ti guarda dal Grande Inquisitor

Werther in Antwerpen

Een paar jaar geleden kon je geen Belgisch operahuis binnenlopen of je kwam wel een productie tegen van Willy Decker. Zijn Falstaff, Salome, Otello en Tristan und Isolde waren afwisselend te zien in Antwerpen en Brussel. Het is dan even stil geworden, maar nu is hij dus terug met Werther, een "oude" productie die de Vlaamse Opera in Amsterdam ging halen.

De opera speelt zich af in een typisch Gussmann-decor met sterk hellende vlakken en wanden. Het huis van Le Bailli lijkt wel een gekantelde schoendoos waarvan de achterwand open en dicht kan schuiven. Al naargelang het seizoen - zomer voor de eerste twee bedrijven en winter voor de twee laatste bedrijven - is de kleur van de scene achter deze schuifwand korengeel of sneeuwwit.

Voor de rest blijft de scene leeg, op een paar rekwisieten na. Werther zeult vanaf het begin rond met het fatale pistool (wat zijn vraag op het einde van het derde bedrijf om een pistool te lenen enigszins zinloos maakt). Charlotte heeft iets met het portret van haar moeder, dat ze maar niet aan de muur kan laten hangen, en de kinderen maken dorpjes met speelgoedhuisjes, ... De kracht van de productie moet dan van de inventiviteit van de regisseur komen en daar schort er wel wat.

Willy Decker gelooft namelijk niet in de muziek en laat tijdens de prelude Werther wat doelloos rondlopen achteraan de scene. Charlotte mag hetzelfde nog eens overdoen aan het begin van het vierde bedrijf tijdens "La nuit de Noël"... inclusief het obligate over de grond rollen, wat altijd wel een dankbare truuk is als de regisseur het even niet meer weet. Kwestie van het publiek bezig te houden tijdens die momenten dat er even niet gezongen wordt. Als een aria wat te lang dreigt te worden, krijgen we weer diezelfde idiote regievondsten.

Er wordt soms beweerd dat de opera beter "Charlotte" zou heten in plaats van Werther. Afgaand op de prestaties van Ann Hallenberg zou dat zelfs gerechtvaardigd zijn. Zonder concurrentie is de Zweedse mezzo de beste zangeres op scene. Ze heeft een grote stem; maar toch weet ze de nuances van haar grote scene, die culmineert in een aangrijpende "Va ! laisse couler mes larmes", over te brengen. In dat derde bedrijf zingt Werther ook nog de bekendste aria uit de opera, "Pourquoi me réveiller", maar desalniettemin is dit "haar" bedrijf. Kortom, Ann Hallenberg is een ontdekking en een zangeres om in de gaten te houden.

In de twee voorstellingen die ik gezien heb, leek Gerard Powers wel twee verschillende zangers. We zullen het maar aan de premiere-kriebels toeschrijven dat hij de climax van "apelle-moi" op het einde van het tweede bedrijf niet haalde en vervolgens de rest van de voorstelling afwerkte met de handrem op. Maar toen hij gisteren voorafgaand aan zijn eerste aria "O nature pleine de grâce" opbouwde naar "... l'air d'un paradis" had ik het gevoel dat hij een stuk meer op zijn gemak was. De rest van de avond verliep dan ook zonder verdere problemen, alhoewel je niet al teveel subtiliteiten hoeft te verwachten van Gerard Powers, maar hij zingt wel behoorlijk idiomatisch Frans.

Brett Polegato begint een vaste gast te worden in Antwerpen... eerder nog te horen in de rol van Guglielmo en nu in de rol van Albert. Zoals eerder in de Mozart-opera zingt hij braafjes zijn rol, zonder echt op te vallen.

Tenslotte moet ook de dirigent Patrick Fournillier nog vermeld worden die kleurrijke contrasten uit het orkest van de Vlaamse Opera wist te halen. Bij hem zijn er geen sentimenteel stroperige klanken, maar een dramatische opbouw die vooral in de confrontaties tussen Werther en Charlotte goed tot hun recht komt.

Publicatie: donderdag 6 februari 2003 @ 17:56
Rubriek: Opera

Recent RSS feed

Ashley Riches en Katherine Broderick in Buxton

Het liedrecital gisteren was een duo-recital met bas-bariton Ashley Riches en sopraan Katherine Broderick. Aan de piano zat Simon Lepper.

Liedrecital, 19-7-2018 10:16
0 opmerkingen

Tisbe in Buxton

Eén van de kenmerken van het Buxton Festival is dat ze ook onbekende of zelden gespeelde opera's opvissen. De "pastorale opera" Tisbe van ene Giuseppe Antonio Brescianello past perfect in dat plaatje.

Opera, 18-7-2018 10:52
0 opmerkingen

Lucy Schaufer in Buxton

In het midden van Engeland, ongeveer 35 km ten zuidoosten van Manchester, ligt Buxton. Sinds 1979 organiseren ze er een festival dat een beetje aanvoelt als het Edinburgh Festival met zowel opera's, kamermuziek als liedrecitals, en er is zelfs een Fringe Festival dat als generale repetitie voor Edinburgh beschouwd wordt. Mijn eerste bezoek aan dit festival begon in het Pavilion Arts Centre met een recital van de mezzo Lucy Schaufer en haar pianist Huw Watkins.

Liedrecital, 17-7-2018 19:24
0 opmerkingen

Oberst Chabert in Bonn

Het seizoen van de opera van Bonn was het seizoen van de rariteiten met in het begin Penthesilea van Schoeck en op het einde Oberst Chabert van Hermann Wolfgang von Waltershausen... een opera en componist waar ik nog nooit van gehoord had.

Opera, 14-7-2018 9:22
4 opmerkingen

I due Foscari in Bonn

De opera van Bonn heeft de afgelopen jaren telkens een vroege opera van Verdi geprogrammeerd. De laatste in de reeks is I due Foscari.

Opera, 13-7-2018 9:09
0 opmerkingen

Eine Nacht in Venedig in Essen

Na Die Fledermaus is Eine Nacht in Venedig ongetwijfeld Strauss' bekendste operette. Anderhalf jaar geleden heeft het Brussels OperetteTheater het nog opgevoerd, maar in de praktijk moet je ervoor naar Duitsland... Essen bijvoorbeeld.

Operette, 12-7-2018 8:55
0 opmerkingen

Anke Herrmann in het Théâtre des Martyrs

Net zoals vorig jaar heeft de Mozartiade weer een recital geprogrammeerd met sopraan Anke Herrmann en pianist Lucas Blondeel. Het was iets om naar uit te kijken en ze stelden niet teleur.

Liedrecital, 7-7-2018 8:57
0 opmerkingen

Cosi fan tutte in het Théâtre des Martyrs

Het festival Midsummer Mozartiade is aan zijn derde editie toe. Na Nozze en Don Giovanni lag het voor de hand dat ze nu de derde Da Ponte-opera, Cosi fan tutte, zouden brengen.

Opera, 6-7-2018 13:27
0 opmerkingen

De speler in Antwerpen

Opera Vlaanderen sluit het seizoen af met Prokofievs De speler, een opera die in de categorie "rariteiten" valt. Voor mij was het in alle geval de eerste keer dat ik deze opera hoorde.

Opera, 29-6-2018 13:34
2 opmerkingen