ti guarda dal Grande Inquisitor

Werther in Wenen

Van Andrei Serban kan je meestal vrij neutrale ensceneringen verwachten. Ook in zijn productie van Werther draait alles rond een gigantische lindenboom waar tafels en stoelen, een bed, kerkbanken en een tv-toestel uit de jaren '60 voor de verdere aankleding zorgen. De personenregie blijft beperkt, maar voor een repertoirehuis als de Wiener Staatsoper is waarschijnlijk niet meer nodig...

Foto

Ik was uiteraard niet voor Serban gekomen, maar in de eerste plaats voor de Charlotte van Elina Garanca. Mijn verwachtingen waren misschien te hoog gespannen, want het draaide uit op een teleurstelling. Haar stem is natuurlijk fantastisch... groot en warm, de basis is nog altijd een lyrische mezzo maar wel één met dramatische donkere tinten. Als ze in het eerste bedrijf over "ces enfants" zingt, is er een sprankeltje emotie waarneembaar, maar daar blijft het dan ook bij. Normaal moet een zangeres niet veel moeite doen om met "Va, laisse couler mes larmes" ook mijn tranen te laten stromen, maar nu gebeurde er niets. Haar briefscène was even afstandelijk. Als er al iets van emotie aanwezig was, dan geraakte die niet over de orkestbak. Het feit dat haar Frans amper verstaanbaar was, hielp ook niet.

De verrassing was dan ook des te groter toen ik Werther hoorde. Matthew Polenzani zit dan wel niet in de categorie van de Kaufmannen en Beczala's van deze wereld, maar hij zet wel altijd zeer geëngageerde vertolkingen neer. Zijn lyrische Werther kon me meteen vanaf "O nature pleine de grâce" overtuigen: een stijlvolle voix mixte, een onaards mezza voce en mooi Frans vormden een ontroerende combinatie. Het legato van "Lorsque l'enfant" deed me verlangen naar meer. Dat kwam met het Ossian-lied "Pourquoi me réveiller", een perfecte fusie van expressie en stralende hoge noten (waarvan de eerste ook met een adembenemend piano). Al de emotie die Garanca ontbeerde, kregen we dubbel en dik van Polenzani.

Een en ander kan ook op rekening van de dirigent Frédéric Chaslin geschreven worden. Als hij de balans niet in de hand had gehouden, dan zouden al die schitterende nuances verloren gegaan zijn. Het orkest van de Staatsoper klonk zelfs verrassend goed... je zou haast denken dat ze eens gerepeteerd hadden. De rest van de bezetting ging van degelijk (de Albert van Markus Eiche) tot ondermaats (de Sophie van Hila Fahima). Kortom, een typische doordeweekse Staatsopervoorstelling.

Publicatie: donderdag 12 november 2015 @ 7:35
Rubriek: Opera

Recent RSS feed

Dietrich Henschel in de Munt

Vijf liederen voor en vijf liederen na de pauze was alles wat Dietrich Henschel gisteren zong in de Munt. Alles bij elkaar amper twintig minuten muziek... wat toch wel héél mager is voor een "liedrecital".

Liedrecital, 13-2-2018 17:04
3 opmerkingen

Petite Messe Solennelle in deSingel

Het is dit jaar een Rossini-jaar - hij overleed 150 jaar geleden - en deSingel begint dat jaar met een uitvoering van zijn Petite Messe Solennelle.

Oratorium, 10-2-2018 10:56
0 opmerkingen

Pelléas et Mélisande in Antwerpen

Pelléas et Mélisande behoort tot mijn absolute lievelingsopera's en ik keek dan ook vol verwachting uit naar de nieuwe productie bij Opera Vlaanderen. Het is een visueel mooie productie geworden, maar vocaal bleef ik toch enigszins op mijn honger zitten.

Opera, 3-2-2018 10:40
13 opmerkingen

Carmen in Luik

De Opera van Luik blijft volharden in de boosheid door ook lange opera's zoals Carmen pas om 20 uur te laten beginnen. Het werd bijgevolg weer een bijna-nachtvoorstelling, des te meer omdat de voorstelling met meer dan 20 minuten vertraging begon omdat het orkest moest wachten op de harpiste...

Opera, 31-1-2018 9:13
8 opmerkingen

Februari 2018

In februari staat vooral de nieuwe productie van Pelléas et Mélisande bij Opera Vlaanderen in de schijnwerpers. In Luik brengen ze met Le domino noir een rariteit. Bij de recitals kijk ik vooral uit naar Benjamin Appl die zijn Heimat-CD in het Brussels Conservatorium voorstelt.

Toekomstmuziek, 26-1-2018 18:03
0 opmerkingen

Simon Keenlyside in de Munt

Ze hadden al eerder moeten terugkeren naar de Munt, maar vorig seizoen hebben ze afgezegd. Vandaag waren Simon Keenlyside en Malcolm Martineau wel van de partij voor een gevarieerd liedrecital met liederen van Sibelius, Schubert, Wolf en Poulenc.

Liedrecital, 22-1-2018 23:15
2 opmerkingen

Il prigioniero en Das Gehege in de Munt

Il prigioniero en Das Gehege zijn twee eenakters van elk ongeveer drie kwartier lang die ik nog nooit gehoord had. De Munt brengt ze nu samen in een dramatisch tweeluik, geregisseerd door Andrea Breth en met Franck Ollu in de orkestbak.

Opera, 19-1-2018 17:00
3 opmerkingen