ti guarda dal Grande Inquisitor

Aida in De Munt

Tweeëneenhalf jaar geleden ging Aida in premiere in de Munt, in een productie van Robert Wilson. Sindsdien stond deze productie ook al op de planken van Covent Garden in Londen. En ze wordt nu hernomen met een dubbele bezetting, waarvan de eerste bezetting grotendeels dezelfde is als drie seizoenen geleden.

Foto

Norma Fantini is een redelijke Aida, maar is op bepaalde momenten een maatje te klein. Vooral in "Ritorna vincitor" schiet ze te kort. Maar "O patria mia" is dan weer wel ontroerend gezongen. Ook in de aansluitende Nijlscène domineert ze zowel de scene met Amonasro als met Radamès. Anderzijds is dat misschien ook niet moeilijk... elke zanger klinkt meteen een stuk beter als die repliek krijgt van Mark Doss. Twee jaar geleden brulde hij zich al legatoloos doorheen de rol van Amonasro... en dat is er ondertussen niet op verbeterd. Hij is een van die zangers die 'zonder buik' zingt, waardoor ik constant plaatsvervangende ademnood had. De tweede Amonasro komt wel in de buurt van 'the real thing'. Andrzej Dobber, de Amsterdamse Macbeth, is alles wat Doss niet is. Hij heeft stijl, zingt met legato en autoriteit. Die autoriteit wordt door Doss bijvoorbeeld vertolkt door regelmatig zijn ogen wijd open te sperren.

In de tweede bezetting hoorden we Michèle Crider in de titelrol. We kennen haar al van de concertante opera's in de Vlaamse Opera (Norma, Imogene). Aida is haar visitekaartje en dat merk je ook aan haar interpretatie. "Ritorna vincitor" is niet het minste probleem, alle aspecten van haar tweestrijd tussen haar liefde voor Radamès en die voor haar volk komen aan bod. Een voorbeeld... als ze "vincitore de' miei fratelli" zingt, hoor je tegelijkertijd de vreugde die ze voelt als Radamès als overwinnaar zou terugkeren en de pijn als ze beseft dat dat ten koste van haar broeders is. Maar ook de Nijlscène is van hetzelfde niveau. De manier waarop ze Radamès als het ware in de val lokt, is suliem.

De twee Radamèssen waren in beide bezettingen een zwakke schakel. Marco Berti heeft weliswaar een grote stem, maar dat alleen maakt hem nog geen Radamès. Hij zet zijn essentieel lyrische tenor, waarmee hij twee jaar geleden nog schitterde als Rodolfo, teveel onder druk. Op die momenten verdwijnt de kleur uit zijn stem, en begint metaalachtig en lelijk te klinken. Er zijn slechts een paar mooie momenten, waarop hij wel lyrisch zingt en niet probeert als een spinto-tenor te klinken. Het begin van de tempelscène is zo'n moment... maar het duurt niet lang. Badri Maisuradze heeft daarentegen wel het vocale gewicht voor Radamès. Maar hij is nogal slordig, zowel op het vlak van uitspraak als frasering, en kan soms even lelijk zingen als Berti. Beide zangers zingen de beruchte si-bemol op het einde van "Celeste Aida" uiteraard zonder de voorgeschreven morendo.

De twee zangeressen die Amneris zongen, waren aan elkaar gewaagd. Marianne Cornetti (de tweede bezetting) heeft een mooiere en een gavere stem dan Ildiko Komlosi. Qua grootte en kleur waren beide zangeressen erg vergelijkbaar. Maar er is een belangrijk verschil. Komlosi gebruikt vaker een lekker ouderwets klinkende borststem, waardoor ze mij meer aansprak. Vooral de "scena del giudizia" van het vierde bedrijf was een aangrijpende vertoning. Cornetti is een even schitterende zangeres, maar heeft me nooit echt geraakt.

