ti guarda dal Grande Inquisitor

Thomas Oliemans in Zeist

Met Joseph von Eichendorff als de festivaldichter is het onvermijdelijk dat we op een bepaald moment Schumanns Eichendorff-Liederkreis te horen zouden krijgen. Vandaag was dat het geval met de Nederlandse bariton Thomas Oliemans en de immer geniale Malcolm Martineau aan de piano.

Foto
(foto © Marco Borggreve)

Maar we begonnen in 1850 - de periode dat Schumanns geestelijke vermogens achteruit begonnen te gaan - met twee contrasterende opera. Eerst voerden ze de onbekende Sechs Gesänge von Wilfried von der Neun (Opus 89) uit, gevolgd door de veel bekendere Lenau-Lieder (Opus 90). Van de Neun-liederen bleef niet veel hangen, al heeft Heimliches Verschwinden wel "iets". De uitzondering was het slotlied Röselein, Röselein! dat een groot contrast vormt met het onstuimige Ins Freie dat er net voor komt. Oliemans zoekt én vindt de nodige lichtheid, terwijl Martineau een onkarakteristieke Schumann-pianopartij speelde.

Om eerlijk te zijn, had ik geen al te hoge verwachtingen bij dit recital. Toen Oliemans twee jaar geleden een Schubert- en Wolf-recital zong in deSingel kon hij mij niet overtuigen. Maar in dit Schumann-recital overtreft hij zichzelf. Het zou natuurlijk ook deels aan de superieure Martineau kunnen liggen die elke zanger eigenhandig naar een hoger niveau stuwt.

Hoe dan ook, de uitvoering van de Lenau-Lieder bevatten een paar pareltjes die me tot tranen toe konden ontroeren. Het begon al met een verbluffende Lied eines Schmiedes. Aanvankelijk wordt er lustig op het aambeeld geslagen, maar dat fortissimo is slechts de start van één groot decrescendo tot een piano-slot... tot in de perfectie uitgevoerd door beide artiesten. Meine Rose behoort tot mijn favoriete Schumann-liederen en hierin exploreerde Oliemans alle aspecten van het piano. Het Requiem was een aangrijpend slot.

Na de pauze gingen ze op dit elan voort met een (h)eerlijke, consequente Eichendorff-Liederkreis. In In der Fremde was het weer Martineau die opviel toen hij - "Vater und Mutter sind lange tot" - een doodsklokje in zijn piano vond. Oliemans zong daarna een stralende "wunderselige Bildnis" in Intermezzo en vond zowel een andere klank als een ander timbre om de Lorelei van Waldesgespräch uit te drukken. Pianist en zanger probeerden elkaar de loef af te steken in subtiele toonvorming in Die Stille, die logischerwijze uitmondde in een adembenemend mooie Mondnacht. In een mooi gedragen Auf einer Burg geeft hij dan weer iets meer vocaal gewicht aan de versteende ridder. Er was wel een kleine hapering op het einde van Zwielicht met een wat rauwe "Hüte dich, sei wach und munter". De cyclus werd uiteraard gevolgd door een typisch Hollandse subito staande ovatie. Dat belemmert wel het bisnummerdeel van de avond, waardoor het beperkt bleef tot twee Schumann-toegiften: Schöne Wiege meiner Leiden en Sitz' ich allein.

Publicatie: donderdag 24 mei 2018 @ 22:56
Rubriek: Liedrecital

Recent RSS feed

Iris Hendrickx - French Opera Arias

De Belgische sopraan Iris Hendrickx heeft haar debuut-CD gelanceerd. Het is een collectie van Franse opera-aria's geworden, begeleid door Patrick Fournillier en het Orchestra Sinfonica di Milano Giuseppe Verdi.

CD's, 19-6-2018 21:05
0 opmerkingen

Ilker Arcayürek - Der Einsame

Als een jonge tenor zijn eerste Schubert-CD opneemt, dan is de verleiding groot om met Die schöne Müllerin te beginnen. De Weense tenor Ilker Arcayürek en de pianist Simon Lepper zijn iets origineler.

CD's, 18-6-2018 18:55
0 opmerkingen

Carolyn Sampson - A Soprano's Schubertiade

Ik heb de sopraan Carolyn Sampson enkel nog maar live in oratorium gehoord, nog nooit als liedzangeres. Ze heeft de afgelopen jaren wel al een aantal mooie lied-CD's opgenomen, vooral met Franse muziek. Nu waagt ze zich voor de eerste keer aan Schubert, ook nu weer met haar vaste pianist Joseph Middleton. Een fantastische CD!

CD's, 16-6-2018 16:05
0 opmerkingen

Hertog Blauwbaards burcht in de Munt

Het afgelopen Muntseizoen was een seizoen van tweeluiken en ook de laatste productie bestond uit twee werken. Voor de pauze was dat Bartoks opera Hertog Blauwbaards burcht en na de pauze De wonderbaarlijke mandarijn... een pantomime-ballet, dat in de productie van Christophe Coppens meer pantomime dan ballet was waarbij de overacting niet geschuwd werd.

Opera, 14-6-2018 17:15
0 opmerkingen

Macbeth in Luik

De Luikse Opéra sluit het seizoen af met Macbeth in een nieuwe productie van Stefano Mazzonis di Pralafera. Paolo Arrivabeni dirigeert de gebruikelijke "Franse" versie, inclusief het totaal overbodig heksenballet, maar wel met het slot van de eerste versie.

Opera, 13-6-2018 15:29
2 opmerkingen

La clemenza di Tito in Antwerpen

Het kan toch nog, zelfs bij Opera Vlaanderen... een productie die er gewoon mooi uitziet. Mozarts laatste opera La clemenza di Tito heeft daarenboven een degelijke bezetting meegekregen, geleid door dirigent Stefano Montanari.

Opera, 2-6-2018 10:18
7 opmerkingen

Juni en juli 2018

Zowel Opera Vlaanderen als De Munt eindigen het seizoen met een opera die dateert uit het begin van de 20ste eeuw, respectievelijk De Speler van Prokofiev en Hertog Blauwbaards burcht van Bartok. Ondertussen komt Leo Nucci nog eens naar Luik, deze keer voor Macbeth. En het Brussels Mozartiade-festival begint de zomer met Cosi fan tutte.

Toekomstmuziek, 31-5-2018 19:28
0 opmerkingen