ti guarda dal Grande Inquisitor

Cosi fan tutte in De Munt

De oude productie van Luc Bondy heeft zijn diensten indertijd bewezen en voor het Mozartjaar mocht De Munt dus wel een nieuwe enscenering van Cosi fan tutte voorzien. De regie was in handen van Vincent Boussard, die alles liet afspelen in een eenheidsdecor.

Foto

Dat decor, ontsproten uit het brein van Vincent Lemaire, bestaat uit een serre met daarboven de takken van een boom en een appelsienboom achteraan. Met al dat glas moeten uiteraard een paar ruiten sneuvelen, en dat gebeurt dan ook... op een nogal spectaculaire manier. De voorstelling begint heel speels met Ferrando en Guglielmo in de zaal. In de twee loges vooraan zitten figuranten - Il Populo di Napoli volgens het programmaboek - die commentaar geven tijdens het vocaal gevecht tussen Don Alfonso en de twee mannen. Maar dit is slechts in het begin. Eenmaal ze naar het slagveld vertrokken zijn, valt de voorstelling terug in een normale plooi... op wat gezeul met een pianoforte en akrobatentoeren van zowel zangers als échte evenwichtkunstenaars na.

Op het muzikale vlak zaten er soms wel een paar rimpels in de uitvoering... en dan niet alleen in de valse noten van de blazers (die natuurhoorns klinken toch zó veel mooier dan moderne hoorns, niet?). De dirigent Alessandro De Marchi kiest soms vreemde tempi waarmee hij de "naturalezza" van het libretto wil benadrukken. Maar de pauzes die soms ontstaan zijn eerder storend omdat ze niet echt de spanning vasthouden, waardoor de zaak stilvalt. De zangers zijn overwegend goed, maar met een duidelijk hoger niveau van de mannen.

In de eerste plaats is er de Don Alfonso van Andrea Concetti. Het is verbazend hoe sterk hij zich richt op de tekst, niet alleen in de recitatieven maar ook in zijn aria's. Het is een benadering die men meestal tegenkomt in liedrecitals, maar slecht zelden in Italiaanse opera. Hij compenseert daarmee grotendeels zijn soms wat korte stem, maar het is een absoluut plezier om hem bezig te horen.

Hetzelfde geldt voor Pavol Breslik als Ferrando. Hij heeft ook een mooie, expressieve stem en zingt een prachtige "Un' aura amorosa". We kunnen nu al uitkijken naar volgend seizoen, wanneer hij in de Munt zal optreden in Die Entführung aus dem Serail...

In tegenstelling met deze zangers, staat Virginia Tola (Fiordiligi) aan de andere kant van de expressieve grens. Ze legt nauwelijks enige expressie in haar zang en ze heeft moeite om alle noten gezongen te krijgen. Vooral haar grote aria "Come scoglio" is een meedogenloze test, waarin al haar beperkingen van moeilijke lage noten tot schrille kleurloze hoogte, pijnlijk uitgestald worden. Maar ook "Per pietà" is teleurstellend... omdat ze me niet kan ontroeren. Daarenboven zingt ze slordige coloraturen, ze glijdt meer doorheen haar loopjes in plaats van duidelijke staccati noten te zingen. Na haar Luisa Miller in Luik, kan haar Fiordiligi me ook niet overtuigen.

Haar zus is weer wat anders. María José Montiel zingt een stevige Dorabella met een grote ruime mezzo, die me meer bevalt... zowel op het vlak van kleur en timbre als qua uitdrukking. De twee overblijvende zangers vallen meer in het klassieke patroon van Mozartzangers. Stéphane Degout is een schitterende Guglielmo met een prachtig legato en mooie zangstijl. Marina Comparato is een redelijk traditionele Despina, maar zonder extreme stemmetjes als dokter of notaris.

Publicatie: donderdag 2 februari 2006 @ 19:34
Rubriek: Opera

Recent RSS feed

Falstaff in Antwerpen

Opera Vlaanderen haalt voor de eindejaarsperiode het ultieme meesterwerk van Verdi boven. De nieuwe productie van Falstaff is interessant, maar op vocaal vlak rammelt er vanalles.

Opera, 14-12-2017 8:38
10 opmerkingen

Katarina Van Droogenbroeck in Flagey

De Muziekkapel Koningin Elisabeth organiseert deze week haar "Music Chapel Festival" rond het thema "duetten". Vandaag stonden de mezzo Katarina Van Droogenbroeck en de altvioliste Hélène Desaint op het podium van Flagey's Studio 1. Ze werden begeleid door pianist Philippe Riga.

Liedrecital, 8-12-2017 21:12
0 opmerkingen

December 2017

Volgens C.a.r.m.e.n. is het van 1959 geleden... hoog tijd dus dat Dialogues des Carmélites nog eens naar de Munt komt. En dat gebeurt in de mooie productie van Olivier Py (die eerder in Parijs te zien was) met een dubbele bezetting die leest als de "who's who" van de hedendaagse Franse operazangers. Wat mij betreft, is dit dé Muntproductie die je dit seizoen niet mag missen. De Waalse Opéra herneemt Rigoletto in een dubbele bezetting. En Opera Vlaanderen brengt Falstaff in een nieuwe productie van Christoph Waltz.

Toekomstmuziek, 1-12-2017 10:57
1 opmerking

La favorite in Luik

Donizetti's La favorite behoort niet echt tot het ijzeren repertoire. Maar na de voorstelling bij het Beierse operafestival is het wel uitzonderlijk om in hetzelfde jaar een tweede productie mee te maken. Maar net zoals de Münchense liet ook de Luikse productie te wensen over.

Opera, 23-11-2017 21:52
4 opmerkingen

Roman Trekel in deSingel

We zijn al aan het laatste "echte" liedrecital in deSingel dit seizoen. De bariton Roman Trekel en pianist Jan Philip Schulze brachten Brahms' zelden uitgevoerde cyclus Die schöne Magelone.

Liedrecital, 19-11-2017 10:38
0 opmerkingen