'equivoco stravagante in Berlijn

L'equivoco stravagante is een vroeg werk van Rossini. Hij schreeft dit "dramma giocoso" in 1811 voor Bologna. De Deutsche Oper herneemt nu hun productie uit 2004 met Alberto Zedda als dirigent.

De opera is een typische komische opera waarvan je de synopsis drie keer moet lezen eer je het begrijpt. Maar in het kort... Ermanno is verliefd op Ernestina en probeert daarom binnen te geraken in het huis waar ze woont. Haar vader Gamberotto probeert haar echter uit te huwelijken aan de rijke Buralicchio. Maar met de hulp van Gamberotto's kamerdienaar Frontino en de meid Rosalia slaagt hij erin Ernestina's hart te veroveren en Buralicchio buitenspel te zetten. Het zou me te ver leiden om de intriges uit de doeken te doen om dit resultaat te komen, maar er is o.a. een vervalste brief bij betrokken. Het zal duidelijk zijn dat de plot vaag doet denken aan die van de latere Barbier... met hilarische situaties en niet altijd even subtiele dialogen, maar wel zeer amusant.

Bruno Pratico had de rol van Gamberotto moeten zingen, maar hij was ziek. Er blijken slechts zes andere zangers op de wereld te zijn die deze rol in hun repertoire hebben, maar geen enkele was beschikbaar. Maar gelukkig kende Zedda de jonge Italiaanse bas Bruno Taddia, wiens "specialiteit" het is om snel rollen in te studeren... vorige dinsdag kreeg hij de partituur doorgefaxt. Hij gaf een indrukwekkende vertoning, met veel overdreven gebaren - de rol doet een beetje denken aan Don Magnifico - en zonder over zijn tong te struikelen in de Rossiniaanse capriolen.

Hij liep wel constant met de partituur rond, maar dat was niet zo'n probleem aangezien het een semi-scenische opvoering was - ze noemden het een "szenische Einrichtung" - van Gerlinde Pelkowski. Het orkest zat achteraan op het podium voor een gigantisch geschilderd doek met de achterzijde van het Schloß Charlottenburg, dat op een boogscheut van de Deutsche Oper ligt. Daarrond werd de opera opgevoerd, met een paar rekwisieten, een sofa, een stoel, ... De zangers waren allemaal gekleed in zwarte kostuums. Enkel Ernestina kreeg drie verschillende jurken aangemeten.

De Russische alt Marina Prudenskaja zong deze rol met een warme, diepe en donkere stem... stel je een jonge versie van Ewa Podles voor. Ernestina doet qua karakter denken aan Angelina en ook muzikaal hangt er al een Cenerentola-sfeertje rond haar. Marco Vinco zong een macho-Buralicchio. Ik zou zijn stem kunnen omschrijven als een buffo coloratuur-bariton. De loopjes en vocale effectjes die hij produceert, zou je eigenlijk zelf moeten kunnen horen om het te geloven.

Antonino Siragusa kennen we van de concertante La sonnambula in het PSK (en volgend seizoen zingt hij in I puritani). Ik was zeer onder de indruk van zijn stijlvolle Ermanno. Op het coloratuurvlak kan je hem vergelijken met Florez, maar zijn stem is een stuk mooier en zoetgevooisder. Hij zing ook alle denkbare hoge noten, alhoewel met iets minder uitstraling dan Florez. Dit werd allemaal duidelijk voorgesteld tijdens zijn grote aria "Sento da mille furie". Maar het is zijn mezza voce dat verbazingwekkend is. De cavatina "D'un tenero ardore" is minder spectaculair dan die twijfelaria, maar des te ontroerender. Ik kijk nu al uit naar zijn Arturo in het PSK.

Publicatie: zondag 23 april 2006 @ 10:03
Rubriek: Opera

Recent RSS feed

Amsterdam 2018-2019

Binnenkort begint het operaseizoen weer. Hoog tijd om eens over de grens te kijken naar wat in het buitenland te beleven zal zijn. Amsterdam is eerst aan de beurt, met de voorstellingen in het Muziektheater en het Concertgebouw.

Toekomstmuziek, 18-8-2018 15:29
0 opmerkingen

Klemens Sander - Das lyrische Intermezzo

Tot ongeveer tien jaar geleden had men in Brussel een reeks "Muziek en Poëzie", waarin liederen gezongen en gedichten voorgedragen werden. De recente CD "Das lyrische Intermezzo" van de bariton Klemens Sander, de pianiste Uta Sander en de acteur Cornelius Obonya had perfect in die reeks gepast.

CD's, 11-8-2018 17:08
0 opmerkingen

Andrč Schuen - Wanderer

Een paar maanden geleden dacht ik nog dat de recente CD van Carolyn Sampson dé Schubert-opname van het jaar zou worden... en dan verschijnt Wanderer met bariton Andrč Schuen en pianist Daniel Heide. Het is een overdonderend mooie CD, niet in het minst omwille van de intelligente opbouw.

CD's, 6-8-2018 19:05
0 opmerkingen

Sebastian Noack - Hans Sommer: Ballads & Romances

Ik kende de bariton Sebastian Noack vooral als oratoriumzanger. Op zijn jongste lied-CD (die blijkbaar al in 2013 opgenomen werd) met pianist Manuel Lange ontpopt hij zich tot een begenadigd liedzanger.

CD's, 1-8-2018 21:53
0 opmerkingen

Marlis Petersen - Dimensionen: Welt

Met "Das Ewig-Weibliche" heeft Marlis Petersen een paar jaar geleden een thematische CD opgenomen met Goethe-liederen waarbij ze ook het minder bekende repertoire niet vergat. Nu is ze samen met pianist Stephan Matthias Lademann aan een iets grotere onderneming begonnen: een trilogie met drie "Dimensies des Zijns".

CD's, 27-7-2018 20:50
0 opmerkingen

Idomeneo in Buxton

In tegenstelling tot Tisbe en Alzira behoort Mozarts Idomeneo ondertussen wel tot het standaardrepertoire. Het was tevens de afsluiter van mijn weekje op het Buxton Festival.

Opera, 22-7-2018 11:00
0 opmerkingen

Alzira in Buxton

Er zijn nog een paar opera's van Verdi die ik nog niet live gezien heb. Gisteren heb ik Alzira van dat lijstje kunnen schrappen. Het was ook het doorslaggevend argument om voor de eerste keer naar het Buxton Festival te gaan.

Opera, 21-7-2018 10:24
0 opmerkingen