ti guarda dal Grande Inquisitor

Aida in Parijs

Toen in 2013 een nieuwe productie van Aida voorgesteld werd in de Opéra Bastille werd de regisseur bedolven onder boegeroep (naar verluidt, zelfs al tijdens de generale). Gisteren ging de herneming in première en kregen we weer de Parijse Pavlov-reflex: gooi een regisseur op het podium en het Parijse publiek begint te joelen... deze keer waarschijnlijk omdat er geen palmbomen te zien waren.

Foto
foto's © Elena Bauer / OnP

Olivier Py had nochtans een propere enscenering gemaakt, maar hij had wel het "lef" om de hele actie te verplaatsen naar de ontstaansperiode van de opera... al jaren een klassieke invalshoek bij regisseurs. Dus geen Egyptische curiosa of farao's, geen Isis of Osiris, geen piramides of palmbomen.

Tijdens de ouverture wordt er al gevendelzwaaid en leren we dat Radamès en Amneris behoren tot de Oostenrijkse onderdrukkers van het bezette Italië van Aida en Amonasro. Daarmee geeft Py een eerder politieke benadering aan de opera. Door van Ramfis expliciet een bisschop te maken, wordt verder een strijd tussen kerk en staat gesuggereerd. Maar in weze is Aida een intieme opera waar de driehoek Aida-Radamès-Amneris centraal hoort te staan. Het is geen Nabucco of Don Carlos.

Py vergaloppeert zich ook in nodeloze toevoegingen: dansers in camouflagepakken en kalasjnikovs of een brandend kruis met een Ku Klux Klan-groepje zijn anachronismen in een anachronisme. Het is allemaal vrij decoratief - wie indertijd Les Huguenots gezien heeft in de Munt zal de gouden decors van Pierre-André Weitz herkennen - maar van een intelligente persoonsregie is weinig te merken.

Daarenboven hadden ze ook nog eens de pech dat er op het einde van het eerste bedrijf een panne was met een van de motors die het decor laten bewegen, waardoor heel het tweede bedrijf in het decor van het eerste bedrijf speelde. Er valt wel een en ander op te merken aan deze productie, maar een boe-orkaan lijkt me zwaar overdreven.

Foto

De bezetting was van hoge kwaliteit... als we tenminste even abstractie maken van de Radamès van Aleksandrs Antonenko. Een paar jaar geleden was hij nog een goede Otello, maar ondertussen klinkt zijn stem wat smaller. Zeker in het eerste deel - met een "Celeste Aida" zonder slotmorendo - is het allemaal weinig subtiel. Na de pauze probeerde hij wel af en toe piano te zingen, maar dan wordt zijn stem monochroom en lichtjes naast de toon.

Zijn poging tot piano-zingen was waarschijnlijk als reactie om niet onder te doen voor Sondra Radvanovsky, maar hij is eigenlijk geen partij voor haar. Al meteen in haar eerste korte interventie - "quello ch'io verso è pianto di sventurato amor" - zweven de piano's ragfijn en zuiver tot helemaal boven in de zaal (ik zat op het tweede balkon). Ze was eerder al een onvergetelijke Elisabetta, maar haar Aida is echt indrukwekkend. Haar vertolking van "Ritorna vincitor" - weer met een onwezenlijk mezza voce gezongen "Numi, pietà" - is een ontroerend kippenvelmoment. Elke nuance, elk woord heeft betekenis. Ook "O patria mia" is een en al intensiteit en melancholie.

Anita Rachvelishvili herinneren we ons als een grandioze Marfa in Amsterdam. Als Amneris moet ze niet onderdoen voor Radvanovsky. Haar stemt vult moeiteloos de zaal en zelfs haar lage noten dragen perfect zonder dat ze diep in haar borstregister moet duiken. Haar warme mezzo is ideaal om ook de tedere kant van Amneris uit te drukken en waardoor je ook begrip hebt voor haar zijde van het verhaal.

George Gagnidze heeft wel het timbre voor een Verdi-bariton, maar niet voldoende slagkracht, waardoor zijn Amonasro wat licht uitviel. Orlin Anastassov is een zwakke, weinig charismatische, Koning. Kwangchul Youn was een degelijke Ramfis, die zijn stem vibratogewijs iets beter onder controle had dan gewoonlijk.