Aangezien de eerste bezetting deze Wilsonproductie al eerder gezongen heeft (zowel in De Munt als in Londen), komen zij ook het meest Wilsoniaans over. De tweede bezetting lijkt er zomaar ingeworpen en brengen een heel vrije interpretatie van Wilsons bewegingsidioom. Vooral Maisuradze geeft er regelmatig de brui aan en doet dan gewoon zijn eigen ding... tot hij zich plots herinnert dat hij zijn handen op een of andere manier moet draaien. Nu, voor de enscenering moet je zeker niet naar deze Aida gaan (alhoewel ze minder slaapverwekkend is dan andere Wilsonproducties), maar voor de zangers daarentegen wel... maar ga dan wel naar de tweede bezetting.

Publicatie: vrijdag 15 oktober 2004 @ 18:28
Rubriek: Opera

Recent RSS feed

Agrippina in Antwerpen

De Agrippina-productie van Mariame Clément ging vijf jaar geleden in première in Gent. Eindelijk heeft deze productie de weg naar Antwerpen gevonden. Ze hoort nog altijd tot één van de beste producties van Opera Vlaanderen van de afgelopen jaren en is een absolute aanrader... ondanks het vroege beginuur en late einduur.

Opera, 24-3-2017 17:09
0 opmerkingen

Jérusalem in Luik

Het aantal vroege Verdi-opera's dat je regelmatig kan horen, is op één hand te tellen. Naast Nabucco en Macbeth kom je af en toe eens een Attila of een Ernani tegen... en dan meestal nog concertant. Het is dan ook meer dan lovenswaardig dat de Luikse Opera Jérusalem op het programma gezet heeft.

Opera, 22-3-2017 8:57
4 opmerkingen

Matthäus-Passion in het PSK

Ik heb zelden zoveel Nederlands horen spreken in het PSK. De Matthäus-Passion waarin ik gisteren verzeild geraakte, leek meer op een voorstelling voor familie en vrienden van het Octopus Kamerkoor en Le Concert d’Anvers... uiteraard onder de leiding van Bart Van Reyn. De zaal zat ook maar halfvol met allemaal lege balkons.

Oratorium, 18-3-2017 9:27
0 opmerkingen

Hertog Blauwbaards burcht in Antwerpen

Het Orchestre Philharmonique Royal de Liège was gisteren te gast in de Koningin Elisabethzaal voor een uitvoering van Hertog Blauwbaards burcht onder leiding van Christian Arming, voorafgegaan door het Adagio uit Mahlers Tiende.

Opera, 12-3-2017 9:43
3 opmerkingen

Pénélope in het PSK

We moeten blij zijn met elke Franse opera die door onze operahuizen geprogrammeerd wordt, zeker als het een onbekend juweeltje als Faurés Pénélope is... zelfs al is het "maar" concertant. Gisteren hoorde ik een uitstekende uitvoering met het Muntorkest onder leiding van Michel Plasson.

Opera, 1-3-2017 16:35
1 opmerking

Lucifer in Antwerpen

Het zou van 1984 geleden zijn - bij de 150ste verjaardag van Peter Benoit - dat Lucifer laatst opgevoerd werd. Gisteren was Benoits oratorium opnieuw te horen in de Koningin Elisabethzaal met deFilharmonie onder leiding van Bart Van Reyn.

Oratorium, 26-2-2017 10:35
0 opmerkingen

Maart 2017

Maart wordt een goedgevulde operamaand. Bij Opera Vlaanderen verhuist Simon Boccanegra naar Gent en hernemen ze in Antwerpen Agrippina in de productie van Mariame Clément die vijf jaar geleden in Gent te zien was. In Luik brengen ze met Jérusalem een Verdi-rariteit, terwijl de Munt een versie van Janaceks Het sluwe vosje opvoert onder de naam "Foxie!"...

Toekomstmuziek, 24-2-2017 18:59
3 opmerkingen