ti guarda dal Grande Inquisitor

Das Rheingold in Erl

Om de zes jaar worden in het Oostenrijkse dorpje Erl Passiespelen georganiseerd. De andere jaren wordt, sinds 1997, het Passionsspielhaus ingenomen door de Tiroler Festspiele Erl van dirigent Gustav Kuhn, die er elke zomer een Wagnerfestival op poten zet.

Foto
foto's © Tiroler Festspiele Erl / APA-Fotoservice / Xiomara Bender

Dit jaar staan twee cycli van Der Ring des Nibelungen op het programma. Ooit heeft Kuhn het hier eens gepresteerd om de volledige Ring op 24 uur uit te voeren, maar nu doet hij iets normaler. De vier opera's worden op vier dagen opgevoerd, "wie der Meister sich das eigentlich einmal gewünscht hat"...

Het Passionsspielhaus is niet ontworpen om er volwaardige scenische opera's te spelen. Het beschikt wel over een groot podium, maar geen orkestbak. Het orkest zit bijgevolg achteraan op het podium achter een doorzichtig gaas, vergelijkbaar met de Luikse Ring.

De zaal zelf is één grote, trapeziumvormige parterre, waardoor de zichtlijnen overal even goed zijn. Het publiek zit op houten klapstoelen, ontworpen met weinig aandacht voor ergnomie. Er is geen verluchting, waardoor de temperatuur zeer snel oploopt en je na tweeëneenhalf uur opera snakt naar zuurstof.

Op het vlak van totaal gebrek aan comfort moet deze zaal amper onderdoen voor de Wagnertempel op de groene heuvel. En dan te bedenken dat ze een paar jaar geleden een "echt" Festspielhaus gebouwd hebben vlak naast het Passionsspielhaus, dat vooral in de winter bespeeld wordt en dat vermoedelijk wél over alle moderne uitrustingen beschikt.

Foto

Wegen het gebrek aan podiumtechniek, kan de productie van Das Rheingold nog het best als semi-scenisch omschreven worden, waarbij vrij trouw het libretto gevolgd wordt. Wotan heeft wel geen speer en draagt een modern kostuum, maar dat doet geen afbreuk aan een goed begrip van de handeling.

Decors worden beperkt tot rudimentaire constructies, zoals drie laddertorens voor de Rijndochters of stalen balken voor Nibelheim. We vinden Wotan en Fricka terug in een huiselijke omgeving, liggend op strandzetels terwijl ze van hun martini nippen. In de fruitschaal liggen Freia's appeltjes. Froh en Donner zijn van het sportieve type: de ene loopt rond met een golfstok, de andere met een hamerslingerkogel.

De twee reuzen krijgen iets grotere afmetingen door ze in een sportpak te steken. Voor Fasolt dat van een American Football-speler, Fafner speelt ijshockey. Een leuk detail is dat ze blijkbaar gesponsord worden door Strabag, een van de grootste Europese bouwfirma's.

Foto

Het Passionsspielhaus heeft een redelijke akoestiek. De opstelling met het orkest achteraan en de zangers vooraan op het podium creëert een goede balans. Maar door de nabijheid van de zangers is het klankbeeld ook sterk afhankelijk van de projectierichting waarin ze op dat moment net staan te zingen. Het was trouwens een interessant idee om de aambeelden voor de Nibelheimscène in de zaal op te stellen langsheen de twee zijwanden.

De bezetting bestond uit een aantal minder bekende namen van wisselvallige kwaliteit. Gelukkig waren er (Engelstalige) boventitels want de verstaanbaarheid van de meeste zangers was belabberd, op een paar uitzonderigen na.