Publicatie: dinsdag 14 juni 2016 @ 9:13
Rubriek: Opera

Recent RSS feed

Thomas Oliemans in Zeist

Met Joseph von Eichendorff als de festivaldichter is het onvermijdelijk dat we op een bepaald moment Schumanns Eichendorff-Liederkreis te horen zouden krijgen. Vandaag was dat het geval met de Nederlandse bariton Thomas Oliemans en de immer geniale Malcolm Martineau aan de piano.

Liedrecital, 24-5-2018 22:56
0 opmerkingen

Meerstemmige Schumann en Brahms in Zeist

"Meine Töne still und heiter" was de titel die de kwartetavond van het Liedfestival van Zeist meegekregen had. Het is het eerste lied uit Schumanns Minnespiel dat centraal stond in een concert met meerstemmige liederen van Schumann en Brahms, uitgevoerd door vier solisten en met Matthias Lademann aan de piano.

Liedrecital, 23-5-2018 23:05
0 opmerkingen

Anna Lucia Richter in Zeist

Dit jaar heeft het Liedfestival van Zeist "Schubert en zijn opvolgers" als thema. Die opvolgers zijn dan vooral Schumann en Wolf. Een bijkomende rode draad is de dichter Eichendorff. In het openingsconcert van Anna Lucia Richter en Gerold Huber kregen we Schubert en Wolf, maar voor Eichendorff was het wachten tot de bisnummers.

Liedrecital, 22-5-2018 23:06
0 opmerkingen

Capriccio Première Portraits

Het Oostenrijkse platenlabel Capriccio is met "Première Portraits" een nieuwe reeks gestart. Hun doel is om jonge artiesten de kans te geven om een eerste CD op te nemen. Momenteel zijn er al zeven opnames uitgebracht, vier daarvan met Duitse liederen. Op één opname na, is Charles Spencer telkens de pianist.

CD's, 10-5-2018 14:43
0 opmerkingen

Mei 2018

Mei is een vrij rustige maand, onder andere omdat het Muntorkest de Elisabethwedstrijd moet begeleiden. Met de zomer in aantocht wordt de Landcommanderij weer omgebouwd tot een operazaal met dit jaar Il trovatore op het programma. Opera Vlaanderen brengt een nieuwe productie van La clemenza di Tito in een productie van Michael Hampe. In Luik spelen ze het vrij zelden uitgevoerde La donna del lago.

Toekomstmuziek, 1-5-2018 11:23
0 opmerkingen

Lohengrin in de Munt (2/2)

De nieuwe Lohengrin-productie heeft voor de vier protagonisten twee bezettingen. Gisteren hoorde ik de eerste bezetting. Die is beduidend beter dan de tweede bezetting, al zijn er toch nog een paar zwakke punten.

Opera, 27-4-2018 11:39
3 opmerkingen

Opera Vlaanderen 2018-2019

Aviel Cahn heeft zijn laatste seizoen bij Opera Vlaanderen aangekondigd. Het is een seizoen waar verschillende namen uit het Cahn-tijdperk terugkeren. De Konwitschny-productie van La Juive is de enige herneming.

Toekomstmuziek, 24-4-2018 18:35
5 opmerkingen

Opéra Royal de Wallonie 2018-2019

Stefano Mazzonis di Pralafera en Speranza Scappucci hebben vandaag het volgende seizoen van de Opéra Royal de Wallonie voorgesteld. Het wordt weer een seizoen met het grote Italiaanse repertoire van Bellini en Rossini over Donizetti en Verdi tot Puccini en met een aantal opvallende zangers zoals Violeta Urmana, Ildebrando d'Arcangelo, Olga Peretyatko of Lawrence Brownlee. En bij de concerten krijgen we zomaar even Joyce DiDonato, Leo Nucci en Sonya Yoncheva...

Toekomstmuziek, 23-4-2018 23:32
7 opmerkingen

Siegfried in Düsseldorf

Der Ring am Rhein is met Siegfried bij zijn derde aflevering aanbeland. De productie van Dietrich W. Hilsdorf ligt volledig in de lijn van de vorige twee delen.

Opera, 23-4-2018 16:31
3 opmerkingen

Lohengrin in de Munt (1/2)

Na bijna 30 jaar programmeert de Munt weer een Lohengrin. Olivier Py is, na Dialogues des Carmélites, voor de tweede keer dit seizoen te gast als regisseur. Alain Altinoglu stond in de orkestbak.

Opera, 21-4-2018 8:41
2 opmerkingen