ti guarda dal Grande Inquisitor

Un ballo in maschera in Essen

De opera van Essen herneemt Un ballo in maschera in een productie van Dietrich W. Hilsdorf. Het is een oudere enscenering uit 1999 en alhoewel Hilsdorf meestal een correcte regisseur is, weet ik niet wat hem deze keer bezielde...

Foto
foto © Saad Hamza

Tijdens de geënsceneerde ouverture komen we te weten dat de opera zich afspeelt in maart 1858 en Riccardo de koning van Napels is. Dit is vermoedelijk een stukje uit de Verdi-biografie toen Verdi in die maand Ballo aanbood aan de opera van Rome nadat de opera van Napels hem geweigerd had. Dat Riccardo een excentriekeling is die in een roeiboot slaapt of dat hij de nacht heeft doorgebracht met zijn page Oscar, is ook nog aanvaardbaar. En het idee om de eerste scène te ensceneren als een zonnekoninklijke "lever du roi" was wel leuk gevonden... met de samenzweerders in avondjurken om hun komisch karakter nog wat extra in de verf te zetten.

Maar op het moment dat de rechter binnenkomt - mét Ulrica (!) - hypothekeert dat de rest van de opera en wordt de hele Ulrica-scène zinloos. Nu, Hilsdorf lost dat op door met de boventitels een eigen verhaal te vertellen dat niet noodzakelijk iets met Verdi's Ballo te maken heeft. Zo wordt de waarzegster opgevoerd als entertainment, terwijl Riccardo en het hof verkleed zijn in witte monnikspijen (de samenzweerders dragen zwarte pijen). Het tweede en derde bedrijf verlopen redelijk normaal, zelfs traditioneel... als je tenminste niet de belachelijke boventitels leest en even vergeet dat de moord op Riccardo ook een in een scène gezette grap is.

Gelukkig wordt er behoorlijk goed gezongen. Ieva Prudnikovaite werd wel aangekondigd als koortsig, maar ze zong toch nog een redelijke Ulrica. Christina Clark begon zwak als Oscar met een kleinstemmige "Volta la terrea", maar herpakte zich met "Saper vorreste". Luca Grassi heeft de ideale stem voor Renato, al doet hij er te weinig mee. Zijn grote aria "Eri tu" begon hij met robuuste Verdi-klank. Maar het tweede cantabile-deel zingt hij op dezelfde manier weg.

Michael Wade Lee was een stralende Riccardo in "La rivedrà nell'estasi". Hij nuanceert goed en zingt met stijl. Maar naarmate de avond vorderde, zakte ook zijn stem waardoor "Ma se m'è forza perderti" te vaak net onder de toon zat. De ster van de avond was echter Katrin Kapplusch als Amelia. Ze heeft een grote stem met mooie spinto-kleuren. Interpretatief kan ze wel nog veel meer doen met haar grote galgenveldaria; de vermassacreerde hoge do op het einde van "Ma dall'arido stelo divulsa" was een spijtige smet op haar vertolking. Maar daar tegenover stond een magistrale vertolking van "Morrò, ma prima in grazia".

Publicatie: zondag 27 december 2015 @ 9:01
Rubriek: Opera

Recent RSS feed

Amsterdam 2018-2019

Binnenkort begint het operaseizoen weer. Hoog tijd om eens over de grens te kijken naar wat in het buitenland te beleven zal zijn. Amsterdam is eerst aan de beurt, met de voorstellingen in het Muziektheater en het Concertgebouw.

Toekomstmuziek, 18-8-2018 15:29
0 opmerkingen

Klemens Sander - Das lyrische Intermezzo

Tot ongeveer tien jaar geleden had men in Brussel een reeks "Muziek en Poëzie", waarin liederen gezongen en gedichten voorgedragen werden. De recente CD "Das lyrische Intermezzo" van de bariton Klemens Sander, de pianiste Uta Sander en de acteur Cornelius Obonya had perfect in die reeks gepast.

CD's, 11-8-2018 17:08
0 opmerkingen

Andrè Schuen - Wanderer

Een paar maanden geleden dacht ik nog dat de recente CD van Carolyn Sampson dé Schubert-opname van het jaar zou worden... en dan verschijnt Wanderer met bariton Andrè Schuen en pianist Daniel Heide. Het is een overdonderend mooie CD, niet in het minst omwille van de intelligente opbouw.

CD's, 6-8-2018 19:05
0 opmerkingen

Sebastian Noack - Hans Sommer: Ballads & Romances

Ik kende de bariton Sebastian Noack vooral als oratoriumzanger. Op zijn jongste lied-CD (die blijkbaar al in 2013 opgenomen werd) met pianist Manuel Lange ontpopt hij zich tot een begenadigd liedzanger.

CD's, 1-8-2018 21:53
0 opmerkingen

Marlis Petersen - Dimensionen: Welt

Met "Das Ewig-Weibliche" heeft Marlis Petersen een paar jaar geleden een thematische CD opgenomen met Goethe-liederen waarbij ze ook het minder bekende repertoire niet vergat. Nu is ze samen met pianist Stephan Matthias Lademann aan een iets grotere onderneming begonnen: een trilogie met drie "Dimensies des Zijns".

CD's, 27-7-2018 20:50
0 opmerkingen

Idomeneo in Buxton

In tegenstelling tot Tisbe en Alzira behoort Mozarts Idomeneo ondertussen wel tot het standaardrepertoire. Het was tevens de afsluiter van mijn weekje op het Buxton Festival.

Opera, 22-7-2018 11:00
0 opmerkingen

Alzira in Buxton

Er zijn nog een paar opera's van Verdi die ik nog niet live gezien heb. Gisteren heb ik Alzira van dat lijstje kunnen schrappen. Het was ook het doorslaggevend argument om voor de eerste keer naar het Buxton Festival te gaan.

Opera, 21-7-2018 10:24
0 opmerkingen