De beste vertolkingen kwamen van Wotan, Fricka en Loge. Michael Kupfer heeft de ideale basbariton voor Wotan en zingt de oppergod met autoriteit en uitstraling. Hermine Haselböck heb ik eerder dit jaar gehoord in een weinig idiomatisch liedrecital in het Musée d'Orsay, maar ze is wel een fantastische Fricka met een overwegend heldere mezzo en priemende projectie. Johannes Chum zong Loge met een volle lyrische tenor, in tegenstelling tot de karakterstemmen die vaak voor deze rol geëngageerd worden.

Thomas Gazheli was een teleurstellende Alberich met veel woedend gebrul en met weinig nuance. Franz Hawlata was een aanvaardbare Fasolt, maar Andrea Silvestrelli grauwelde wat teveel als Fafner. Joo-Anne Bitter was een mooie Freia en Frederik Baldus viel op als Donner met zijn homogene bariton.

Publicatie: vrijdag 24 juli 2015 @ 9:57
Rubriek: Opera

Recent RSS feed

Parijs 2018-2019

Met drie operahuizen is Parijs één van de drukkere operasteden van Europa. De Opéra National de Paris heeft volgend seizoen weer een uitgebreide programmatie, weliswaar met een paar regisseurs die ik probeer te vermijden... De Opéra Comique is voorlopig iets minder interessant dan in de voorgaande seizoenen.

Toekomstmuziek, 20-8-2018 18:01
1 opmerking

Amsterdam 2018-2019

Binnenkort begint het operaseizoen weer. Hoog tijd om eens over de grens te kijken naar wat in het buitenland te beleven zal zijn. Amsterdam is eerst aan de beurt, met de voorstellingen in het Muziektheater en het Concertgebouw.

Toekomstmuziek, 18-8-2018 15:29
2 opmerkingen

Klemens Sander - Das lyrische Intermezzo

Tot ongeveer tien jaar geleden had men in Brussel een reeks "Muziek en Poëzie", waarin liederen gezongen en gedichten voorgedragen werden. De recente CD "Das lyrische Intermezzo" van de bariton Klemens Sander, de pianiste Uta Sander en de acteur Cornelius Obonya had perfect in die reeks gepast.

CD's, 11-8-2018 17:08
0 opmerkingen

Andrè Schuen - Wanderer

Een paar maanden geleden dacht ik nog dat de recente CD van Carolyn Sampson dé Schubert-opname van het jaar zou worden... en dan verschijnt Wanderer met bariton Andrè Schuen en pianist Daniel Heide. Het is een overdonderend mooie CD, niet in het minst omwille van de intelligente opbouw.

CD's, 6-8-2018 19:05
0 opmerkingen

Sebastian Noack - Hans Sommer: Ballads & Romances

Ik kende de bariton Sebastian Noack vooral als oratoriumzanger. Op zijn jongste lied-CD (die blijkbaar al in 2013 opgenomen werd) met pianist Manuel Lange ontpopt hij zich tot een begenadigd liedzanger.

CD's, 1-8-2018 21:53
0 opmerkingen

Marlis Petersen - Dimensionen: Welt

Met "Das Ewig-Weibliche" heeft Marlis Petersen een paar jaar geleden een thematische CD opgenomen met Goethe-liederen waarbij ze ook het minder bekende repertoire niet vergat. Nu is ze samen met pianist Stephan Matthias Lademann aan een iets grotere onderneming begonnen: een trilogie met drie "Dimensies des Zijns".

CD's, 27-7-2018 20:50
0 opmerkingen

Idomeneo in Buxton

In tegenstelling tot Tisbe en Alzira behoort Mozarts Idomeneo ondertussen wel tot het standaardrepertoire. Het was tevens de afsluiter van mijn weekje op het Buxton Festival.

Opera, 22-7-2018 11:00
0 opmerkingen

Alzira in Buxton

Er zijn nog een paar opera's van Verdi die ik nog niet live gezien heb. Gisteren heb ik Alzira van dat lijstje kunnen schrappen. Het was ook het doorslaggevend argument om voor de eerste keer naar het Buxton Festival te gaan.

Opera, 21-7-2018 10:24
0 opmerkingen