ti guarda dal Grande Inquisitor

Rising Stars in Zeist

Deze middag stonden er twee recitals op het programma. Eerst een dubbelrecital - oftewel twee halve recitals - met sopraan Harriet Burns voor de pauze en mezzo Bethan Langford na de pauze. Een uur later volgde een duo-recital met mezzo Barbara Kozelj en bariton Raoul Steffani. Ik heb het meest genoten van het eerste recital.

Foto

Harriet Burns gaf een mooi visitekaartje af, samen met de pianist Ian Tindale. Dat visitekaartje bestond uit een intelligent opgebouwd Schubert- en Schumann-programma dat begon met een groepje bloemenliederen. Schumanns Die letzten Blumen starben was de overgang naar een aantal nachtliederen.

Burns zingt met een lyrische sopraan die wel niet altijd even stabiel is. Af en toe treedt een harmonica-effect op, wat haar verstaanbaarheid niet ten goede komt. Maar ze beschikt wel over voldoende uitdrukkingsmogelijkheden. In Schumanns Aufträge ziet ze wel meer treurigheid dan ik, maar die emoties zie je ook in alle details in haar gezicht. Voor een keer had ik het gevoel dat Schumanns Nachtlied - het bekende "Über allen Gipfeln" - de concurrentie aankon met Schuberts versie, misschien omdat ze het naadloos lieten overgaan in Schuberts Nachtstück.

Ze eindigden met drie Wolfliederen. Het is bekend dat Wolf een grote fan was van Wagner. Als Brünnhilde op haar rots liederen zou zingen, dan zou het als Lied vom Winde kunnen klinken. Burns heeft uiteraard geen Brünnhildestem, maar ze zingt het met overtuigende passie en vuur. Im Frühling krijgt dan weer de nodige Sehnsucht mee. Als ze haar harmonica onder controle krijgt, is dit zeker een naam om te onthouden. Ter info... ze komt volgend seizoen naar deSingel voor Graham Johnsons eerste lecture-recital over Schumann.

Foto
(foto © Clive Barda)

Bethan Langford en Ben-San Lau waren de volgende "rising stars". Het eerste deel van hun optreden was volledige gewijd aan Eichendorff-liederen, maar dan wel de minder bekende versies... zoals In der Fremde of Mondnacht van Brahms.

Langford heb ik vijf jaar geleden al eens gehoord op het Oxford Lieder Festival. Haar stem klinkt iets voller, maar is nog altijd niet ideaal. Vooral haar fluisterpiano's verstoren haar zanglijn. Interpretatief is ze vrij variabel. In Mendelssohns Das Waldschloss laat ze wel mooie kleuren horen, maar diens Nachtlied klinkt veel te vrolijk en in het Wanderlied zit geen lijn.

In het tweede deel zong ze Frauenliebe und -leben. De eerste paar liederen gingen nog vrij goed, maar vanaf Süßer Freund verliest ze de pedalen met vreemde inzetten en ongepaste treurnis. An meinem Herzen was veel te snel en Nun hast du mir den ersten Schmerz getan was overemotioneel.

Foto
(foto © Andreas Terlaak)

In het tweede namiddagrecital stonden Clara en Robert Schumann centraal en dus ook hun gemeenschappelijk Rückert-opus Liebesfrühling. Barbara Kozelj en Raoul Steffani gaven een vrij slaapverwekkende uitvoering, terwijl Gerold Huber met zijn piano volledig naar de achtergrond verdween.

Dat gebrek aan opwinding zal ook wel met de keuze van het programma te maken hebben. Gelukkig zong Kozelj Lorelei, kwestie van iedereen terug wakker te maken. Deze mezzo is trouwens een nieuwe naam voor mij, maar ze maakte geen al te beste indruk. Ze zingt met minstens drie verschillende stemmen. Haar lage noten krijgen veel borststem mee wat een heerlijk donkere klank geeft. Maar ze heeft ook een hees register en een paar luide topnoten. Op het einde van het recital had ze geen stem meer.

Steffani was vorig jaar een "rising star" in Zeist. Sindsdien is er niet veel evolutie merkbaar. Zijn bariton klinkt nog altijd even mooi, maar op interpretatief vlak gebeurt er bitter weinig. Beide zangers zongen trouwens alles met de partituur...

Publicatie: zaterdag 26 mei 2018 @ 23:46
Rubriek: Liedrecital

Recent RSS feed

Amsterdam 2018-2019

Binnenkort begint het operaseizoen weer. Hoog tijd om eens over de grens te kijken naar wat in het buitenland te beleven zal zijn. Amsterdam is eerst aan de beurt, met de voorstellingen in het Muziektheater en het Concertgebouw.

Toekomstmuziek, 18-8-2018 15:29
0 opmerkingen

Klemens Sander - Das lyrische Intermezzo

Tot ongeveer tien jaar geleden had men in Brussel een reeks "Muziek en Poëzie", waarin liederen gezongen en gedichten voorgedragen werden. De recente CD "Das lyrische Intermezzo" van de bariton Klemens Sander, de pianiste Uta Sander en de acteur Cornelius Obonya had perfect in die reeks gepast.

CD's, 11-8-2018 17:08
0 opmerkingen

Andrè Schuen - Wanderer

Een paar maanden geleden dacht ik nog dat de recente CD van Carolyn Sampson dé Schubert-opname van het jaar zou worden... en dan verschijnt Wanderer met bariton Andrè Schuen en pianist Daniel Heide. Het is een overdonderend mooie CD, niet in het minst omwille van de intelligente opbouw.

CD's, 6-8-2018 19:05
0 opmerkingen

Sebastian Noack - Hans Sommer: Ballads & Romances

Ik kende de bariton Sebastian Noack vooral als oratoriumzanger. Op zijn jongste lied-CD (die blijkbaar al in 2013 opgenomen werd) met pianist Manuel Lange ontpopt hij zich tot een begenadigd liedzanger.

CD's, 1-8-2018 21:53
0 opmerkingen

Marlis Petersen - Dimensionen: Welt

Met "Das Ewig-Weibliche" heeft Marlis Petersen een paar jaar geleden een thematische CD opgenomen met Goethe-liederen waarbij ze ook het minder bekende repertoire niet vergat. Nu is ze samen met pianist Stephan Matthias Lademann aan een iets grotere onderneming begonnen: een trilogie met drie "Dimensies des Zijns".

CD's, 27-7-2018 20:50
0 opmerkingen

Idomeneo in Buxton

In tegenstelling tot Tisbe en Alzira behoort Mozarts Idomeneo ondertussen wel tot het standaardrepertoire. Het was tevens de afsluiter van mijn weekje op het Buxton Festival.

Opera, 22-7-2018 11:00
0 opmerkingen

Alzira in Buxton

Er zijn nog een paar opera's van Verdi die ik nog niet live gezien heb. Gisteren heb ik Alzira van dat lijstje kunnen schrappen. Het was ook het doorslaggevend argument om voor de eerste keer naar het Buxton Festival te gaan.

Opera, 21-7-2018 10:24
0 opmerkingen