ti guarda dal Grande Inquisitor

Ariane et Barbe-bleue in Straatsburg

Toen Mortier in 2007 Ariane et Barbe-bleue programmeerde in de Bastille zat ene Olivier Py in de zaal. Sinds toen is hij op zoek naar een operahuis waar hij zijn visie op Dukas' opera kon tonen. Uiteindelijk was het Marc Clemeur die toehapte en een nieuwe productie bestelde voor de Opéra national du Rhin.

Foto
foto © Alain Kaiser

"Nieuw" is misschien wat overdreven. Het lijkt erop alsof Py in 2007 zijn enscenering reeds in gedachten had. Wie één van zijn oudere producties gezien heeft, zoals Roméo et Juliette of Mathis der Maler, zal veel kenmerken terugvinden in deze Ariane.

Er lopen honden over de scène, er is een figurant met zwarte vleugels en dansers met hondenkoppen, de dominante kleuren zijn zwart en grijs. En op het moment dat de vijf vrouwen van Blauwbaard de buitenwereld terugzien, schijnen felle lichten recht de zaal in. En uiteraard is er een overvloed aan vrouwelijk en mannelijk naakt, waardoor de voorstelling de waarschuwing meekreeg "spectacle déconseillé aux moins de 14 ans".

Pierre-André Weitz heeft een decor ontworpen met twee niveaus: beneden een vervallen kelderverdieping waar het grootste deel van de opera zich afspeelt, boven de fantasiewereld van Blauwbaard met telkens wijzigende decorelementen met muren, bomen of cellen. Maar aangezien het besteplaatsalgoritme van de ticketwebsite mij een plaats op een van de eerste rijen van de parterre had toegewezen, was ongeveer de helft van wat zich op dat bovenste niveau afspeelt onzichtbaar voor mij.

De voorstelling begint met een gure wind die door de zaal weerklinkt, wat herhaald werd tussen elk bedrijf (de voorstelling was zonder pauze). Ariane en haar Nourrice komen door een muur gekropen en openen een voor een de zeven deuren - telkens dezelfde deur die los van de rest van het decor vooraan op de scène opgesteld staat - en valt glitterconfetti naar beneden.

In het tweede bedrijf verschijnen dan de vijf vrouwen, in eerste instantie zijn dat vijf naakte danseressen. Die worden dan plotseling vervangen door vier aangeklede zangeressen, met uitzondering van de stomme rol van Alladine die wel regelmatig uit de kleren gaat. Maar alles bij elkaar is het geen slechte productie, als je abstractie maakt van de recyclage van Py's oudere standaardideeën.

Oorspronkelijk zou Jeanne-Michèle Charbonnet de hoofdrol zingen, maar ze is onlangs ziek gevallen en werd vervangen door Lori Phillips. Ze heeft een grote stem, zingt degelijk Frans, maar brengt weinig nuance. Sylvie Brunet-Grupposo was een uitstekende Nourrice. Bij de andere vrouwen moet Aline Martin vermeld worden die Sélysette zong met een mooie, ronde mezzo. Marc Barrard zong de handvol maten die Dukas voor Barbe-bleue voorzien heeft.

Deze productie werd ook via internet gestreamd en is nog een jaar te herbekijken via culturebox.

Publicatie: donderdag 7 mei 2015 @ 9:03
Rubriek: Opera

Recent RSS feed

Amsterdam 2018-2019

Binnenkort begint het operaseizoen weer. Hoog tijd om eens over de grens te kijken naar wat in het buitenland te beleven zal zijn. Amsterdam is eerst aan de beurt, met de voorstellingen in het Muziektheater en het Concertgebouw.

Toekomstmuziek, 18-8-2018 15:29
0 opmerkingen

Klemens Sander - Das lyrische Intermezzo

Tot ongeveer tien jaar geleden had men in Brussel een reeks "Muziek en Poëzie", waarin liederen gezongen en gedichten voorgedragen werden. De recente CD "Das lyrische Intermezzo" van de bariton Klemens Sander, de pianiste Uta Sander en de acteur Cornelius Obonya had perfect in die reeks gepast.

CD's, 11-8-2018 17:08
0 opmerkingen

Andrè Schuen - Wanderer

Een paar maanden geleden dacht ik nog dat de recente CD van Carolyn Sampson dé Schubert-opname van het jaar zou worden... en dan verschijnt Wanderer met bariton Andrè Schuen en pianist Daniel Heide. Het is een overdonderend mooie CD, niet in het minst omwille van de intelligente opbouw.

CD's, 6-8-2018 19:05
0 opmerkingen

Sebastian Noack - Hans Sommer: Ballads & Romances

Ik kende de bariton Sebastian Noack vooral als oratoriumzanger. Op zijn jongste lied-CD (die blijkbaar al in 2013 opgenomen werd) met pianist Manuel Lange ontpopt hij zich tot een begenadigd liedzanger.

CD's, 1-8-2018 21:53
0 opmerkingen

Marlis Petersen - Dimensionen: Welt

Met "Das Ewig-Weibliche" heeft Marlis Petersen een paar jaar geleden een thematische CD opgenomen met Goethe-liederen waarbij ze ook het minder bekende repertoire niet vergat. Nu is ze samen met pianist Stephan Matthias Lademann aan een iets grotere onderneming begonnen: een trilogie met drie "Dimensies des Zijns".

CD's, 27-7-2018 20:50
0 opmerkingen

Idomeneo in Buxton

In tegenstelling tot Tisbe en Alzira behoort Mozarts Idomeneo ondertussen wel tot het standaardrepertoire. Het was tevens de afsluiter van mijn weekje op het Buxton Festival.

Opera, 22-7-2018 11:00
0 opmerkingen

Alzira in Buxton

Er zijn nog een paar opera's van Verdi die ik nog niet live gezien heb. Gisteren heb ik Alzira van dat lijstje kunnen schrappen. Het was ook het doorslaggevend argument om voor de eerste keer naar het Buxton Festival te gaan.

Opera, 21-7-2018 10:24
0 opmerkingen