ti guarda dal Grande Inquisitor

Thomas Oliemans in Zeist

Met Joseph von Eichendorff als de festivaldichter is het onvermijdelijk dat we op een bepaald moment Schumanns Eichendorff-Liederkreis te horen zouden krijgen. Vandaag was dat het geval met de Nederlandse bariton Thomas Oliemans en de immer geniale Malcolm Martineau aan de piano.

Foto
(foto © Marco Borggreve)

Maar we begonnen in 1850 - de periode dat Schumanns geestelijke vermogens achteruit begonnen te gaan - met twee contrasterende opera. Eerst voerden ze de onbekende Sechs Gesänge von Wilfried von der Neun (Opus 89) uit, gevolgd door de veel bekendere Lenau-Lieder (Opus 90). Van de Neun-liederen bleef niet veel hangen, al heeft Heimliches Verschwinden wel "iets". De uitzondering was het slotlied Röselein, Röselein! dat een groot contrast vormt met het onstuimige Ins Freie dat er net voor komt. Oliemans zoekt én vindt de nodige lichtheid, terwijl Martineau een onkarakteristieke Schumann-pianopartij speelde.

Om eerlijk te zijn, had ik geen al te hoge verwachtingen bij dit recital. Toen Oliemans twee jaar geleden een Schubert- en Wolf-recital zong in deSingel kon hij mij niet overtuigen. Maar in dit Schumann-recital overtreft hij zichzelf. Het zou natuurlijk ook deels aan de superieure Martineau kunnen liggen die elke zanger eigenhandig naar een hoger niveau stuwt.

Hoe dan ook, de uitvoering van de Lenau-Lieder bevatten een paar pareltjes die me tot tranen toe konden ontroeren. Het begon al met een verbluffende Lied eines Schmiedes. Aanvankelijk wordt er lustig op het aambeeld geslagen, maar dat fortissimo is slechts de start van één groot decrescendo tot een piano-slot... tot in de perfectie uitgevoerd door beide artiesten. Meine Rose behoort tot mijn favoriete Schumann-liederen en hierin exploreerde Oliemans alle aspecten van het piano. Het Requiem was een aangrijpend slot.

Na de pauze gingen ze op dit elan voort met een (h)eerlijke, consequente Eichendorff-Liederkreis. In In der Fremde was het weer Martineau die opviel toen hij - "Vater und Mutter sind lange tot" - een doodsklokje in zijn piano vond. Oliemans zong daarna een stralende "wunderselige Bildnis" in Intermezzo en vond zowel een andere klank als een ander timbre om de Lorelei van Waldesgespräch uit te drukken. Pianist en zanger probeerden elkaar de loef af te steken in subtiele toonvorming in Die Stille, die logischerwijze uitmondde in een adembenemend mooie Mondnacht. In een mooi gedragen Auf einer Burg geeft hij dan weer iets meer vocaal gewicht aan de versteende ridder. Er was wel een kleine hapering op het einde van Zwielicht met een wat rauwe "Hüte dich, sei wach und munter". De cyclus werd uiteraard gevolgd door een typisch Hollandse subito staande ovatie. Dat belemmert wel het bisnummerdeel van de avond, waardoor het beperkt bleef tot twee Schumann-toegiften: Schöne Wiege meiner Leiden en Sitz' ich allein.

Publicatie: donderdag 24 mei 2018 @ 22:56
Rubriek: Liedrecital

Recent RSS feed

Amsterdam 2018-2019

Binnenkort begint het operaseizoen weer. Hoog tijd om eens over de grens te kijken naar wat in het buitenland te beleven zal zijn. Amsterdam is eerst aan de beurt, met de voorstellingen in het Muziektheater en het Concertgebouw.

Toekomstmuziek, 18-8-2018 15:29
0 opmerkingen

Klemens Sander - Das lyrische Intermezzo

Tot ongeveer tien jaar geleden had men in Brussel een reeks "Muziek en Poëzie", waarin liederen gezongen en gedichten voorgedragen werden. De recente CD "Das lyrische Intermezzo" van de bariton Klemens Sander, de pianiste Uta Sander en de acteur Cornelius Obonya had perfect in die reeks gepast.

CD's, 11-8-2018 17:08
0 opmerkingen

Andrè Schuen - Wanderer

Een paar maanden geleden dacht ik nog dat de recente CD van Carolyn Sampson dé Schubert-opname van het jaar zou worden... en dan verschijnt Wanderer met bariton Andrè Schuen en pianist Daniel Heide. Het is een overdonderend mooie CD, niet in het minst omwille van de intelligente opbouw.

CD's, 6-8-2018 19:05
0 opmerkingen

Sebastian Noack - Hans Sommer: Ballads & Romances

Ik kende de bariton Sebastian Noack vooral als oratoriumzanger. Op zijn jongste lied-CD (die blijkbaar al in 2013 opgenomen werd) met pianist Manuel Lange ontpopt hij zich tot een begenadigd liedzanger.

CD's, 1-8-2018 21:53
0 opmerkingen

Marlis Petersen - Dimensionen: Welt

Met "Das Ewig-Weibliche" heeft Marlis Petersen een paar jaar geleden een thematische CD opgenomen met Goethe-liederen waarbij ze ook het minder bekende repertoire niet vergat. Nu is ze samen met pianist Stephan Matthias Lademann aan een iets grotere onderneming begonnen: een trilogie met drie "Dimensies des Zijns".

CD's, 27-7-2018 20:50
0 opmerkingen

Idomeneo in Buxton

In tegenstelling tot Tisbe en Alzira behoort Mozarts Idomeneo ondertussen wel tot het standaardrepertoire. Het was tevens de afsluiter van mijn weekje op het Buxton Festival.

Opera, 22-7-2018 11:00
0 opmerkingen

Alzira in Buxton

Er zijn nog een paar opera's van Verdi die ik nog niet live gezien heb. Gisteren heb ik Alzira van dat lijstje kunnen schrappen. Het was ook het doorslaggevend argument om voor de eerste keer naar het Buxton Festival te gaan.

Opera, 21-7-2018 10:24
0 opmerkingen