ti guarda dal Grande Inquisitor

Semiramide in München

De Bayerische Opernfestspiele is altijd een combinatie van oudere producties, hernemingen uit het afgelopen seizoen en premières. David Aldens productie van Semiramide ging eerder dit seizoen in première met een overweldigende bezetting, aangevoerd door Joyce DiDonato. Dezelfde bezetting was ook van de partij op het festival.

Foto
Semiramide

Dankzij Joan Sutherland is Semiramide in het sopraan-repertoire terechtgekomen, alhoewel Rossini de rol oorspronkelijk voor Isabella Colbran gecomponeerd heeft. Maar dankzij Joyce DiDonato komt de rol terug naar het mezzo-vak en ik hoop dat die daar nu ook blijft. Een mezzo geeft toch een andere kleur en intensiteit aan de rol. Nu, die kleur en intensiteit hebben uiteraard ook te maken met de complete inleving van DiDonato in de rol van Semiramide... de koningin die samen met Assur haar man vermoord heeft, Arsace uitkiest als nieuwe koning en echtgenoot tot Arsace haar verloren zoon blijkt te zijn, en ze tenslotte door Arsace vermoord wordt.

Zo'n rol zit DiDonato als gegoten, in het bijzonder haar interpretatie van haar grote aria "Bel raggio lusinghier". Uiteraard is haar vertolking gelardeerd met prachtige trillers en perfect uitgevoerde coloraturen. Maar als ze bij "Quest'alma che finor gemè, tremò, languì, ..." komt, verandert de kleur van haar stem en krijgt de aria meer expressieve diepte. Haar mekkerende topnoot blijft een probleem, zodat het slot van de aria niet helemaal is wat het zou kunnen zijn.

Foto
Assur, Arsace

Ze is op haar best in de verschillende duetten, met als absoluut hoogtepunt de scène met Arasace als hij haar net verteld heeft dat hij haar zoon is. Daarbij doorloopt ze alle mogelijke emoties van liefde over vertwijfeling tot angst. Het succes van die scène is evenveel te wijten aan Daniela Barcellona die een ongelooflijke Arsace zingt. Haar stem is nog het best te omschrijven als een heroïsche mezzo met veel donkere kleuren en een moeiteloze coloratuurkunst. Na "In si barbara sciagura" ging het dak eraf... voor de zoveelste keer.

Een tweede duet is "Se la vita ancor t'è cara" van Semiramide met Assur. Joyce DiDonato breidt haar emotioneel palet nog wat verder uit als ze hem de mantel uitveegt. Alex Esposito is een uitstekende Assur, al is hij geen echt diepe bas maar beschikt hij wel over de nodige flexibiliteit en de interpretatieve mogelijkheden om zijn waanzinscène "Deh, ti ferma ti placa" memorabel te maken. Tenslotte moet ook nog Lawrence Brownlee vermeld worden als Idreno. Zijn stem is aan de kleine kant, maar de loopjes en de hoge noten van "La speranza più soave" zijn een makkie.

Publicatie: zaterdag 22 juli 2017 @ 9:31
Rubriek: Opera

Recent RSS feed

Amsterdam 2018-2019

Binnenkort begint het operaseizoen weer. Hoog tijd om eens over de grens te kijken naar wat in het buitenland te beleven zal zijn. Amsterdam is eerst aan de beurt, met de voorstellingen in het Muziektheater en het Concertgebouw.

Toekomstmuziek, 18-8-2018 15:29
0 opmerkingen

Klemens Sander - Das lyrische Intermezzo

Tot ongeveer tien jaar geleden had men in Brussel een reeks "Muziek en Poëzie", waarin liederen gezongen en gedichten voorgedragen werden. De recente CD "Das lyrische Intermezzo" van de bariton Klemens Sander, de pianiste Uta Sander en de acteur Cornelius Obonya had perfect in die reeks gepast.

CD's, 11-8-2018 17:08
0 opmerkingen

Andrè Schuen - Wanderer

Een paar maanden geleden dacht ik nog dat de recente CD van Carolyn Sampson dé Schubert-opname van het jaar zou worden... en dan verschijnt Wanderer met bariton Andrè Schuen en pianist Daniel Heide. Het is een overdonderend mooie CD, niet in het minst omwille van de intelligente opbouw.

CD's, 6-8-2018 19:05
0 opmerkingen

Sebastian Noack - Hans Sommer: Ballads & Romances

Ik kende de bariton Sebastian Noack vooral als oratoriumzanger. Op zijn jongste lied-CD (die blijkbaar al in 2013 opgenomen werd) met pianist Manuel Lange ontpopt hij zich tot een begenadigd liedzanger.

CD's, 1-8-2018 21:53
0 opmerkingen

Marlis Petersen - Dimensionen: Welt

Met "Das Ewig-Weibliche" heeft Marlis Petersen een paar jaar geleden een thematische CD opgenomen met Goethe-liederen waarbij ze ook het minder bekende repertoire niet vergat. Nu is ze samen met pianist Stephan Matthias Lademann aan een iets grotere onderneming begonnen: een trilogie met drie "Dimensies des Zijns".

CD's, 27-7-2018 20:50
0 opmerkingen

Idomeneo in Buxton

In tegenstelling tot Tisbe en Alzira behoort Mozarts Idomeneo ondertussen wel tot het standaardrepertoire. Het was tevens de afsluiter van mijn weekje op het Buxton Festival.

Opera, 22-7-2018 11:00
0 opmerkingen

Alzira in Buxton

Er zijn nog een paar opera's van Verdi die ik nog niet live gezien heb. Gisteren heb ik Alzira van dat lijstje kunnen schrappen. Het was ook het doorslaggevend argument om voor de eerste keer naar het Buxton Festival te gaan.

Opera, 21-7-2018 10:24
0 opmerkingen