ti guarda dal Grande Inquisitor

Mastercourse in Zeist

In het kader van het Liedfestival wordt aan jonge zangers de mogelijkheid geboden om zich te vervolmaken in een publieke mastercourse. Zes liedduo's namen deel aan de vierdaagse cursus die afgesloten werd met een presentatierecital.

Foto

Net zoals vorig jaar, was Elly Ameling één van de "masters". Zij nam de namiddagsessies voor haar rekening, in de voormiddag werden de duo's onder handen genomen door pianist Julius Drake. In lijn met het thema van het festival werd gewerkt rond Eichendorff-liederen, hoofdzakelijk die van Schumann en Wolf. In een besloten sessie werkten ze met Robert Holl aan die van Pfitzner.

Ameling en Drake hebben elk hun eigen stijl van lesgeven. Julius Drake vertrekt heel strikt vanuit de partituur en het zal uiteraard niemand verbazen dat hij ook veel meer met de pianisten werkt. Na een eerste doorloop van een lied, spendeert hij bijna de helft van de tijd aan de pianist, zonder dat de zanger meezingt. Dat heeft als voordeel voor het publiek dat we een inkijk krijgen in de details van de pianopartij die al te vaak naar de achtergrond verdwijnt.

Ameling richt zich meer op de zanger en doet beroep op haar decennialange ervaring als liedzangeres en intieme vertrouwdheid met het repertoire. Haar verering voor Dietrich Fischer-Dieskau steekt ze niet onder stoelen of banken: "hij doet altijd alles juist". Ze geeft ook wel tips aan de pianist, maar als het bijvoorbeeld over de balans gaat, dan komt ze niet verder dan suggereren om de pianoklep op de korte stok te zetten of een uitspraak van Jörg Demus aan te halen dat de pianist 50% stiller moet spelen als de zanger begint te zingen. Drake werkt daarentegen effectief met de pianist om de pianoklank onder controle te krijgen zonder de zanger te overstemmen.

De zes zangers die aantraden, bestonden uit drie mannen en drie vrouwen. Over de mannen - twee baritons en een bas - kan ik kort zijn: eigenlijk zijn ze technisch nog te zwak om al deel te nemen aan een mastercourse. Ik wil de bariton Vincent Kusters, begeleid door Charlie Bo Meijering, nog het voordeel van de twijfel geven. Hij had last van een verkoudheid, maar klonk desalniettemin vrij goed. In liederen als Treie nur mit lieben Spott of Auf dem grünen Balkon blijft hij wel té serieus. Een glimlach kan soms wonderen doen, zowel wat de klank betreft als in het contact met het publiek.

De Japanse sopraan Keiko Obai (haar pianiste was Hiroko Utsumi) is sinds vorig jaar in München gebaseerd. Maar toch had ik de indruk dat er nog een taalbarrière is om alles wat Drake en Ameling haar vertelden om te zetten. Ze heeft een hoge sopraan die heel mooi zit. Haar Duitse uitspraak is vrij behoorlijk al is ze niet altijd even goed verstaanbaar. Het Engelse duo met de mezzo Felicity Turner en pianiste Natalie Burch lijken meer affiniteit te hebben met het lied. Turner zingt met een aangename mezzo, die in de hoogte soms wel wat kan dreunen. Ze speelt in haar interpretatie wel te vaak op veilig.

Een mastercourse is altijd een wat onnatuurlijke omgeving, maar ik probeer me toch altijd voor te stellen of ik deze of gene zanger in een volledig avondvullend recital zou willen horen. In dit geval was er één zanger waarbij dat het geval was. De Mexicaans-Duitse Ana Schwedhelm heeft niet alleen een mooie sopraan, maar ze is ook iemand die iets te vertellen heeft. In haar vertolkingen zoekt ze de expressieve grenzen op met bijvoorbeeld een extravagante uitvoering van Waldesgespräch. Daarenboven werd ze uitstekend ondersteund door de piano van Heleen Vegter.

Publicatie: zaterdag 26 mei 2018 @ 10:18
Rubriek: Liedrecital

Recent RSS feed

Amsterdam 2018-2019

Binnenkort begint het operaseizoen weer. Hoog tijd om eens over de grens te kijken naar wat in het buitenland te beleven zal zijn. Amsterdam is eerst aan de beurt, met de voorstellingen in het Muziektheater en het Concertgebouw.

Toekomstmuziek, 18-8-2018 15:29
0 opmerkingen

Klemens Sander - Das lyrische Intermezzo

Tot ongeveer tien jaar geleden had men in Brussel een reeks "Muziek en Poëzie", waarin liederen gezongen en gedichten voorgedragen werden. De recente CD "Das lyrische Intermezzo" van de bariton Klemens Sander, de pianiste Uta Sander en de acteur Cornelius Obonya had perfect in die reeks gepast.

CD's, 11-8-2018 17:08
0 opmerkingen

Andrè Schuen - Wanderer

Een paar maanden geleden dacht ik nog dat de recente CD van Carolyn Sampson dé Schubert-opname van het jaar zou worden... en dan verschijnt Wanderer met bariton Andrè Schuen en pianist Daniel Heide. Het is een overdonderend mooie CD, niet in het minst omwille van de intelligente opbouw.

CD's, 6-8-2018 19:05
0 opmerkingen

Sebastian Noack - Hans Sommer: Ballads & Romances

Ik kende de bariton Sebastian Noack vooral als oratoriumzanger. Op zijn jongste lied-CD (die blijkbaar al in 2013 opgenomen werd) met pianist Manuel Lange ontpopt hij zich tot een begenadigd liedzanger.

CD's, 1-8-2018 21:53
0 opmerkingen

Marlis Petersen - Dimensionen: Welt

Met "Das Ewig-Weibliche" heeft Marlis Petersen een paar jaar geleden een thematische CD opgenomen met Goethe-liederen waarbij ze ook het minder bekende repertoire niet vergat. Nu is ze samen met pianist Stephan Matthias Lademann aan een iets grotere onderneming begonnen: een trilogie met drie "Dimensies des Zijns".

CD's, 27-7-2018 20:50
0 opmerkingen

Idomeneo in Buxton

In tegenstelling tot Tisbe en Alzira behoort Mozarts Idomeneo ondertussen wel tot het standaardrepertoire. Het was tevens de afsluiter van mijn weekje op het Buxton Festival.

Opera, 22-7-2018 11:00
0 opmerkingen

Alzira in Buxton

Er zijn nog een paar opera's van Verdi die ik nog niet live gezien heb. Gisteren heb ik Alzira van dat lijstje kunnen schrappen. Het was ook het doorslaggevend argument om voor de eerste keer naar het Buxton Festival te gaan.

Opera, 21-7-2018 10:24
0 opmerkingen