ti guarda dal Grande Inquisitor

La damnation de Faust in deSingel

Het komt niet zo vaak voor dat in deSingel een opera opgevoerd wordt, als we de uitwijkingen van de Vlaamse Opera even niet meerekenen. En dus wordt een opvoering van La damnation de Faust al snel iets om naar uit te kijken... zeker met een veelbelovende bezetting met Valery Gergiev aan het hoofd van het Rotterdams Philharmonisch Orkest en het Groot Omroepkoor.

Maar om een of andere reden, werden de helft van de aangekondigde solisten vervangen door andere zangers. Daarenboven heb ik in de wandelgangen het gerucht opgevangen dat Gergiev ook ziek zou zijn, waardoor ze amper hebben kunnen repeteren. Als dat effectief waar is (en Gergiev zag er wel wat plat uit, maar anderzijds ziet hij er meestal nogal afgepeigerd uit), dan was de voorstelling een de facto generale repetitie voor de uivoering aanstaande zaterdag in het Amsterdams Concertgebouw.

Maar desalniettemin produceerde het RPHO een mooi geluid, waarbij verschillende speciale effecten die Berlioz in zijn partituur gestoken heeft, toch wel tot uiting kwamen. Ik denk bijvoorbeeld aan de sinistere achtergrondgeluiden op het moment dat Faust de gifbeker aan zijn lippen zet, de ijle klanken tijdens het ballet van de bosnimfen, of de nerveuze trippelgeluiden tijdens het "Chanson du rat" (gezongen door een heel on-Frans klinkende Brander van Günther Groissböck).

Méphistophélès werd gezongen door Ildar Abdrazakov, ter vervanging van Willard White. Hij heeft een mooi getimbreerde stem met toetsen van honing en met zachte rondingen. Zijn slanke bas is een interessante keuze, waardoor je minder duivelse klanken krijgt, maar des te meer verleidelijke klanken. Op zuiver auraal vlak zingt hij mooi, maar interpretatief is het nogal magertjes... hij lijkt ook wel vergroeid met zijn partituur. Voor een lied als "Une puce gentille" heb je idealiter een zanger met ervaring in liedinterpretatie nodig, maar dat is hij totaal niet. Het lied is plots voorbij en je hebt eigenlijk geen idee waar het over ging. Ook zijn serenade "Devant la maison" ontbreekt aan charme en verleiding.

Interpretatieve inzichten ontbraken echter niet bij Burkhard Fritz, die Faust zong in de plaats van Paul Groves. Je kan echter vragen stellen bij zijn keuzes. Zijn Invocation "Nature immense" vond ik bijvoorbeeld veel te agressief. Het grootste probleem is dat hij niet veel gevoel heeft voor de Franse stijl. Als hij tijdens het duet met Marguerite de toonladder op "je t'aime" zingt, dan zingt hij in de hoogte met dezelfde kracht als al de rest, terwijl het een stuk mooier en beter zou klinken als hij dan zijn stem zou afslanken tot een voix mixte. Ik stel me ook vragen bij zijn projectie. Ik zat weliswaar redelijk vooraan in de zaal en kom hem perfect horen en verstaan, maar had toch de indruk dat zijn stem misschien niet tot achteraan de zaal draagt.

Toen Eva-Maria Westbroek na de pauze voor het eerst optrad als Marguerite, kreeg ik heel even het gevoel dat er toch iemand was die idomatisch Frans kon zingen. Maar dat was slechts van korte duur en ze verviel snel in een geëgaliseerde vertolking. Maar haar grote aria's zoals "Le roi de Thulé" en "D'amour l'ardente flamme" waren wel degelijk gezongen - ze heeft ook een grote stem - met af een toe een opflakkering van hoop, maar niet voldoende om echt te overtuigen.

Het ligt misschien aan de vervangingen (en de mogelijk beperkte repetitietijd), maar ik had van dit concert meer verwacht. Bij momenten waren er wel mooie orkestrale en vocale momenten, maar te weinig om tot een geniaal meeslepend concert te leiden.

Publicatie: donderdag 9 februari 2006 @ 18:20
Rubriek: Opera

Recent RSS feed

Amsterdam 2018-2019

Binnenkort begint het operaseizoen weer. Hoog tijd om eens over de grens te kijken naar wat in het buitenland te beleven zal zijn. Amsterdam is eerst aan de beurt, met de voorstellingen in het Muziektheater en het Concertgebouw.

Toekomstmuziek, 18-8-2018 15:29
0 opmerkingen

Klemens Sander - Das lyrische Intermezzo

Tot ongeveer tien jaar geleden had men in Brussel een reeks "Muziek en Poëzie", waarin liederen gezongen en gedichten voorgedragen werden. De recente CD "Das lyrische Intermezzo" van de bariton Klemens Sander, de pianiste Uta Sander en de acteur Cornelius Obonya had perfect in die reeks gepast.

CD's, 11-8-2018 17:08
0 opmerkingen

Andrè Schuen - Wanderer

Een paar maanden geleden dacht ik nog dat de recente CD van Carolyn Sampson dé Schubert-opname van het jaar zou worden... en dan verschijnt Wanderer met bariton Andrè Schuen en pianist Daniel Heide. Het is een overdonderend mooie CD, niet in het minst omwille van de intelligente opbouw.

CD's, 6-8-2018 19:05
0 opmerkingen

Sebastian Noack - Hans Sommer: Ballads & Romances

Ik kende de bariton Sebastian Noack vooral als oratoriumzanger. Op zijn jongste lied-CD (die blijkbaar al in 2013 opgenomen werd) met pianist Manuel Lange ontpopt hij zich tot een begenadigd liedzanger.

CD's, 1-8-2018 21:53
0 opmerkingen

Marlis Petersen - Dimensionen: Welt

Met "Das Ewig-Weibliche" heeft Marlis Petersen een paar jaar geleden een thematische CD opgenomen met Goethe-liederen waarbij ze ook het minder bekende repertoire niet vergat. Nu is ze samen met pianist Stephan Matthias Lademann aan een iets grotere onderneming begonnen: een trilogie met drie "Dimensies des Zijns".

CD's, 27-7-2018 20:50
0 opmerkingen

Idomeneo in Buxton

In tegenstelling tot Tisbe en Alzira behoort Mozarts Idomeneo ondertussen wel tot het standaardrepertoire. Het was tevens de afsluiter van mijn weekje op het Buxton Festival.

Opera, 22-7-2018 11:00
0 opmerkingen

Alzira in Buxton

Er zijn nog een paar opera's van Verdi die ik nog niet live gezien heb. Gisteren heb ik Alzira van dat lijstje kunnen schrappen. Het was ook het doorslaggevend argument om voor de eerste keer naar het Buxton Festival te gaan.

Opera, 21-7-2018 10:24
0 opmerkingen