ti guarda dal Grande Inquisitor

Manuel Walser in Schwarzenberg

Deze avond zou Luca Pisaroni een recital zingen in Schwarzenberg, maar hij heeft omwille van een verkoudheid afgezegd. Op zich was dat wel spijtig want hij had een heel mooi Mayrhofer-Heine-Goethe-programma voorbereid, wat met Wolfram Rieger aan de piano ongetwijfeld een feest zou worden. In de plaats kregen we de jonge bariton Manuel Walser... met dezelfde pianist... maar met een ander programma: Winterreise.

Foto
foto © Schubertiade Schwarzenberg

Nu, het is niet de eerste keer dat Manuel Walser op het podium van de Angelika-Kauffmann-Saal staat. Acht jaar geleden was hij hier ook al, zij het als deelnemer aan de master class van Thomas Quasthoff. Hij was toen nog een piepjonge, amper 18 jaar oude, bariton met een nog wat weke stem. Nadien is hij nog bij Quasthoff in Berlijn gaan studeren en heeft hij in 2013 diens Lied-wedstrijd gewonnen.

Sommigen zullen hem nog te jong vinden voor Winterreise, maar voor mij maakt dat het verschil tussen echte en occasionele liedzangers. Echte liedzangers wachten niet tot ze pakweg 45 jaar of ouder zijn om met Winterreise te beginnen en er dan een miserabele CD-opname van te maken... om een wereldberoemde tenor even niet te noemen.

Manuel Walser zingt een persoonlijke Winterreise, die rekening houdt met de huidige mogelijkheden van zijn stem. Hij laat zich bijvoorbeeld niet verleiden om in Frühlingstraum zijn stem geweld aan te doen om de hanen expressief te laten kraaien. Hij gaat uit van zijn sterke punten, zoals een warme en kleurrijke middenstem, een degelijke laagte en een fantastisch mooi mezza voce, ook in de hoogte.

Het enige waar hij nog niet over beschikt, is een echt fortissimo. Daardoor heeft het slot van Mut - "Sind wir selber Götter !" - nog niet de impact die hij graag zou hebben. Idem voor het tweeluik van Einsamkeit en Die Post, letterlijk halverwege de cyclus. Zoals bekend was Einsamkeit het slotlied van de oer-Winterreise toen de cyclus nog maar uit twaalf liederen bestond. De meeste zangers pauzeren daar even vooraleer aan het tweede deel te beginnen, maar Walser en Rieger brachten deze twee liederen in één boog met een uitputtend emotionele vertolking van Die Post als climax... en dan pas een korte pauze.

Het tweede deel begon dan met Der greise Kopf en dat "beginnen" kan zelfs letterlijk genomen worden. Op dat punt verwisselde Rieger zijn partituur om pas bij Die Nebensonnen terug over te schakelen naar zijn oorspronkelijke partituur. Vermoedelijk had Walser die liederen in een andere toonaard ingestudeerd dan wat Rieger toevallig in zijn valies had zitten.

Het pianospel van Wolfram Rieger heeft trouwens in grote mate bijgedragen aan het succes van deze Winterreise. Rieger is sowieso een van de weinige echte top-liedpianisten van het moment, maar deze keer overtrof hij toch zichzelf met alle details die hij weer in de pianopartituur vond, vaak op plaatsen waar je het niet verwacht.

De evocatie van de wind bijvoorbeeld in Die Wetterfahne krijgt bij "Der Wind spielt drinnen mit den Herzen" een haast spookachtig karakter. In Erstarrung hoor je de Wanderer zoeken "nach ihrer Tritte Spur", waarbij hij als het ware telkens weer een andere steen omdraait op zoek naar haar voetsporen. En aangezien elke steen anders is, klinken die ook allemaal anders in Riegers piano.

Zijn begeleiding van Das Wirtshaus was ronduit fenomenaal. Dat lied begint pianissimo en bouwt crescendo op tot het fortissimo slot. Het is gewoon verbluffend te horen hoeveel nuances Rieger ter beschikking heeft tussen die twee dynamische uitersten. Ik kan me zelfs voorstellen om Rieger een hele Winterreise te laten spelen zonder zanger... en waarbij je toch het gevoel krijgt dat je niets gemist hebt.

Publicatie: zondag 23 augustus 2015 @ 22:55
Rubriek: Liedrecital

Recent RSS feed

Dietrich Henschel in de Munt

Vijf liederen voor en vijf liederen na de pauze was alles wat Dietrich Henschel gisteren zong in de Munt. Alles bij elkaar amper twintig minuten muziek... wat toch wel héél mager is voor een "liedrecital".

Liedrecital, 13-2-2018 17:04
3 opmerkingen

Petite Messe Solennelle in deSingel

Het is dit jaar een Rossini-jaar - hij overleed 150 jaar geleden - en deSingel begint dat jaar met een uitvoering van zijn Petite Messe Solennelle.

Oratorium, 10-2-2018 10:56
0 opmerkingen

Pelléas et Mélisande in Antwerpen

Pelléas et Mélisande behoort tot mijn absolute lievelingsopera's en ik keek dan ook vol verwachting uit naar de nieuwe productie bij Opera Vlaanderen. Het is een visueel mooie productie geworden, maar vocaal bleef ik toch enigszins op mijn honger zitten.

Opera, 3-2-2018 10:40
13 opmerkingen

Carmen in Luik

De Opera van Luik blijft volharden in de boosheid door ook lange opera's zoals Carmen pas om 20 uur te laten beginnen. Het werd bijgevolg weer een bijna-nachtvoorstelling, des te meer omdat de voorstelling met meer dan 20 minuten vertraging begon omdat het orkest moest wachten op de harpiste...

Opera, 31-1-2018 9:13
8 opmerkingen

Februari 2018

In februari staat vooral de nieuwe productie van Pelléas et Mélisande bij Opera Vlaanderen in de schijnwerpers. In Luik brengen ze met Le domino noir een rariteit. Bij de recitals kijk ik vooral uit naar Benjamin Appl die zijn Heimat-CD in het Brussels Conservatorium voorstelt.

Toekomstmuziek, 26-1-2018 18:03
0 opmerkingen

Simon Keenlyside in de Munt

Ze hadden al eerder moeten terugkeren naar de Munt, maar vorig seizoen hebben ze afgezegd. Vandaag waren Simon Keenlyside en Malcolm Martineau wel van de partij voor een gevarieerd liedrecital met liederen van Sibelius, Schubert, Wolf en Poulenc.

Liedrecital, 22-1-2018 23:15
2 opmerkingen

Il prigioniero en Das Gehege in de Munt

Il prigioniero en Das Gehege zijn twee eenakters van elk ongeveer drie kwartier lang die ik nog nooit gehoord had. De Munt brengt ze nu samen in een dramatisch tweeluik, geregisseerd door Andrea Breth en met Franck Ollu in de orkestbak.

Opera, 19-1-2018 17:00
3 opmerkingen