Il Grand' Inquisitor

Idomeneo in Antwerpen

Sommigen herinneren zich misschien nog de "oude" productie van Idomeneo bij de Vlaamse Opera. De nieuwe productie van David Bösch slaagt er niet in om McVicar te doen vergeten, maar heeft toch een paar mooie beelden. Paul McCreesh dirigeerde een stevige uitvoering van de eerste versie van Idomeneo (gelukkig) zonder slotballet.

illustratie
foto's © Annemie Augustijns

David Bösch heeft twee jaar geleden zijn entree gemaakt met Strauss' Elektra. Met Idomeneo maakt hij een bruggetje naar die eerdere productie. Elektra/Elettra is in Idomeneo vooral verliefd op Idamante en is woedend als hij met Illia trouwt. Bösch laat haar echter een bijl vinden op het strand en tijdens haar grote woedearia komt Orestes aandraven met diezelfde bijl... het moet niet altijd een kettingzaag te zijn. Elettra werd gezongen door Serena Farnocchia, weliswaar met veel wilde uitbarstingen waarbij ze af en toe het orkest kwijt geraakte. "D'Oreste, d'Ajace" was wel indrukwekkend en met correcte vocale controle.

illustratieBösch schuwt het bloed niet en ook in deze productie is het koor gedrenkt in bloed nadat het zeemonster de helft van Kreta uitgemoord heeft. Tijdens de ouverture werd met een tekenfilm in het kort het verhaal al verteld. Die tekenfilmpjes komen terug tijdens de rest van de opera: de ene keer zorgen ze voor wat sfeer, meestal zijn ze overbodig. De stranding van Idomeneo voor een opbollend zeil is daarentegen wel mooi. Ook het donkere derde bedrijf met zwartgeblakerde kruisen en mooie belichting kon me overtuigen. Ik was echter minder overtuigd van het slot wanneer Idomeneo dronken het podium opkomt om zijn kroon over te dragen aan Idamante.

Roberto Saccà was op papier een ideale Idomeneo, in de praktijk iets minder. Hij zingt Idomeneo met mooie, dramatische tenor. Het is wel niet allemaal even Mozartiaans afgeborsteld als ik zou willen, met vooral een nogal ruwe vertolking van "Fuor del mar".

Renata Pokupic was een zwakke en kleurloze Idamante. Bij haar eerste aria "Non ho colpa" kon je nog opwarmingsproblemen aanvaarden. Maar de rest van de avond krijgt ze haar stem nooit in de juiste plooi en klinkt alles even monotoon. Ik heb wel genoten van de lyrische Ilia van Ana Quintans. Ze opent de voorstelling met "Padre, germani, addio" en dan heb je meteen zowat het beste van de hele avond gehoord. Maar ook "Se il padre perdei" of "Zeffiretti lusinghieri" zijn de pareltjes van deze productie.

Publicatie: zondag 1 mei 2016 @ 10:07
Rubriek: Opera