ti guarda dal Grande Inquisitor

James Gilchrist in Oxford

In het tweede Schubert-Fauré-recital stond La bonne chanson centraal, Faurés meest complexe liedcyclus (dixit Graham Johnson), op gedichten van Paul Verlaine. De Britse tenor James Gilchrist koppelde de Fauré-liederen aan Hölty-liederen van Schubert. Anna Tilbrook was de pianist.

Foto

De Schubert-liederen begonnen en eindigden met een maanlied, respectievelijk het eerder onbekende Klage an den Mond en An den Mond. Het Fauré-blok zou beginnen met Clair de lune, zodat op die manier een bruggetje gevormd werd.

Ik had hoge verwachtingen van James Gilchrist als liedzanger. Sommigen herinneren zich misschien nog zijn dramatische Evangelist in het PSK, ondertussen al tien jaar geleden. Als liedzanger zou ik hem eerder als een liedfluisteraar omschrijven... met een wollige klank en vallende tonen die voor geen meter projecteren, zelfs niet in de bescheiden ruimte van de Holywell Music Room. Ik moest constant denken aan de - uiteraard foutieve - bewering van Anna Russell dat liederen bedacht werden "for singers with tremendous artistry but no voice"...

Hij zingt wél met een aanstekelijk enthousiasme waarmee hij de vreugde voor het liedgenre op het publiek kan overbrengen. Af en toe gebruikt hij wel zijn volle stem, bijvoorbeeld in Prison, één van de andere Verlaine-liederen. Op die momenten wens je gewoon dat hij altijd zo zou zingen, want er valt wel degelijk veel te beleven in zijn interpretatie.

Fauré schreef La bonne chanson toen hij smoorverliefd was op zijn toenmalige maitresse Emma Bardac, een zangeres aan wie hij de cyclus ook opdroeg en die hem ook zou creëren. Het is een cyclus van een geïdealiseerde liefde, toen Verlaine nog dacht verliefd te zijn op Mathilde in de tijd voor hij Rimbaud ontmoette...

De ongebreidelde vreugde van deze cyclus weet Gilchrist bij momenten wel op te roepen met een exuberante "Nous a réunis dans la joie" op het einde van J'allais par des chemins perfides of de stralende 100% tenor "car voici le soleil d'or" in Avant que tu ne t'en ailles. Heel mooi was ook hoe hij in J'ai presque peur, en vérité "vous" subtiel laat overgaan naar "te" in "que je vous aime, que je t'aime" of de zachte, tedere glimlach waarmee hij Donc, ce sera par un clair jour d'été afsluit met "et les regards paisibles des étoiles bienveillamment souriront aux époux". Het zijn dit soort details die het recital moesten redden, maar ik kan enkel dromen van wat het had kunnen zijn.

FotoOp de middag was er het tweede pop-uprecital van het Festival in "The Divinity School" van de "Old Bodleian Library", mogelijk de meest spectaculaire locatie in Oxford waar je een concert kan geven.

De jonge Ierse sopraan Sinéad O'Kelly en de pianist Chad Vindin brachten er de twee Fêtes galantes-cycli van Debussy, ook op teksten van Verlaine. Vooraf en tussendoor werden andere gedichten van Verlaine voorgedragen. O'Kelly heeft een mooie, egale sopraan en ze zingt idiomatisch Frans. Ze beschikt ook over een goede diepte om bijvoorbeeld Le faune overtuigend te zingen. Haar opvallendste vertolking was echter Colloque sentimental waarbij de dialoog tussen de twee spookachtige geliefden treffend werd uitgebeeld, zowel vocaal als met haar gelaatsuitdrukking.

Publicatie: dinsdag 20 oktober 2015 @ 18:33
Rubriek: Liedrecital

Recent RSS feed

Parijs 2018-2019

Met drie operahuizen is Parijs één van de drukkere operasteden van Europa. De Opéra National de Paris heeft volgend seizoen weer een uitgebreide programmatie, weliswaar met een paar regisseurs die ik probeer te vermijden... De Opéra Comique is voorlopig iets minder interessant dan in de voorgaande seizoenen.

Toekomstmuziek, 20-8-2018 18:01
1 opmerking

Amsterdam 2018-2019

Binnenkort begint het operaseizoen weer. Hoog tijd om eens over de grens te kijken naar wat in het buitenland te beleven zal zijn. Amsterdam is eerst aan de beurt, met de voorstellingen in het Muziektheater en het Concertgebouw.

Toekomstmuziek, 18-8-2018 15:29
2 opmerkingen

Klemens Sander - Das lyrische Intermezzo

Tot ongeveer tien jaar geleden had men in Brussel een reeks "Muziek en Poëzie", waarin liederen gezongen en gedichten voorgedragen werden. De recente CD "Das lyrische Intermezzo" van de bariton Klemens Sander, de pianiste Uta Sander en de acteur Cornelius Obonya had perfect in die reeks gepast.

CD's, 11-8-2018 17:08
0 opmerkingen

Andrè Schuen - Wanderer

Een paar maanden geleden dacht ik nog dat de recente CD van Carolyn Sampson dé Schubert-opname van het jaar zou worden... en dan verschijnt Wanderer met bariton Andrè Schuen en pianist Daniel Heide. Het is een overdonderend mooie CD, niet in het minst omwille van de intelligente opbouw.

CD's, 6-8-2018 19:05
0 opmerkingen

Sebastian Noack - Hans Sommer: Ballads & Romances

Ik kende de bariton Sebastian Noack vooral als oratoriumzanger. Op zijn jongste lied-CD (die blijkbaar al in 2013 opgenomen werd) met pianist Manuel Lange ontpopt hij zich tot een begenadigd liedzanger.

CD's, 1-8-2018 21:53
0 opmerkingen

Marlis Petersen - Dimensionen: Welt

Met "Das Ewig-Weibliche" heeft Marlis Petersen een paar jaar geleden een thematische CD opgenomen met Goethe-liederen waarbij ze ook het minder bekende repertoire niet vergat. Nu is ze samen met pianist Stephan Matthias Lademann aan een iets grotere onderneming begonnen: een trilogie met drie "Dimensies des Zijns".

CD's, 27-7-2018 20:50
0 opmerkingen

Idomeneo in Buxton

In tegenstelling tot Tisbe en Alzira behoort Mozarts Idomeneo ondertussen wel tot het standaardrepertoire. Het was tevens de afsluiter van mijn weekje op het Buxton Festival.

Opera, 22-7-2018 11:00
0 opmerkingen

Alzira in Buxton

Er zijn nog een paar opera's van Verdi die ik nog niet live gezien heb. Gisteren heb ik Alzira van dat lijstje kunnen schrappen. Het was ook het doorslaggevend argument om voor de eerste keer naar het Buxton Festival te gaan.

Opera, 21-7-2018 10:24
0 opmerkingen