ti guarda dal Grande Inquisitor

L'elisir d'amore in de Munt

De Munt begon haar seizoen met de kaskraker L'elisir d'amore in een wervelende productie. Omwille van de renovatiewerken in de Muntschouwburg, zijn ze moeten uitwijken naar het problematische Koninklijk Circus.

Foto
foto's © Karl und Monika Forster

De enscenering van Damiano Michieletto was eerder al in Madrid, Valencia en Palermo te zien en werd omgebouwd voor het Circus. De circusring werd volgestort met (kunst)zand voor een strand met palmbomen. Adina is de eigenares van een strandbar, Giannetta en Nemorino zijn haar werknemers die in de bar staan, met tafels sleuren, gasten van drankjes voorzien of de vuilbakken buiten zetten. De strandsfeer strekt zich uit tot in de orkestbak, waar Thomas Rösner een orkest in shorts en zomerjurkjes dirigeert. En zelfs de stoelen van de parterre krijgen een gestreepte strandovertrek. De tropische temperaturen eigen aan het Circus verplaatsen het publiek naar Ibiza.

Belcore is een macho matroos, Dulcamara is de charlatan die energiedrankjes verkoopt, maar in de marge ook wat met drugs rommelt... zo is het "elisir" niet de gebruikelijke fles bordeaux, maar een of ander dubieus pilletje dat opgelost wordt in een fles water. Hoedanook, deze productie heeft de nodige vaart en humor, maar vergeet ook niet om de ontroerende momenten hun plaats te geven en dan even de actie stil te leggen.

Ik hoorde gisteren de eerste bezetting. Dat was op zich een mooie selectie zangers, al zaten ze niet allemaal in de juiste opera. Daarenboven werden ze ook nog eens tegengewerkt door de akoestiek van het Circus. In deze omgeving is het onvermijdelijk dat letterlijk in alle richtingen gezongen wordt, maar dat betekent ook dat de zangers twee derde van de tijd met hun rug naar een deel van het publiek staan... en dan verdwijnt hun stem in het niets. Dat geldt trouwens ook voor het koor, uitgebreid met de jonge zangers van de Muntacademie. Afhankelijk van waar iemand staat, worden individuele zangers hoorbaar. Dat kan op zich wel interessant zijn, maar het is niet echt hoe een koor gewoonlijk klinkt.

Foto

Er waren gelukkig een aantal momenten waarbij dat niet gebeurde. Zo had de regisseur het uitstekende idee om Nemorino bovenop het dak van de strandbar te zetten voor dé aria waar iedereen op zit te wachten. Dat moet zowat de enige plaats zijn, waar een zanger het volledige publiek tegelijkertijd kan toezingen. Dmitry Korchak zong een heel mooie "Una furtiva lagrima" met lang legato en aangrijpende frasering. Korchak kennen we vooral van zijn Rossini-vertolkingen en alhoewel Donizetti en Rossini niet zo heel ver van elkaar liggen, zijn er toch een paar momenten die iets meer gewicht vragen dan wat hij momenteel kan leveren.

Olga Peretyatko was de zanger die het meeste probleem had met de akoestiek. Haar stem komt en gaat in vlagen. De momenten dat ze hoorbaar is, laat ze een mooie homogene sopraan horen met een opvallend grote hoogte. Maar als ze dan twee stappen opzij zet, dan wordt ze een soubrette-Adina. Desalniettemin zorgde ze met "Prendi, per me sei libero" voor het ontroerendste moment van de avond.

Ik had wel iets meer problemen met de twee lage mannenstemmen. Aris Argiris hebben we ook al eerder gehoord, weliswaar in het latere Italiaanse repertoire. Donizetti ligt ook niet zo heel ver van Verdi, maar een Belcore die klinkt als Puccini gaat wel te ver. Vooral in "Come Paride vezzoso" is er weinig belcanto te horen. Simón Orfila heeft op zich wel een interessante stem, maar zijn komische timing is niet perect, waardoor "Udite, udite, o rustici" af en toe platviel.

Publicatie: vrijdag 11 september 2015 @ 20:26
Rubriek: Opera

Recent RSS feed

Parijs 2018-2019

Met drie operahuizen is Parijs één van de drukkere operasteden van Europa. De Opéra National de Paris heeft volgend seizoen weer een uitgebreide programmatie, weliswaar met een paar regisseurs die ik probeer te vermijden... De Opéra Comique is voorlopig iets minder interessant dan in de voorgaande seizoenen.

Toekomstmuziek, 20-8-2018 18:01
1 opmerking

Amsterdam 2018-2019

Binnenkort begint het operaseizoen weer. Hoog tijd om eens over de grens te kijken naar wat in het buitenland te beleven zal zijn. Amsterdam is eerst aan de beurt, met de voorstellingen in het Muziektheater en het Concertgebouw.

Toekomstmuziek, 18-8-2018 15:29
2 opmerkingen

Klemens Sander - Das lyrische Intermezzo

Tot ongeveer tien jaar geleden had men in Brussel een reeks "Muziek en Poëzie", waarin liederen gezongen en gedichten voorgedragen werden. De recente CD "Das lyrische Intermezzo" van de bariton Klemens Sander, de pianiste Uta Sander en de acteur Cornelius Obonya had perfect in die reeks gepast.

CD's, 11-8-2018 17:08
0 opmerkingen

Andrč Schuen - Wanderer

Een paar maanden geleden dacht ik nog dat de recente CD van Carolyn Sampson dé Schubert-opname van het jaar zou worden... en dan verschijnt Wanderer met bariton Andrč Schuen en pianist Daniel Heide. Het is een overdonderend mooie CD, niet in het minst omwille van de intelligente opbouw.

CD's, 6-8-2018 19:05
0 opmerkingen

Sebastian Noack - Hans Sommer: Ballads & Romances

Ik kende de bariton Sebastian Noack vooral als oratoriumzanger. Op zijn jongste lied-CD (die blijkbaar al in 2013 opgenomen werd) met pianist Manuel Lange ontpopt hij zich tot een begenadigd liedzanger.

CD's, 1-8-2018 21:53
0 opmerkingen

Marlis Petersen - Dimensionen: Welt

Met "Das Ewig-Weibliche" heeft Marlis Petersen een paar jaar geleden een thematische CD opgenomen met Goethe-liederen waarbij ze ook het minder bekende repertoire niet vergat. Nu is ze samen met pianist Stephan Matthias Lademann aan een iets grotere onderneming begonnen: een trilogie met drie "Dimensies des Zijns".

CD's, 27-7-2018 20:50
0 opmerkingen

Idomeneo in Buxton

In tegenstelling tot Tisbe en Alzira behoort Mozarts Idomeneo ondertussen wel tot het standaardrepertoire. Het was tevens de afsluiter van mijn weekje op het Buxton Festival.

Opera, 22-7-2018 11:00
0 opmerkingen

Alzira in Buxton

Er zijn nog een paar opera's van Verdi die ik nog niet live gezien heb. Gisteren heb ik Alzira van dat lijstje kunnen schrappen. Het was ook het doorslaggevend argument om voor de eerste keer naar het Buxton Festival te gaan.

Opera, 21-7-2018 10:24
0 opmerkingen