ti guarda dal Grande Inquisitor

Werther in Wenen

Van Andrei Serban kan je meestal vrij neutrale ensceneringen verwachten. Ook in zijn productie van Werther draait alles rond een gigantische lindenboom waar tafels en stoelen, een bed, kerkbanken en een tv-toestel uit de jaren '60 voor de verdere aankleding zorgen. De personenregie blijft beperkt, maar voor een repertoirehuis als de Wiener Staatsoper is waarschijnlijk niet meer nodig...

Foto

Ik was uiteraard niet voor Serban gekomen, maar in de eerste plaats voor de Charlotte van Elina Garanca. Mijn verwachtingen waren misschien te hoog gespannen, want het draaide uit op een teleurstelling. Haar stem is natuurlijk fantastisch... groot en warm, de basis is nog altijd een lyrische mezzo maar wel één met dramatische donkere tinten. Als ze in het eerste bedrijf over "ces enfants" zingt, is er een sprankeltje emotie waarneembaar, maar daar blijft het dan ook bij. Normaal moet een zangeres niet veel moeite doen om met "Va, laisse couler mes larmes" ook mijn tranen te laten stromen, maar nu gebeurde er niets. Haar briefscène was even afstandelijk. Als er al iets van emotie aanwezig was, dan geraakte die niet over de orkestbak. Het feit dat haar Frans amper verstaanbaar was, hielp ook niet.

De verrassing was dan ook des te groter toen ik Werther hoorde. Matthew Polenzani zit dan wel niet in de categorie van de Kaufmannen en Beczala's van deze wereld, maar hij zet wel altijd zeer geëngageerde vertolkingen neer. Zijn lyrische Werther kon me meteen vanaf "O nature pleine de grâce" overtuigen: een stijlvolle voix mixte, een onaards mezza voce en mooi Frans vormden een ontroerende combinatie. Het legato van "Lorsque l'enfant" deed me verlangen naar meer. Dat kwam met het Ossian-lied "Pourquoi me réveiller", een perfecte fusie van expressie en stralende hoge noten (waarvan de eerste ook met een adembenemend piano). Al de emotie die Garanca ontbeerde, kregen we dubbel en dik van Polenzani.

Een en ander kan ook op rekening van de dirigent Frédéric Chaslin geschreven worden. Als hij de balans niet in de hand had gehouden, dan zouden al die schitterende nuances verloren gegaan zijn. Het orkest van de Staatsoper klonk zelfs verrassend goed... je zou haast denken dat ze eens gerepeteerd hadden. De rest van de bezetting ging van degelijk (de Albert van Markus Eiche) tot ondermaats (de Sophie van Hila Fahima). Kortom, een typische doordeweekse Staatsopervoorstelling.

Publicatie: donderdag 12 november 2015 @ 7:35
Rubriek: Opera

Recent RSS feed

Amsterdam 2018-2019

Binnenkort begint het operaseizoen weer. Hoog tijd om eens over de grens te kijken naar wat in het buitenland te beleven zal zijn. Amsterdam is eerst aan de beurt, met de voorstellingen in het Muziektheater en het Concertgebouw.

Toekomstmuziek, 18-8-2018 15:29
0 opmerkingen

Klemens Sander - Das lyrische Intermezzo

Tot ongeveer tien jaar geleden had men in Brussel een reeks "Muziek en Poëzie", waarin liederen gezongen en gedichten voorgedragen werden. De recente CD "Das lyrische Intermezzo" van de bariton Klemens Sander, de pianiste Uta Sander en de acteur Cornelius Obonya had perfect in die reeks gepast.

CD's, 11-8-2018 17:08
0 opmerkingen

Andrè Schuen - Wanderer

Een paar maanden geleden dacht ik nog dat de recente CD van Carolyn Sampson dé Schubert-opname van het jaar zou worden... en dan verschijnt Wanderer met bariton Andrè Schuen en pianist Daniel Heide. Het is een overdonderend mooie CD, niet in het minst omwille van de intelligente opbouw.

CD's, 6-8-2018 19:05
0 opmerkingen

Sebastian Noack - Hans Sommer: Ballads & Romances

Ik kende de bariton Sebastian Noack vooral als oratoriumzanger. Op zijn jongste lied-CD (die blijkbaar al in 2013 opgenomen werd) met pianist Manuel Lange ontpopt hij zich tot een begenadigd liedzanger.

CD's, 1-8-2018 21:53
0 opmerkingen

Marlis Petersen - Dimensionen: Welt

Met "Das Ewig-Weibliche" heeft Marlis Petersen een paar jaar geleden een thematische CD opgenomen met Goethe-liederen waarbij ze ook het minder bekende repertoire niet vergat. Nu is ze samen met pianist Stephan Matthias Lademann aan een iets grotere onderneming begonnen: een trilogie met drie "Dimensies des Zijns".

CD's, 27-7-2018 20:50
0 opmerkingen

Idomeneo in Buxton

In tegenstelling tot Tisbe en Alzira behoort Mozarts Idomeneo ondertussen wel tot het standaardrepertoire. Het was tevens de afsluiter van mijn weekje op het Buxton Festival.

Opera, 22-7-2018 11:00
0 opmerkingen

Alzira in Buxton

Er zijn nog een paar opera's van Verdi die ik nog niet live gezien heb. Gisteren heb ik Alzira van dat lijstje kunnen schrappen. Het was ook het doorslaggevend argument om voor de eerste keer naar het Buxton Festival te gaan.

Opera, 21-7-2018 10:24
0 opmerkingen