ti guarda dal Grande Inquisitor

Simon Boccanegra in Antwerpen

Ik reken Simon Boccanegra tot één van mijn favoriete Verdi-opera's. Maar ondanks het feit dat het een "late" Verdi (toch de herziene Boito-versie) en een politiek-getinte opera is, wordt hij verrassend weinig opgevoerd. Maar de nieuwe productie van Opera Vlaanderen heeft een meer dan behoorlijke bezetting en het koor en orkest schitteren onder de leiding van Alexander Joel. Een absolute must voor alle Verdi-fanaten.

Foto
Fiesco, Simone (foto © Annemie Augustijns)

Wat Simon Boccanegra uitzonderlijk maakt, is dat je er in het ideale geval twee Verdi-baritons voor nodig hebt. Met Nicola Alaimo horen we een veelbelovende Simon Boccanegra. Hij zingt Simone met een nobele bariton en een perfect stijlgevoel en zoveel kleur dat hij voor elke interventie een andere expressie vindt. In de Raadkamerscène zingt hij "Plebe, Patrizi" met de nodige autoriteit. En als hij op het einde van die scène de Petrarca-tekst "E vo gridando... pace" zingt, hoor ik zelfs een vleugje Van Dam. In de scènes met Amelia is hij de lyrische en liefdevolle vader en tenslotte ontroert hij met zijn sterfscène.

Het meest verbluffende is dat dit zijn debuut is als Boccanegra (wat trouwens voor de hele bezetting geldt). Met de jaren zal zijn vertolking ongetwijfeld nog verder uitdiepen. Gezim Myshketa is de andere Verdi-bariton. Als "slechterik" Paolo heeft hij een iets venijnigere bariton met meer beet. Jacopo Fiesco is de derde diepe stem. Liang Li zingt zijn grote aria "Il lacerato spirito" met een zwarte bas, al deint zijn vibrato soms wat uit.

Ik ben geen fan van Myrtò Papatanasiu. Als Amelia/Maria is ze op haar best als ze forte mag zingen en moeiteloos door een tutti orkest snijdt. Het probleem is dat ze niet veel anders doet dan forte zingen - waardoor "Come in quest'ora bruna" geen poëzie heeft - en het gebruik van portamenti resoluut afwijst. Amelia heeft ook een van de meest uitgesproken trillers uit het Verdi-repertoire op het einde van de Raadkamerscène. Papatanasiu doet een goede poging, maar het resultaat is nog ver van perfect. Alle andere trillers die ze verondersteld wordt te zingen, laat ze achterwege. Najmiddin Mavlyanov hebben we een paar jaar geleden gehoord als Rodolfo. Hij zingt een stralende Adorno met veel squillo en zorgt voor een paar momenten tenorale opwinding.

Foto
Simone, Amelia (foto © Annemie Augustijns)

Na Die Zauberflöte tekent David Hermann met Simon Boccanegra voor een tweede enscenering bij Opera Vlaanderen. Maar deze keer kiest hij niet voor een totale hertekening van het libretto, wat niet betekent dat er geen twijfelachtige keuzes zijn.

Christof Hetzer heeft een zeer efficiënt en mooi Italiaans renaissance-decor ontworpen op een draaiplateau waardoor de scènewisselingen heel snel gerealiseerd kunnen worden. Simone draagt heel de tijd een modern driedelig pak en er is bij hem geen zichtbaar verschil tussen de Proloog en de andere bedrijven die 25 jaar later plaatsvinden. De andere protagonisten, inclusief het koor, gaan wel van historische naar moderne kostuums... politieke intriges zijn van alle tijden ?

Een interessant idee is om Maria Fiesco als een bleke geest op te voeren. Dit gebeurt de eerte keer in de Proloog. Het zorgt voor een mooi slot als de stervende Simone bij haar rust vindt. Minder geslaagd, maar niet onoverkomelijk, was het idee om het slot van het eerste bedrijf uit te beelden als "Het Laatste Avondmaal" van Leonardo da Vinci met Poalo in de rol van Judas en met Amelia als de Maagd Maria.

De enige scène die ik echt problematisch vond, was de herkenningsscène. Om te beginnen leeft Amelia als een soort Mimi in een vervallen kamertje. Op dat moment probeert Adorno haar reeds te overhalen om Simone te vermoorden met zowel gif (op het laatste moment slaat ze het glas uit zijn handen) als met een revolver. Daar is geen enkele aanleiding voor en verwringt die prachtige scène... toch wel één van Verdi's mooiste vader-dochter-momenten.

Publicatie: maandag 6 februari 2017 @ 18:18
Rubriek: Opera

Recent RSS feed

Amsterdam 2018-2019

Binnenkort begint het operaseizoen weer. Hoog tijd om eens over de grens te kijken naar wat in het buitenland te beleven zal zijn. Amsterdam is eerst aan de beurt, met de voorstellingen in het Muziektheater en het Concertgebouw.

Toekomstmuziek, 18-8-2018 15:29
0 opmerkingen

Klemens Sander - Das lyrische Intermezzo

Tot ongeveer tien jaar geleden had men in Brussel een reeks "Muziek en Poëzie", waarin liederen gezongen en gedichten voorgedragen werden. De recente CD "Das lyrische Intermezzo" van de bariton Klemens Sander, de pianiste Uta Sander en de acteur Cornelius Obonya had perfect in die reeks gepast.

CD's, 11-8-2018 17:08
0 opmerkingen

Andrè Schuen - Wanderer

Een paar maanden geleden dacht ik nog dat de recente CD van Carolyn Sampson dé Schubert-opname van het jaar zou worden... en dan verschijnt Wanderer met bariton Andrè Schuen en pianist Daniel Heide. Het is een overdonderend mooie CD, niet in het minst omwille van de intelligente opbouw.

CD's, 6-8-2018 19:05
0 opmerkingen

Sebastian Noack - Hans Sommer: Ballads & Romances

Ik kende de bariton Sebastian Noack vooral als oratoriumzanger. Op zijn jongste lied-CD (die blijkbaar al in 2013 opgenomen werd) met pianist Manuel Lange ontpopt hij zich tot een begenadigd liedzanger.

CD's, 1-8-2018 21:53
0 opmerkingen

Marlis Petersen - Dimensionen: Welt

Met "Das Ewig-Weibliche" heeft Marlis Petersen een paar jaar geleden een thematische CD opgenomen met Goethe-liederen waarbij ze ook het minder bekende repertoire niet vergat. Nu is ze samen met pianist Stephan Matthias Lademann aan een iets grotere onderneming begonnen: een trilogie met drie "Dimensies des Zijns".

CD's, 27-7-2018 20:50
0 opmerkingen

Idomeneo in Buxton

In tegenstelling tot Tisbe en Alzira behoort Mozarts Idomeneo ondertussen wel tot het standaardrepertoire. Het was tevens de afsluiter van mijn weekje op het Buxton Festival.

Opera, 22-7-2018 11:00
0 opmerkingen

Alzira in Buxton

Er zijn nog een paar opera's van Verdi die ik nog niet live gezien heb. Gisteren heb ik Alzira van dat lijstje kunnen schrappen. Het was ook het doorslaggevend argument om voor de eerste keer naar het Buxton Festival te gaan.

Opera, 21-7-2018 10:24
0 opmerkingen