Il Grand' Inquisitor

Angela Gheorghiu in het PSK

Het Klarafestival staat in het teken van "La folia", de waanzin. En dus lag het voor de hand om een concert te voorzien met waanzinaria's. Minder gelukkig is de keuze van de zangeres. Angela Gheorghiu staat niet meteen bekend omwille van haar uitvoeringen in het belcantorepertoire, waar toch de meeste van die waanzinaria's voorkomen. We kregen dan ook geen enkele waanzinaria te horen. Als ze echt waanzinaria's hadden willen brengen, dan hadden ze trouwens beter iemand als Natalie Dessay geëngageerd.

Het deel voor en na de pauze werd traditioneel ingeleid door een ouverture; de Leonore van Beethoven en de ouverture van La Forza del Destino... qua keuze niet meteen het meest origineel. Tussendoor werden de aria's nog afgewisseld met operaballetmuziek uit Faust en La Gioconda. Twee stukken met een sterk aha-gehalte. Het is muziek die jan en alleman kent, maar waarvan waarschijnlijk maar weinigen weten dat ze uit opera's komen.

illustratieMaar het ging dus om de aria's en Gheorghiu. Het was de eerste keer dat ik haar "echt" hoorde; in een ver verleden heb ik haar nog wel als Micaela gehoord in De Munt, maar daar kan ik me weinig van herinneren.

Haar programma begon een beetje vreemd met twee barokaria's. Met Caro mio ben betrad ze het Bartoli-territorium, maar dan in een hilarische orkestratie die wel kerstmuziek leek... ik kreeg net niet de slappe lach. Het daarop volgende Lascia ch'io pianga was weliswaar mooi gezongen, maar ik had toch nooit het gevoel dat ze een lamento aan het zingen was. Het was ook opvallend dat ze met een nogal onorthodoxe uitspraak de 'oe'-klank (zoals bijvoorbeeld in "cruda sorte") zingt.

Maar haar stem heeft anders een heel mooie klank en technisch is er nauwelijks iets op aan te merken. Het continu mezza voce waarmee ze bijvoorbeeld Adieu notre petite table van Manon of lo son l'umile ancella van Adriana Lecouvreur zong, gaf daar een indrukwekkend bewijs van. Elke noot wordt perfect geplaatst en klinkt zonder inspanning. Haar Franse uitspraak is nog altijd niet fameus, maar het begint al te beteren. Binnen een jaar of tien klinkt het misschien zelfs als echt Frans. De privélessen van meneer Gheorghiu beginnen dan toch zijn vruchten af te werpen. Roberto Alagna kwam op het einde trouwens ook even op het podium om gedag te zeggen.

Maar ondanks haar stevige technische bagage is het niet allemaal perfect. Ze foefelt bijvoorbeeld met de openingstriller van de Juwelenaria en de eerste "pace" van Leonora's Pace pace wordt zonder messa di voce gezongen. Met die Verdi-aria toont ze ook aan dat ze essentieel een lyrische sopraan is en eigenlijk niets te zoeken heeft in het spinto-repertoire van La forza del destino. Ze mist het noodzakelijke spinto-gewicht om boven op het orkest te gaan zitten tijdens bijvoorbeeld de "maledizione" van het slot van die aria.

Als eerste bisnummer zong ze Violetta's Addio, del passato, inclusief de voorafgaande brief. En dat is de Verdi waarvoor haar stem uitermate geschikt is. Als je dat hoort, dan voel je dat hier wel alles op zijn plaats zit. Daarna volgden nog drie bisnummers uit het lichtere genre met Non ti scordar di me en twee Roemeense liederen.

Het publiek ging collectief uit de bol.

Publicatie: dinsdag 21 september 2004 @ 23:47
Rubriek: Concert