ti guarda dal Grande Inquisitor

Maria Stuarda in Duisburg

De Rheinoper van Duisburg brengt een nieuwe productie van Maria Stuarda in een regie van Guy Joosten. Het is niet zijn meest geïnspireerde creatie geworden...

Foto
Leicester, Maria (foto © Monika Rittershaus)

Guy Joosten lijkt zijn aandacht vooral te willen richten op de troonstrijd tussen Elisabeth I en Mary Stuart... alhoewel de opera zich afspeelt tijdens de laatste dagen van Maria Stuarda, als ze al goed en wel opgesloten zit in Fotheringhay. Na de confrontatie tussen de twee koninginnen zet Maria bijvoorbeeld triomfantelijk de kroon op haar hoofd, en tijdens de eerste scène van het derde bedrijf komen vijf kind-Maria's Elisabetta plagen.

Tijdens de ouverture zien we een videoprojectie van een hand die met krijt de tekst "In my end is my beginning" op een zwart bord schrijft... een verwijzing naar de Franse leuze "En ma fin est mon commencement" die Mary Stuart meenam naar al haar gevangenissen. Later zal ze dat ook op de muren van haar gevangenis schrijven.

Alles speelt zich dan ook af in Maria's gevangenis, een ijzeren constructie met een reeks gevangeniscellen ontworpen door Roel Van Berckelaer. Tijdens het eerste bedrijf zien we centraal een verzonken sofa, waar Maria een luxueus gevangenisleven leidt. In het laatste bedrijf wordt het de refter van de gevangenis met tafeltjes, krukjes en een drankautomaat. Het is allemaal nogal sfeerloos.

Het slot is wel goed gedaan met veel rode toetsen in plaats van bloederige toestanden tijdens de onthoofding van Maria. Ze gaat op één van die reftertafeltjes staan - wat ik op zich altijd idioot vind - en verruilt haar zwart kleed voor een bloedrode jurk. Ook de koorleden draaien hun zwarte vest binnenstebuiten tot een rode vest. Net voor het derde kanonschoot kleurt de achterwand rood...

Foto
foto © Monika Rittershaus

Olesya Golovneva heb ik al een paar keer eerder gehoord, vorig jaar nog als de Verdi-Elisabetta. Ondertussen heeft ze haar transformatie van soubrette naar volle lyrische sopraan goed verteerd en zingt ze nu met een homogene stem. Maar dat betekent nog niet dat ze een goede Maria Stuarda is. Daarvoor is haar stem te kleurloos en te monotoon. En als ze dan toch eens expressief uit de hoek wil komen, dan kleurt ze ver buiten de belcanto-lijnen met Sprechgesang en lelijk geroep zoals haar "Profanato è il soglio inglese, vil bastarda, dal tuo piè". Daarenboven is haar tekstprojectie ook niet fameus. Tijdens de recitatieven gaat het nog, maar voor de aria's schakelt ze over op klinkergewauwel. Joan Sutherland kon daarmee wegkomen, maar zij was dan op alle andere vlakken een zangeres buiten categorie...

Sarah Ferede is ook niet de ideale belcanto-zangeres, daarvoor onderbreekt ze iets te vaak de lange legato lijnen. Maar zij heeft wel een heel mooie stem (eerder was ze bijvoorbeeld een fantastische Charlotte). Haar vertolking van Elisabetta heeft karakter waarbij alle tekst met de nodige nuances geprojecteerd wordt. Tijdens de confrontatie met Maria hoor je hoe de twijfel haar bekruipt, wat culmineert in haar scène met Cecil (een degelijke Laimonas Pautienius) in het derde bedrijf.

Voor de rol van Leicester moeten ze het doen met Gianluca Terranova. Een tenor met geen straaltje zon in zijn stem en een onorthodoxe methode om zijn passaggio te overbruggen waarbij ik telkens het gevoel heb dat hij gaat kraken (wat hij gelukkig niet doet). Bij de mannen moet het vooral komen van Wojtek Gierlach die Talbot zingt met een mooi gedragen en ronde bas.

Publicatie: vrijdag 29 december 2017 @ 9:45
Rubriek: Opera

Recent RSS feed

Amsterdam 2018-2019

Binnenkort begint het operaseizoen weer. Hoog tijd om eens over de grens te kijken naar wat in het buitenland te beleven zal zijn. Amsterdam is eerst aan de beurt, met de voorstellingen in het Muziektheater en het Concertgebouw.

Toekomstmuziek, 18-8-2018 15:29
0 opmerkingen

Klemens Sander - Das lyrische Intermezzo

Tot ongeveer tien jaar geleden had men in Brussel een reeks "Muziek en Poëzie", waarin liederen gezongen en gedichten voorgedragen werden. De recente CD "Das lyrische Intermezzo" van de bariton Klemens Sander, de pianiste Uta Sander en de acteur Cornelius Obonya had perfect in die reeks gepast.

CD's, 11-8-2018 17:08
0 opmerkingen

Andrè Schuen - Wanderer

Een paar maanden geleden dacht ik nog dat de recente CD van Carolyn Sampson dé Schubert-opname van het jaar zou worden... en dan verschijnt Wanderer met bariton Andrè Schuen en pianist Daniel Heide. Het is een overdonderend mooie CD, niet in het minst omwille van de intelligente opbouw.

CD's, 6-8-2018 19:05
0 opmerkingen

Sebastian Noack - Hans Sommer: Ballads & Romances

Ik kende de bariton Sebastian Noack vooral als oratoriumzanger. Op zijn jongste lied-CD (die blijkbaar al in 2013 opgenomen werd) met pianist Manuel Lange ontpopt hij zich tot een begenadigd liedzanger.

CD's, 1-8-2018 21:53
0 opmerkingen

Marlis Petersen - Dimensionen: Welt

Met "Das Ewig-Weibliche" heeft Marlis Petersen een paar jaar geleden een thematische CD opgenomen met Goethe-liederen waarbij ze ook het minder bekende repertoire niet vergat. Nu is ze samen met pianist Stephan Matthias Lademann aan een iets grotere onderneming begonnen: een trilogie met drie "Dimensies des Zijns".

CD's, 27-7-2018 20:50
0 opmerkingen

Idomeneo in Buxton

In tegenstelling tot Tisbe en Alzira behoort Mozarts Idomeneo ondertussen wel tot het standaardrepertoire. Het was tevens de afsluiter van mijn weekje op het Buxton Festival.

Opera, 22-7-2018 11:00
0 opmerkingen

Alzira in Buxton

Er zijn nog een paar opera's van Verdi die ik nog niet live gezien heb. Gisteren heb ik Alzira van dat lijstje kunnen schrappen. Het was ook het doorslaggevend argument om voor de eerste keer naar het Buxton Festival te gaan.

Opera, 21-7-2018 10:24
0 opmerkingen